I OSK 147/05

I OSK 147/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2005-11-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-02-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak
Elżbieta Stebnicka /przewodniczący sprawozdawca/
Leszek Włoskiewicz
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II SA/Kr 1532/00 - Wyrok NSA oz. w Krakowie z 2003-09-17
II SA/Kr 1532/00 - Wyrok WSA w Krakowie z 2004-10-19
Skarżony organ
Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 1985 nr 14 poz 60
art. 39 ust. 1
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Stebnicka (spr.), Sędziowie NSA Barbara Adamiak, Leszek Włoskiewicz, Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wandy S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 1532/00 w sprawie ze skargi Wandy S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 20 czerwca 2000 r. (...) w przedmiocie naruszenia pasa drogowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 19 października 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę Wandy S. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych z dnia 20 czerwca 2000 r., (...) utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia 30 maja 2000 r., w przedmiocie naruszenia pasa drogowego.
Sąd uznał, że w postępowaniu administracyjnym zostało ustalone, że skarżąca nasypała ziemię na terenie między krawędzią jezdni a ogrodzeniem jej działki. Wanda S. potwierdza w tym przedmiocie stanowisko organu administracyjnego przyznając, że "dosypała ziemię przed ogrodzeniem posesji" podczas gdy w protokole z dnia 14 kwietnia 2000 r. pracownik organu stwierdza, że "ziemia została dosypana do skarpy drogi". Nachylenie nasypu drogi wskazuje, że oba stwierdzenia mogą być równocześnie prawdziwe. Strona przyznała, że skarpa, na której znajduje się droga krajowa obniża się od krawędzi jezdni do ogrodzenia jej działki. W tym miejscu kluczowe znaczenie ma art. 40 ustawy - o drogach publicznych, ustalający minimalną odległość 0,75 m od granicy pasa drogowego do podstawy nasypu. Skoro droga publiczna posadowiona jest na nasypie to znaczy, że granica pasa drogowego przebiega w odległości mniejszej niż 0,75 m od granicy działki skarżącej. Wymiary terenu, na którym prowadzono prace tj. 16 m x 3 m zostały potwierdzone w skardze przez samą skarżącą. Tym samym należy stwierdzić, że prace ziemne opisane w zaskarżonej decyzji były dokonywane w pasie drogowym. Jednocześnie Sąd stwierdził, że prawidłowo ustalono czas za jaki wymierzono karę, który został ustalony od dnia dokonania wizji z udziałem skarżącej do chwili wydania decyzji.
W dniu 14 grudnia 2004 r. pełnomocnik Wandy S. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 października 2004 r. Strona skarżąca wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz orzeczenia o kosztach postępowania kasacyjnego. Jako podstawę skargi kasacyjnej podano naruszenie art. 113 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na zamknięciu rozprawy, mimo braku dostatecznego wyjaśnienia sprawy polegające na wydaniu wyroku, mimo nieustalenia wbrew art. 34, 36 i 40 ustawy - o drogach publicznych, geodezyjnie pasa drogowego oraz odległości 0,75 m granicy pasa drogowego od podstawy nasypu, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto strona zarzuca zaskarżonemu wyrokowi naruszenie art. 133 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na wydaniu wyroku wbrew aktom sprawy, z których nie wynika, aby skarżąca wykonała przedmiotowe prace w pasie drogowym oraz w podstawie nasypu, o których mowa w art. 34, 36 i 40 ustawy - o drogach publicznych. Jednocześnie w skardze kasacyjnej podnosi się zarzut naruszenia art. 34, 36 i 40 ustawy - o drogach publicznych oraz par. 11 ust. 1 w zw. z par. 8 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. - w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, przez niewłaściwe zastosowanie w sprawie tych przepisów prawa, na skutek braku dowodów w aktach sprawy, aby skarżąca Wanda S. wykonała nasyp ochraniający jej posesję przed zalewem wód opadowych z drogi publicznej w obrębie przedmiotowego pasa drogowego.
Jak podkreśla się w skardze kasacyjnej bezspornym w sprawie jest, iż przepisy art. 34, 36 i 40 ustawy - o drogach publicznych wskazują, że odległość pasa drogowego od nasypu wynosi 0,75 m. Jak wskazuje strona nie przeprowadzono żadnych pomiarów geodezyjnych w tym zakresie. Jako podstawę ustalenia powyższych okoliczności przyjęto wypowiedź pracownika organu administracji zamieszczoną w protokole z dnia 14 kwietnia 2000 r., zgodnie z którym: "ziemię dosypano do skarpy drogi" oraz na zanotowanych twierdzeniach skarżącej w myśl których skarżąca oświadcza, że dosypała ziemię przed ogrodzeniem posesji. Skarżąca wskazuje, że Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku podaje, iż powyższa wypowiedź skarżącej nie wyklucza powyższego oświadczenia pracownika organu. Sąd jednak nie wziął pod uwagę, że ta wypowiedź nie potwierdza również wskazanej wypowiedzi pracownika organu. Ustawa dokładnie precyzuje granice szerokości pasa drogowego oraz odstępu od nasypu, a więc obowiązkiem organu było geodezyjne ustalenie tej szerokości. Sąd wydając wyrok bez sprawdzenia geodezyjnie przez organ powyższych miar, do czego był zobowiązany zgodnie z art. 34, 36 i 40 ustawy - o drogach publicznych, wydał wyrok sprzecznie z art. 113 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż sprawa nie była dostatecznie wyjaśniona do jej rozstrzygnięcia.
Powyższą argumentację strona podtrzymuje również odnośnie zarzutu naruszenia art. 133 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Uzasadniając zarzut uchybienia art. 34, 36 i 40 ustawy - o drogach publicznych i Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. - w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych, skarżąca wskazuje, że wskazane przepisy wyraźnie określają szerokość pasa drogowego i jego odległość od nasypu. Jest bezspornym w sprawie, iż nie zostały dokonane geodezyjne pomiary szerokości pasa drogowego oraz jego odległości od nasypu, zaś skarżąca twierdzi, że nasypała ziemię na swym gruncie przed ogrodzeniem swojej posesji, aby zapobiec spływaniu wód opadowych z drogi publicznej na posesję, co było następstwem zamulenia wodnic drogowych, których oczyszczenia organ nie wykonał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że ogrodzenie posesji skarżącej znajduje się w granicy pasa drogowego /K-43 akt WSA oraz protokół z wizji znajdującej się w aktach administracyjnych/. W pasie drogowym stosownie do art. 39 ust. 1 ustawy -z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych /Dz.U. nr 14 poz. 60 ze zm./, skarżąca nie mogła dokonywać żadnych czynności, które mogłyby powodować zniszczenie, uszkadzanie albo zmniejszenie jej trwałości. Prowadzenie jakichkolwiek działań w pasie drogowym wymaga zezwolenia zarządcy drogi o czym stanowi art. 40 powołanej ustawy. Skarżąca mimo zakazu ustawowego dosypywała ziemi w pasie drogowym od strony zewnętrznej ogrodzenia w kierunku szosy, co uniemożliwia odpływ wody z jezdni drogi. Skarżąca przyznała, że to ona nasypała ziemi /protokół z wizji/ a zatem zarządca drogi stosując art. 36 ustawy nakazał przywrócenie jej stanu poprzedniego. Art. 34 ustawy, wbrew stanowisku zawartemu w skardze kasacyjnej, nie dotyczy w tej sprawie pasa drogowego, a tylko odległości pasa drogowego od zewnętrznej krawędzi wykopu, nasypu, rowu lub urządzeń wymienionych w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy, a zatem urządzeń technicznych związanych z ruchem pojazdów lub pieszych. Przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Regulacja ta w sposób wyczerpująco określa od jakich urządzeń odległość od pasa drogowego wynosi 0, 75 m. Urządzenia te nie występują w obrębie przedmiotowego pasa drogowego. Z tych względów należy zarzut naruszenia powołanych wyżej przepisów nie zasługuje na uwzględnienie.
Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia przepisów art. 113 par. 1 i art. 133 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Art. 113 par. 1 powołanej ustawy zobowiązuje przewodniczącego składu orzekającego do zamknięcia rozprawy, wtedy Sąd uzna sprawę za dostatecznie wyjaśnioną. Z protokołu rozprawy z dnia 19 października 2004 r. wynika, że po udzieleniu obecnym na rozprawi głosu, przewodniczący zamknął rozprawę i stosownie do art. 133 par. 1 ustawy Sąd wydał wyrok. Zarzut zatem naruszenia podanych wyżej przepisów nie znajduje uzasadnienia. Prawidłowo Sąd uznał, że istniały podstawy do naliczenia kary pieniężnej w oparciu o par. 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 stycznia 1986 r. - w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o drogach publicznych /Dz.U. nr 6 poz. 33 ze zm./.
Mając powyższe na uwadze skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu [przed sądami administracyjnymi.