I OSK 1386/24

I OSK 1386/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-07-02
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-07-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik /sprawozdawca/
Jolanta Rudnicka /przewodniczący/
Monika Nowicka
Symbol z opisem
6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II SA/Rz 1031/23 - Wyrok WSA w Rzeszowie z 2023-12-06
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Jolanta Rudnicka Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Wojciech Maciołek po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 6 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1031/23 w sprawie ze skargi A.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 17 kwietnia 2023 r. nr SKO.4115.283.2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z 6 grudnia 2023 r. sygn. akt II SA/Rz 1031/23 oddalił skargę A.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 17 kwietnia 2023 r. nr SKO.4115.283.2023 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł A.A. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji, w trybie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.), powołanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rażącego naruszenia przez organ I i II instancji przepisów art. 7 i art. 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm.), powołanej dalej jako: "K.p.a", przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności zaniechanie wyjaśnienia czy pomiędzy tym, że skarżący jest obcokrajowcem nieposiadającym wiedzy w zakresie procedury administracyjnej zachodzi związek przyczynowo - skutkowy powodujący uchybienie terminowi do wniesienia odwołania;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rażącego naruszenia przez organ I i II instancji przepisu art. 9 K.p.a. polegającego na niepouczeniu skarżącego o konieczności złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w przypadku złożenia go po upływie terminu, co w obliczu braku wiedzy skarżącego w zakresie procedury administracyjnej, uwzględniając przy tym fakt, że jest on obcokrajowcem, miało istotny wpływ na wynik sprawy;
- art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. przez niedostrzeżenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny rażącego naruszenia przez organ I i II instancji przepisu art. 8 K.p.a. polegającego na zaniechaniu przez organ administracji obowiązku wyjaśnienia rzeczywistej woli strony w sytuacji gdy niemożliwym było określenie treści żądania skarżącego.
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika ustanowionego z urzędu w osobie adwokat B.B. kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm prawem przewidzianych, które to koszty nie zostały pokryte w całości ani w części. Ponadto skarżący kasacyjnie wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zasadności.
Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
Kontrolując zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Sposób sporządzenia skargi kasacyjnej i sformułowania podstaw kasacyjnych wymaga poczynienia w pierwszej kolejności kilku uwag dotyczących wymogów formalnych, jakim powinno odpowiadać kwalifikowane pismo w postępowaniu, jakim jest skarga kasacyjna. Z art. 176 P.p.s.a. jednoznacznie wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia określonych orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Musi ona spełniać wymogi formalne przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym, a ponadto powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżane w całości czy w części oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Jej nieodzownym elementem konstrukcyjnym jest także wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie odmiennej wykładni niż zastosowana w zaskarżonym orzeczeniu lub uzasadnienie zarzutu niewłaściwego zastosowania przepisu, zaś w odniesieniu do uchybień normom procesowym - wykazanie dodatkowo, że zarzucane uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyroki NSA: z 5 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 1852/10, z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 335/10, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zawierać argumentację, mającą przekonać Naczelny Sąd Administracyjny o słuszności każdego z podniesionych zarzutów (wyrok NSA z 18 marca 2011 r. sygn. akt I GSK142/10). Uzasadnienie powinno być logiczne i precyzyjne, pozwalające na poznanie intencji jego autora, a następnie sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem (wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1313/10).
Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie i jej obowiązkiem jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1688/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1420/14). Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 P.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 września 2006 r. sygn. akt SK 63/05, publ. OTK-A 2006/8/108) - orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 P.p.s.a. z przepisami Konstytucji RP - nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
Dodatkowo należy zauważyć, że wobec przymusu adwokacko-radcowskiego, ustanowionego w art. 175 P.p.s.a. skargę kasacyjną sporządzają profesjonaliści, od których niewątpliwie można i należy wymagać właśnie profesjonalizmu oraz rzetelności.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie wskazano, że została ona złożona od "wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 6 grudnia 2023, sygn. akt II SA/Rz 1031/23 oddalającego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 24 maja 2023 r. Nr SKO.415.283.2023 utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta C. nr ŚR. 5232.1550.MK.2023 z dnia 17 lutego 2023 r. przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania".
Tymczasem przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w zaskarżonym wyroku było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z 17 kwietnia 2023 r. nr SKO.4115.283.2023, którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Burmistrza Miasta C. z 17 lutego 2023 r. nr MOPS-ŚR.5232.1550.MK.2023.odm.
Z przebiegu postępowania administracyjnego zainicjowanego wnioskiem skarżącego z 20 września 2022 r., przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, wynika, że decyzją z 17 listopada 2022 r. nr MOPS-ŚR.5232.1550.MK.2022.odm. Burmistrz Miasta C. odmówił A.A. przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Na skutek odwołania wnioskodawcy, decyzja ta została uchylona decyzją SKO z 9 stycznia 2023 r. nr SKO.4115.1216.2022 i sprawa została przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Następnie decyzją z 17 lutego 2023 r. nr MOPS-ŚR.5232.1550.MK.2023.odm Burmistrz Miasta C. ponownie odmówił wnioskodawcy ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu postanowieniem z 17 kwietnia 2023 r. nr SKO.4115.283.2023, działając na podstawie art. 134 w związku z art. 123 K.p.a., stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
Skarga kasacyjna z niezrozumiałych względów wskazuje zatem decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 24 maja 2023 r. Nr SKO.415.283.2023, skoro zaskarżony wyrok w ogóle jej nie dotyczył. Dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej błąd ten został konwalidowany.
Należy dodatkowo wskazać na niedokładność skargi kasacyjnej w zakresie wskazania na naruszenie art. 8 i art. 77 K.p.a. Przepisy te składają się z mniejszych jednostek redakcyjnych (paragrafów), zaś w orzecznictwie ugruntowane jest stanowisko, że w odniesieniu do przepisu, który nie stanowi jednej zamkniętej całości, a składa się z ustępów, punktów i innych jednostek redakcyjnych, wymóg skutecznie wniesionej skargi kasacyjnej jest spełniony wówczas, gdy wskazuje ona konkretny przepis naruszony przez sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, ustępu, punktu i ewentualnie innej jednostki redakcyjnej przepisu (por. wyroki NSA z: 20 sierpnia 2008 r. sygn. akt II FSK 557/07; z 7 marca 2014 r. sygn. akt II GSK 2019/12, z 28 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 552/12, z 22 stycznia 2013 r., II GSK 1573/12, LEX nr 1354882; wyrok NSA z dnia 27 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 218/11, z 8 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2496/10, z 14 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2232/10). Warunek przytoczenia podstawy zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Naruszony przez Sąd I instancji przepis musi być wyraźnie wskazany, gdyż w przeciwnym razie ocena zasadności skargi kasacyjnej nie jest możliwa. Już tylko z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawę do oceny zarzutu naruszenia art. 8 i art. 77 K.p.a. w ograniczonym zakresie.
W skardze kasacyjnej podniesiono wyłącznie zarzuty naruszenia prawa procesowego, to jest naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9 i art. 77 K.p.a., a argumentacja podana jako ich uzasadnienie skupia się na wykazaniu, że Sąd I instancji wadliwie nie dostrzegła bądź zaaprobował uchybienia organów polegające na zaniechaniu ustalenia czy istnieje związek przyczynowo-skutkowy pomiędzy sytuacją skarżącego jako obcokrajowca, który nie posiada wiedzy w zakresie procedury administracyjnej, a uchybieniem terminowi do wniesienia odwołania, kolejno na braku pouczenia skarżącego o wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a także na zaniechaniu wyjaśnienia rzeczywistej woli strony w sytuacji, gdy nie było możliwe określenie treści żądania skarżącego.
Wskazywane przez skarżącego kasacyjnie okoliczności nie mogą stanowić skutecznych argumentów dla podważenia prawidłowości wydania postanowienia o uchybieniu terminu na podstawie art. 134 K.p.a., gdyż w istocie odnoszą się do innego etapu postępowania, który może być zainicjowany przez złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Skarżący kasacyjnie nie kwestionuje bowiem, że decyzja Burmistrza z 17 lutego 2023 r. została doręczona mu na podany przez niego adres i osobiście przez niego odebrana 24 lutego 2023 r., co pokwitował własnoręcznym podpisem i co znajduje potwierdzenie w znajdującym się w aktach administracyjnych sprawy organu I instancji zwrotnym potwierdzeniu odbioru decyzji. Nie jest też kwestionowane, że wynikający z tego skutek doręczenia oznaczał, że określony w art. 129 § 2 K.p.a. 14-dniowy termin na wniesienie odwołania rozpoczął swój bieg 25 lutego 2023 r. i upłynął 10 marca 2023 r., natomiast odwołanie zostało nadane przesyłką poleconą w urzędzie pocztowym 13 marca 2023 r. Oznacza to, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu. Okoliczność ta – w myśl art. 134 K.p.a. - obligowała Kolegium do wydania zaskarżonego postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.
Trafnie ujął to Sąd I instancji wskazując, że "zawarta w tym piśmie argumentacja odnosi się faktycznie do kwestii przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i nie mogła zostać uwzględniona przez Sąd w postępowaniu ze skargi na postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania.". Słuszne jest też stanowisko Sądu I instancji, że obowiązkiem organów administracyjnych jest pouczenie strony, czy i w jakim trybie służy odwołanie od decyzji oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania (art. 107 § 3 pkt 7 K.p.a.). Skoro decyzja Burmistrza z 17 lutego 2023 r. o odmowie przyznania skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego zawierała – stosownie do wskazanego przepisu - prawidłowe pouczenie co do przysługującego od niej odwołania, w tym trybu i terminu jego wniesienia, to działanie organu administracyjnego było wystarczające. Przyjęcie poglądu skarżącego o konieczności pouczania strony w decyzji o konsekwencjach niedochowania terminu do wniesienia odwołania i sposobie postępowania w takim przypadku, w rezultacie prowadziłoby do obarczania organów administracyjnych koniecznością podejmowania działań, które nie odnoszą się do konkretnej zindywidualizowanej sprawy, ale do różnych uprawnień strony, z których może skorzystać w zależności od jej sytuacji procesowej. Zasadnie wskazał Sąd I instancji, że przyjęcie argumentacji skarżącego prowadziłoby do akceptacji niedopuszczalnego założenia, że organy w każdym przypadku powinny przewidywać możliwość wniesienia odwołania z uchybieniem terminu i niejako z wyprzedzeniem pouczać strony o związanych z tym konsekwencjach i sposobie postępowania. Nie jest też rolą organów administracyjnych ustalanie w jakiej dacie zamiarem strony było wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji.
Okoliczność zaś, że skarżący jest cudzoziemcem, po pierwsze nie ma znaczenia dla kwestii uchybienia terminu do wniesienia odwołania i mogłaby zostać wzięta pod uwagę tylko dla potrzeb rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, a po drugie, wobec prawidłowego pouczenia w decyzji nie bez znaczenia jest to, że skarżący skorzystał już ze środka odwoławczego od innej decyzji, a mianowicie wniósł odwołanie w terminie w prawidłowy sposób od decyzji z 17 listopada 2022 r. Zaskarżone postanowienie i poprzedzająca je decyzja organu I instancji z 17 lutego 2023 r. zostały wydane w następstwie uchylenia przez SKO decyzją z 9 stycznia 2023 r. decyzji Burmistrza z 17 listopada 2022 r. Wskazuje to, że skarżący rozumiał treść i znaczenie zawartego w decyzji pouczenia o środkach zaskarżenia.
Generalnie należy wskazać, że podane w zarzutach kasacyjnych naruszenia przepisów postępowania dotyczą skierowanych do organów administracyjnych: nakazu podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego ustalenia stanu faktycznego (art. 7 K.p.a.), obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (czemu odpowiada art. 8 § 1 K.p.a.), obowiązku informowania stron (art. 9 K.p.a.) oraz obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (czemu odpowiada art. 77 § 1 K.p.a.). Uchybienie przez organy ww. normom ma miejsce wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego informowania i wyjaśnienia sprawy organy administracyjne nie informują i nie ustalają faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego lub procesowego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny. O dowolności oceny można mówić w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego lub pominięciu określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy. Przy czym kierunek i zakres przeprowadzonego postępowania dowodowego został w niniejszej sprawie wytyczony przez normę prawa procesowego określającego istotne prawnie dla danej sprawy okoliczności, a więc warunkującego kierunek podejmowanych przez organ administracji publicznej czynności procesowych zmierzających do dokonania ustaleń faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Skarżący w zarzutach kasacyjnych, uzasadniając naruszenie przepisów postępowania w zasadzie powiela zarzuty skargi i w ogóle nie kwestionuje poczynionych ustaleń faktycznych istotnych z punktu widzenia zastosowania art. 134 K.p.a. ani nie kwestionuje oceny materiału dowodowego dokonanej przez organy administracyjne i zaaprobowanej przez Sąd I instancji. Tym samym zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej nie mogły odnieść spodziewanego skutku.
Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.
Stosownie do art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie sporządzanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sporządzone przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie wyroku może zostać zawężone wyłącznie do oceny tych aspektów prawnych, które świadczą o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, z którego to uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie postanowił skorzystać. Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jednocześnie zauważyć, że dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej, albowiem w rozpoznawanej sprawie nie zachodziła żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a.
Orzeczenie nie obejmuje rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej na rzecz adwokata ustanowionego z urzędu należnych od Skarbu Państwa (art. 250 P.p.s.a.). Koszty nieopłaconej pomocy prawnej przyznawane są przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w art. 258 - 261 P.p.s.a.