I OSK 1505/22

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną wniesioną przez T. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wcześniej oddalił skargę skarżącego na postanowienie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii o zawieszeniu postępowania. WSA w Warszawie podzielił stanowisko organu, że konieczne jest ustalenie następców prawnych byłej współwłaścicielki dekretowej jako stron mających interes prawny w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji dekretowej, co uzasadniało zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący kasacyjnie zarzucał naruszenie przepisów KPA i PPSA, w tym art. 30 § 5 KPA i art. 97 § 1 pkt 4 KPA, a także art. 134 § 1 PPSA. Kwestionował obowiązek wszczęcia postępowania spadkowego, wskazując na jego już wszczęcie przez Skarb Państwa i potrzebę ustanowienia kuratora spadku. Naczelny Sąd Administracyjny, związany granicami skargi kasacyjnej, stwierdził, że skarga nie spełnia wymogów formalnych określonych w PPSA. W szczególności, autor skargi nie sprecyzował, czy zarzuty naruszenia prawa materialnego opierają się na błędnej wykładni czy niewłaściwym zastosowaniu (art. 174 pkt 1 PPSA), ani nie wskazał podstaw naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 PPSA). Użyte sformułowania, takie jak "poprzez przejście do porządku dziennego" czy "złe zastosowanie", były nieprecyzyjne. Ponadto, uzasadnienie skargi kasacyjnej nie stanowiło polemiki ze stanowiskiem WSA, a jedynie wyraz niezadowolenia skarżącego. Wobec tych wad formalnych, uniemożliwiających kontrolę zaskarżonego wyroku, NSA oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

Zagadnienia prawne (3)

Skład orzekający