I OSK 1488/06

I OSK 1488/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-11-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Irena Kamińska
Marek Stojanowski /przewodniczący sprawozdawca/
Roman Ciąglewicz
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Sygn. powiązane
IV SA/Wa 2349/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-05-31
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 100 poz 1086
art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1, art. 23
Obwieszczenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 24 października 2000 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Dz.U. 2001 nr 38 poz 454
§ 46 ust. 2 pkt 1, § 10, § 11
Rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Marek Stojanowski - spr., Sędziowie NSA: Irena Kamińska, Roman Ciąglewicz, Protokolant: Kamil Wertyński, po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2007r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. Ś. - Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 2349/05 w sprawie ze skargi B. Ś. - Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy unieważnienia wpisu w rejestrze ewidencji gruntów 1. oddala skargę kasacyjną; 2. przyznaje od Skarbu Państwa na rzecz adwokata M. K. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł powiększoną o kwotę 22% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 31 maja 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 2349/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Ś. - Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy unieważnienia wpisu w rejestrze ewidencji gruntów.
W uzasadnieniu powyższego wyroku, Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy:
Nieruchomość będąca przedmiotem niniejszego postępowania, położona w W. przy ul. [...], stanowiła niegdyś własność A. S. i M. S. J. Ś. - Z.
Postanowieniem z dnia 9 grudnia 1976r. Sąd Rejonowy w G. M. stwierdził nabycie spadku po M. S. J. Ś. - Z. na rzecz B. Ś. - Z. oraz M. G.
A. S. zmarł w dniu 9 listopada 1983r.
Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2001r. Sąd Rejonowy dla W. - [...] stwierdził, że B. Ś. - Z. nabył w całości spadek po A. S.
Decyzją z dnia [...] marca 1981r., na podstawie art. 1,2,3,7,8,21,22,23 i 55 ustawy z dnia 12 marca 1958r.o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości (t.j. Dz. U. z 1974r., Nr 10 poz. 64), Naczelnik Dzielnicy W. - O. orzekł o wywłaszczeniu nieruchomości o powierzchni [...] m2 , położonej w W. przy ul. [...] (bez numeru). Jednocześnie określono odszkodowanie z tytułu wywłaszczenia przedmiotowej nieruchomości.
Nieruchomość ta w aktualnym operacie ewidencyjnym stanowi część działki nr [...] z obrębu [...].
Decyzją z dnia [...] czerwca 1981r. Prezydent miasta [...] W. utrzymał w mocy powyższą decyzję.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 1999r. Wojewoda M. stwierdził nabycie
z mocy prawa z dniem [...] grudnia 1990r. przez Przedsiębiorstwo Państwowe [...] z siedzibą w W., którego następcą prawnym jest [...] Spółka Akcyjna, prawa użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu (oznaczona jako działka [...]).
Pismem z dnia [...] lipca 2002r. B. Ś. - Z. wystąpił do Urzędu Gminy Wydziału Geodezji Gospodarki Nieruchomościami o sprostowanie ewidencji w pozycji właściciel i o wpisanie zamiast Skarbu Państwa - B. Ś. - Z., w uzasadnieniu powołując się na zaświadczenie z dnia [...] kwietnia 2001r. ze zbioru dokumentów wydanych przez Sąd Rejonowy dla W. - [...] oraz postanowienie tego Sądu w sprawie II Ns 361/01. Żądanie to powtórzył w kolejnych pismach skierowanych do tego Urzędu z dnia 27 sierpnia 2002r. oraz do Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 21 lipca 2003r. zatytułowanym jako "wniosek o unieważnienie wpisu w rejestrze gruntów jako właściciela Skarbu Państwa dla działki nr [...] w parceli [...] "[...]", jednak ze względu na brak podstaw, odmówiono mu wprowadzenia tych zmian.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2003r., po rozpatrzeniu wniosku skarżącego
o unieważnienie decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] czerwca 1981r., Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast stwierdził nieważność tej decyzji
i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Dzielnicy W. - W. z dnia [...] marca 1981r. w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i odmówił stwierdzenia nieważności kwestionowanych decyzji w części dotyczącej wywłaszczenia.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z [...] października 2003r. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2003r.
Na wniosek B. Ś. - Z. zostało wszczęte postępowanie o zwrot wywłaszczonej nieruchomości, które obecnie jest zawieszone.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2003 r. Prezydent [...] W. odmówił unieważnienia wpisu w rejestrze ewidencji gruntów Skarbu Państwa jako właściciela do dawnej działki nr [...] w parceli nr [...] "[...]" (obecnie część dz. ew. [...] w obr. [...]), w uzasadnieniu wskazując, że zmiana zapisów w rejestrze ewidencji gruntów odnośnie właściciela nieruchomości może nastąpić w oparciu o jednoznaczne dokumenty, zaś obecny zapis stanu prawnego nieruchomości w różnych dokumentach nie jest jednoznaczny.
Od tej decyzji B. Ś. - Z. złożył odwołanie do Wojewody M., który decyzją z dnia [...] kwietnia 2004r., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Od decyzji Wojewody M. B. Ś. - Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2005r. sygn. akt Vl SA/Wa 1146/04 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji, wskazując na naruszenie przepisów o właściwości organów.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organem ustawowo uprawnionym do rozpoznania odwołania jest Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, a nie Wojewoda.
Po ponownym rozpoznaniu odwołania od decyzji z dnia [...] grudnia 2003r., Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia [...] września 2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, wskazując, że B. Ś. - Z. nie legitymuje się tytułem prawnym do nieruchomości, zaś w obrocie prawnym pozostaje decyzja z dnia [...] marca 1981r. utrzymana w mocy decyzją z dnia [...] czerwca 1981r. w części dotyczącej wywłaszczenia.
W ocenie Inspektora, B. Ś. - Z. nie może zostać wpisany do ewidencji gruntów nie z powodu niejednoznaczności dokumentów, lecz z powodu nieposiadania tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości.
Na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego
i Kartograficznego z dnia [...] września 2005r. B. Ś. - Z. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że Skarb Państwa został wpisany do rejestru gruntów na podstawie zbioru dokumentów, w którym jako właściciele nieruchomości wpisane są osoby fizyczne. Wpis ten został dokonany [...] listopada 1999r. a w tym czasie, bo od 1988r. przedmiotowa nieruchomość powinna być mu zwrócona, gdyż cel wywłaszczenia nie został zrealizowany.
Wyrokiem z dnia 31 maja 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 2349/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę B. Ś. - Z. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...] września 2005r., nr [...], w przedmiocie odmowy unieważnienia wpisu w rejestrze ewidencji gruntów.
Sąd wskazał, że w mocy nadal pozostaje decyzja w części dotyczącej wywłaszczenia, zatem nie nastąpiły zmiany po stronie właściciela nieruchomości,
w związku z czym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficzengo prawidłowo ustalił, że w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wpisania jako właściciela B. Ś. - Z. do ewidencji gruntów w miejsce Skarbu Państwa.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo również ustalił, że dokumenty, które miałyby stanowić podstawę dokonania zmian w ewidencji, to jest zaświadczenie ze zbioru dokumentów oraz postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku, nie potwierdzają, że skarżący jest właścicielem nieruchomości. Biorąc bowiem pod uwagę, że decyzja wywłaszczeniowa została wydana w 1981r., w związku z czym na Skarb Państwa przeszła własność nieruchomości i decyzja ta nie została wzruszona w części dotyczącej wywłaszczenia, a w dacie śmierci - w 1983 r.- A. S. nie był już właścicielem tej nieruchomości, uznać należy, że nie wchodziła ona w skład spadku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za niezasadny uznał zarzut skarżącego, że nieruchomość powinna już w 1988r. podlegać zwrotowi, albowiem nie została zużyta na cel wskazany w wywłaszczeniu, w związku z czym nie można było dokonać w ewidencji wpisu własności Skarbu Państwa po tej dacie. Sąd wskazał, że kwestia zwrotu nieruchomości jest przedmiotem odrębnego postępowania.
Sąd na marginesie podniósł również, że ustawa o gospodarce nieruchomościami, na której art. 137 powołuje się skarżący, weszła w życie z dniem 1 stycznia 1998r., a zatem jej przepisy nie mogły mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Wskazano, że kwestie zwrotu wywłaszczonych nieruchomości, które stały się zbędne, uregulowane były również w przepisach ustawy z dnia 29 kwietnia 1985r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, jednak z żadnego przepisu nie wynika, żeby fakt, iż nieruchomość stała się zbędna, stanowił o przejściu własności nieruchomości na poprzedniego właściciela lub jego następcę prawnego.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną złożył B. Ś. - Z., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz wnoszącego skargę kasacyjną kosztów postępowania, w tym kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, według norm przepisanych.
Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo
o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest :
1. art. 145 § 1 pkt. 1lit. c powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego niezastosowanie w sprawie w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. nr [...] z dnia [...] września 2005 roku stanowi praktycznie dosłowne powtórzenie treści decyzji Wojewody M. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 roku, co wskazuje na fikcję postępowania odwoławczego przeprowadzonego przez organ drugiej instancji, co stanowi naruszenie przez ten organ przepisów art. 7 i 8 k.p.a. oraz art. 127 i 138 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niebędącej de facto wynikiem żądanej przez wnoszącego odwołanie weryfikacji decyzji pierwszej instancji przez właściwy organ odwoławczy,
2. art. 141 § 4 powołanej ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się skład orzekający w pominięciu w całości zarzutu podniesionego przez skarżącego, co do identyczności decyzji Wojewody i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, mimo iż takie zachowanie skutkowało de facto niemożnością poddania przedmiotowej decyzji ocenie przez Sąd Administracyjny w trybie kontroli.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że skoro odwołanie jest jednym ze środków zaskarżenia, przez które należy rozumieć instytucje procesowe, za pomocą których uprawnione podmioty mogą żądać weryfikacji rozstrzygnięć administracyjnych w celu ich kasacji lub reformacji, to niezbędnym elementem tej weryfikacji jest przeprowadzenie przez organ administracji samodzielnego, własnego i rzetelnego postępowania, zmierzającego do oceny zasadności i prawidłowości decyzji organu pierwszej instancji. Wskazano na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 czerwca 1999r., sygn. akt IV SA 2498/98, stanowiącego, ze "cechą postępowania odwoławczego w ujęciu art. 138 k.p.a. jest to, że nie ogranicza się ono do kontroli decyzji I-instancyjnej, lecz organ odwoławczy obowiązany jest ponownie sprawę rozstrzygnąć. Wymieniony przepis nakłada na organ administracji obowiązek merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy".
Autor skargi kasacyjnej podkreślił, że nawet w przypadku całkowitego podzielenia przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego stanowiska Wojewody M., winno to znaleźć odzwierciedlenie w samej treści uzasadnienia, tak, by brak było wątpliwości co do tego, iż postępowanie odwoławcze przed właściwym organem tak naprawdę nie miało miejsca.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej p.p.s.a.), skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Ponadto z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przedstawienie tych wymogów jest o tyle istotne, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania.
Zatem rozpatrując skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje ją w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.) co oznacza, że zakres rozpoznawania określa strona wnosząc skargę kasacyjną przez wskazanie podstaw kasacyjnych. Strona, która kwestionuje orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wnosząc skargę kasacyjną, obowiązana jest wskazać przepisy prawa materialnego lub przepisy postępowania, które - jej zdaniem - zostały naruszone (art. 174 i 176 p.p.s.a.). Wskazanie naruszonych przepisów następuje przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy kasacyjne mogą dotyczyć zarówno tych przepisów, które sąd przedstawił jako przepisy, które miały zastosowanie w toku rozpoznawania sprawy, jak i tych przepisów, które powinny być stosowane w toku rozpoznania sprawy, choć nie zostały przez sąd wskazane.
Co do zasady zatem Naczelny Sąd Administracyjny poza wskazane wyżej granice, które określa sam skarżący, wyjść nie może. Tym samym nie może "samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani też ich uściślać, bądź w inny sposób korygować. Doprecyzowanie zarzutów skargi należy bowiem do obowiązków wnoszącego kasację" (por. wyrok NSA z dnia 30.03.2004 r., sygn. GSK 10/04 - Mon. Praw. z 2004 r., nr 9 oraz postanowienie NSA z dnia 29.02.2004 r., sygn. GSK 20/04 - Prz. Pod. z 2004 r., nr 5).
Oceniając skargę kasacyjną wniesioną w rozpoznawanej sprawie, należy na wstępie zauważyć, że skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie zarzutu podniesionego przez skarżącego co do identyczności rozstrzygnięć i treści decyzji Wojewody M. i Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, a co za tym idzie niezastosowanie przepisu art. 145 § 1 lit. pkt 1 lit. c) p.p.s.a.
Przedstawiony zarzut jest chybiony. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy spełnia zaskarżony wyrok. Sąd I instancji rozpoznawał skargę na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa M. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...]. W. z dnia [...] grudnia 2003 r. w przedmiocie odmowy unieważnienia wpisu w rejestrze ewidencji gruntów. Sąd nie badał legalności decyzji Wojewody M. z dnia [...] kwietnia 2004 r. bowiem decyzja ta została wyeliminowana z obrotu prawnego, w związku ze stwierdzeniem jej nieważności w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt IV SA/Wa 1146/04.
W świetle ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. nr 100 poz. 1086 ze zm.), ewidencja gruntów stanowi zasób informacji dotyczących m.in. powierzchni gruntów oraz ich właścicieli (art. 20 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1). Informacje dotyczące zmian, co do uprawnień właścicielskich na gruntach objętych ewidencją są wprowadzane na podstawie ostatecznych decyzji administracyjnych, orzeczeń sądów oraz aktów notarialnych (art. 23 ustawy).
Z treści tych przepisów wynika - co już wielokrotnie potwierdziły sądy administracyjne w swym orzecznictwie, że zapisy w ewidencji gruntów mają jedynie charakter techniczno-deklaratoryjny. Rejestr odzwierciedla aktualny stan prawny nieruchomości, co oznacza, iż ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny. Nie może zatem rozstrzygać sporów co do prawa własności gruntu, ani nadawać prawa własności do nieruchomości. Poprzez żądanie wprowadzenia zmiany bądź - jak w niniejszym przypadku - unieważnienia zmiany w rejestrze, nie można dochodzić ani udowadniać swoich praw właścicielskich.
W przedmiotowej sprawie ustalono, że na mocy decyzji Naczelnika Dzielnicy W. - O. z dnia [...] marca 1981 r. utrzymanej w mocy decyzją Prezydenta [...]. W. z dnia [...] czerwca 1981 r. orzeczono o wywłaszczeniu na rzecz Skarbu Państwa działki nr [...] w parceli [...] "[...]" o pow. [...] m- (obecnie części działki ewidencyjnej r [...] w obr. [...]) stanowiącej wówczas własność A. S.
Pomimo przeprowadzonego postępowania nadzorczego nie orzeczono o stwierdzeniu nieważności decyzji wywłaszczeniowej.
Decyzja Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...]października 2003 r. utrzymująca w mocy decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] czerwca 2003 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta [...] W. z dnia [...] czerwca 1981 r. w części dotyczącej ustalenia odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość i odmowy stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji w części dotyczącej wywłaszczenia, nie może stanowić podstawy do dokonania zmiany w ewidencji gruntów, albowiem nie zawiera ono rozstrzygnięcia, z którego wynikałyby dane powodujące zmiany w ewidencji gruntów.
Zatem jeżeli decyzja wywłaszczeniowa nie została w sposób prawem przewidziany podważona i pozostaje w obrocie prawnym to wywołuje określone skutki prawne.
Zatem mając na względzie wyżej przytoczone przepisy Sąd I instancji prawidłowo uznał, że B. Ś.-Z. nie posiadał tytułu prawnego do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, tytuł ten natomiast posiadał Skarb Państwa.
Podkreślenia wymaga również, że zmiany w ewidencji gruntów, po stronie podmiotowej wpisuje się tylko na podstawie tytułów prawnych wykazanych w odpowiednich dokumentach - tj. na podstawie prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, a także innych aktów normatywnych - § 46 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38 poz. 454). Powyższy przepis dotyczy zarówno zmian dokonywanych z urzędu przez organ administracji, jak również na wniosek zainteresowanych osób, organów i jednostek organizacyjnych o których mowa w § 10 i 11 wskazanego wyżej rozporządzenia.
Wynika z tego więc, że organy ewidencji gruntów nie mogą samodzielnie rozstrzygać uprawnień wnioskodawcy do gruntu.
Podkreślenia wymaga, że podmioty zgłaszające zmiany w ewidencji gruntów są obowiązane dostarczyć dokumenty niezbędne do wprowadzenia żądanych zmian. Istniejący zapis w ewidencji gruntów może być zmieniony tylko na podstawie później wydanych dokumentów urzędowych, przedstawiających w sposób odmienny od istniejącego w ewidencji zapisu stan prawny danego gruntu. Innymi słowy chodzi o takie dokumenty, które zostały sporządzone już po wprowadzeniu do ewidencji gruntów kwestionowanych danych. Dokumenty przedstawione przez skarżącego (w tym również postanowienie o nabyciu spadku po zmarłym A. S.) nie potwierdziły tytułu prawnego do nieruchomości i nie mogły stanowić podstawy do zmiany wpisu w rejestrze ewidencji gruntów. Nieruchomość ta nie mogła wejść do masy spadkowej po A. S., bowiem z dniem uprawomocnienia się orzeczenia o wywłaszczeniu stała się własnością Skarbu Państwa.
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż wbrew stanowisku skarżącego, Sąd I instancji, przy rozpoznawaniu sprawy, nie naruszył przepisów postępowania, mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.
w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł jak w sentencji.