I OSK 1366/23

I OSK 1366/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-06-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik /sprawozdawca/
Karol Kiczka /przewodniczący/
Piotr Niczyporuk
Symbol z opisem
6122 Rozgraniczenia nieruchomości
Hasła tematyczne
Geodezja i kartografia
Sygn. powiązane
III SA/Lu 577/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2023-02-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 33 ust. 1 i 3
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Karol Kiczka Sędziowie sędzia NSA Piotr Niczyporuk sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (sprawozdawca) Protokolant asystent sędziego Magdalena Skrodzka po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.A. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 577/22 w sprawie ze skargi A.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia 17 października 2022 r. nr SKO.41/3973/GG/2022 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 9 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 577/22 oddalił skargę A.A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 17 października 2022 r. nr SKO.41/3973/GG/2022 w przedmiocie kosztów postępowania rozgraniczeniowego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła A.A. zaskarżając wyrok w całości i – na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - zarzuciła Sądowi I instancji:
1. naruszenie prawa materialnego:
a. art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000), powoływanej dalej jako "K.p.a.", który nakazuje organom administracji publicznej stać na straży praworządności oraz z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, gdy tymczasem nie uwzględniono istotnych zarzutów, czyli tego, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie powołało się na fałszywą przesłankę istnienia sporu granicznego pomiędzy właścicielami rozgraniczonych nieruchomości. Postanowieniem z 23 sierpnia 2022 r. Wójt Gminy B. stwierdzi, zgodnie z prawdą, że nie ma sporu sąsiedzkiego pomiędzy działką nr [1] (własność C.C. i D.D.) z działkami sąsiednimi, czyli z działkami nr [2] i nr [3] (własność A.A.) oraz nr [4] (własność Wspólnoty Gruntowej Wsi B.), w związku z czym Wójt Gminy B. zdecydował, że całkowity koszt rozgraniczenia poniesie wnioskodawca rozgraniczenia, czyli C.C. (właściciel działki nr [1]).
b. art. 9 K.p.a., który zobowiązuje organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Ponadto stanowi on, że organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Naruszenie tego przepisu przejawiło się między innym tym, że wnioskodawczyni o treści istotnego przepisu – art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2021 r. poz. 1990 ze. zm.), powoływanej dalej jako "P.g.k.", nie została poinformowana ani przez organ pierwszej instancji, ani przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na etapie wezwania do uzupełnienia braków pisma z 25 sierpnia 2022 r. Dopiero w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ powołał jego brzmienie wyprowadzając dla strony z tego tytułu negatywne skutki prawne. Tymczasem, gdyby strona wiedziała o możliwości skierowania sprawy na drogę sądową na tamtym etapie, nie zaskarżyłaby postanowienia Wójta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego i nie naraziłaby się na niepotrzebne koszty.
2) naruszenie przepisów postępowania:
a. art. 1 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a., przez niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej Sądu I instancji w odniesieniu do przyjętego stanu faktycznego, która polegała na:
- przyjęciu przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych organów niższej instancji nie zważając na stan faktyczny, co spowodowało wydanie zaskarżonego wyroku w oparciu o fałszywe przesłanki istnienia sporu granicznego oraz udziału wszystkich właścicieli rozgraniczanych gruntów w charakterze stron w postępowaniu administracyjnym, które zakończyło się decyzją o rozgraniczeniu. Odnośnie do tego ostatniego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie nie przedstawił żadnego dowodu potwierdzającego, że wnioskodawczyni fizycznie była obecna w trakcie rozgraniczenia zarządzonego przez Wójta Gminy B. 3 czerwca 2022 r. "Małżonek Wnioskodawczyni poinformował Wójta Gminy B. pismem z 26 maja 2022 r., że jego żona nie da rady stawić się 3 czerwca na przeprowadzanym procesie rozgraniczenia ze względu na depresję, przez którą wtedy przechodziła. Tym bardziej dziwi fakt uwzględnienia tej przesłanki w sytuacji, gdy raport techniczny geodety uprawnionego Pani D.D. stwierdza wyraźnie, że A.A. nie stawiła się osobiście na rozgraniczeniu";
- przyjęciem przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych organów niższej instancji, nie zważając na stan faktyczny, co spowodowało wydanie wyroku w oparciu o fałszywą przesłankę, że rozgraniczenie leży w interesie prawnym wnioskodawczyni, a co przy tym istotne Sąd I instancji nie podał żadnej podstawy prawnej wskazującej na istnienie interesu prawnego wnioskodawczyni w procesie rozgraniczenia, tym bardziej że wnioskodawczyni przedstawiała dowody na to, że rozgraniczenie nie jest w jej interesie, ponieważ w wyniku rozgraniczenia traci dostęp do własnego domu. Skoro A.A. nie brała udziału w postępowaniu rozgraniczeniowym to znaczy, że postępowanie administracyjne nie toczyło się w jej interesie.
Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji "lub innemu sądowi równorzędnemu" oraz o uchylenie w całości postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z 17 października 2022 r. nr SKO.41/3973/GG/2022). Ewentualnie wniosła o zmianę zaskarżonego postanowienia przez uwzględnienie odwołania wnioskodawczyni w całości. Ponadto wniesiono o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów procesu przez zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawczyni kosztów postępowania według norm prawem przypisanych za wszystkie instancje, w tym za postępowania wywołane niniejszą skargą.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
Sposób sformułowania podstaw kasacyjnych wymaga poczynienia w pierwszej kolejności kilku uwag dotyczących wymogów formalnych, jakim powinno odpowiadać kwalifikowane pismo w postępowaniu, jakim jest skarga kasacyjna. Zgodnie z art. 176 P.p.s.a. obligatoryjnym elementem tego środka odwoławczego jest wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu przepisów, jakie w ocenie strony składającej skargę kasacyjną zostały naruszone. Wnoszący skargę kasacyjną powinien przyporządkować każdy z zarzutów do konkretnej podstawy kasacyjnej, wskazanej w art. 174 P.p.s.a. Ma to istotne znaczenie dla spełnienia wymogów formalnych środka odwoławczego. W przypadku zarzutów opartych na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a. niezbędne jest bowiem wskazanie formy naruszenia. Zgodnie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. są to błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia polega na mylnym zrozumieniu treści przepisu, natomiast niewłaściwe zastosowanie polega na wadliwym uznaniu, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada (bądź nie odpowiada) hipotezie określonej normy prawnej (wyroki NSA: z 5 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 1852/10, z 20 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 335/10, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W przypadku naruszenia przepisów postępowania nie ma obowiązku wskazania formy ich naruszenia, jednakże konieczne jest określenie, w jaki sposób zostały one naruszone i jaki to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. O charakterze danego przepisu nie decyduje charakter aktu prawnego, w jakim jest on zamieszczony, ale jego treść i cel (wyroki NSA: z 10 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 1356/05, z 16 marca 2007 r. sygn. akt I OSK 733/06). Za przepisy prawa materialnego uznaje się przepisy regulujące bezpośrednio stosunki administracyjnoprawne (określają zachowanie podmiotów) oraz roszczenia wynikające z tych stosunków (obowiązki, uprawnienia i prawa), a za przepisy postępowania uznaje się normy instrumentalne, określające drogę i sposób dochodzenia uprawnień wynikających z norm materialnoprawnych (tak m.in. w uchwale NSA z 20 maja 2010 r. sygn. akt II OPS 5/09, w wyroku NSA z 8 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1603/06). Błędne przypisanie zarzutu do niewłaściwej podstawy kasacyjnej co do zasady nie dezawuuje całkowicie takiego zarzutu, jeśli sposób jego sformułowania pozwala na merytoryczną ocenę w ramach właściwej podstawy kasacyjnej (por. wyroki NSA: z 2 września 2010 r. sygn. akt II FSK 636/09, z 13 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 223/07). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno zawierać argumentację, mającą przekonać Naczelny Sąd Administracyjny o słuszności każdego z podniesionych zarzutów (wyrok NSA z 18 marca 2011 r. sygn. akt I GSK142/10). Uzasadnienie powinno być logiczne i precyzyjne, pozwalające na poznanie intencji jego autora, a następnie sformułowanie zwrotu stosunkowego o zgodności bądź niezgodności zaskarżonego wyroku z prawem (wyrok NSA z 26 stycznia 2012 r. sygn. akt II FSK 1313/10).
Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą kasacyjnie i jej obowiązkiem jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z 19 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 1688/07). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z 13 listopada 2014 r. sygn. akt I OSK 1420/14). Pewnym złagodzeniem rygorów wynikających z art. 176 w związku z art. 178 P.p.s.a. jest przewidziana w art. 183 § 1 tej ustawy możliwość przytoczenia przez stronę nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Należy przy tym wskazać, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 20 września 2006 r. sygn. akt SK 63/05, publ. OTK-A 2006/8/108) - orzekając o zgodności art. 174, art. 183 § 1, art. 184 P.p.s.a. z przepisami Konstytucji RP - nie zakwestionował konstytucyjności przyjętego modelu skargi kasacyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.
W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie wskazano, że zarzuty zostały oparte na obu podstawach kasacyjnych, tj. na naruszeniu prawa materialnego
i przepisów postępowania, jednak wszystkie wymienione w tych zarzutach przepisy są przepisami o charakterze procesowym (art. 7 i art. 9 K.p.a., art. 1 § 2 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.).
Powyższe nieprawidłowe sklasyfikowanie przez autora skargi kasacyjnej zarzutów kasacyjnych nie stanowiło jednak przeszkody w jego ocenie przez Naczelny Sąd Administracyjny przy uznaniu, że tak postawiony zarzut z pkt 1 skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) - por. uchwała NSA w pełnym składzie z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09.
Przy czym odnośnie do zarzutów naruszenia przez Sąd I instancji przepisów postępowania należy stwierdzić, że podnosząc je autor skargi kasacyjnej ani nie wykazał, aby uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku ani też nie powiązał naruszenia tych przepisów z naruszeniem przez Sąd I instancji odpowiednich przepisów ustawy P.p.s.a. W doktrynie postępowania sądowoadministracyjnego oraz w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest, podzielany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, pogląd, zgodnie z którym istotą postępowania zainicjowanego skargą kasacyjną w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania (por. H. Knysiak-Molczyk Skarga kasacyjna w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Warszawa 2009, s. 238 - 240; np. wyrok NSA z 15 lipca 2005 r. sygn. akt FSK 2706/04 czy wyrok NSA z 13 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 329/06). Samodzielną podstawę zarzutów kasacyjnych w przypadku kontroli kasacyjnej postępowania, które doprowadziło do wydania zaskarżonego wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego stanowić będą więc jedynie te przepisy, które w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego regulują jego przebieg. Wojewódzki sąd administracyjny prowadzi postępowanie bowiem na podstawie przepisów P.p.s.a. a nie przepisów K.p.a. Zatem sąd ten nie może naruszyć samodzielnie przepisów K.p.a., a jedynie wadliwie ocenić ich ewentualne naruszenie przez organ administracji publicznej przy nieodpowiednim zastosowaniu w efekcie tej kontroli przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne (por. wyrok NSA z 8 lutego 2007 r. sygn. akt II FSK 216/06). Modelowo zarzut naruszenia przepisów postępowania stosowanych przez organy administracji może być zatem, na gruncie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zarzutem skutecznym jedynie wówczas, gdy zostanie jednocześnie powiązany z naruszeniem odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne (por. wyrok NSA z 19 października 2005 r. sygn. akt I FSK 109/05). Jednocześnie, pozostając na gruncie uchwały NSA z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów K.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów P.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów (por. ONSAiWSA 2010/1/1, s. 33 i n., szczeg. s. 38-39). W przedmiotowej sprawie zarzut naruszenia przepisów regulujących postępowanie administracyjne, mimo że nie został powiązany z zarzutem naruszenia odpowiednich przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, powinien być w świetle powyższego potraktowany jako zarzut braku właściwej kontroli zastosowania wskazanych przepisów K.p.a. przez Sąd I instancji
Analiza skargi kasacyjnej wskazuje, że skarżąca kasacyjnie upatruje istoty naruszenia podanych przepisów procesowych (art. 7 i art. 9 K.p.a.) w błędnym przyjęciu przez Sąd I instancji, że prawidłowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uznało, że ustalonymi w kwocie 6 000 zł kosztami postępowania rozgraniczeniowego zakończonego decyzją z 10 sierpnia 2022 r. znak GKiR.6830.4.2021 o rozgraniczeniu nieruchomości położonej w obrębie B., gm. B., oznaczonej jako działka nr [1] (własność C. i D. małżonków C.) z nieruchomościami sąsiednimi, oznaczonymi jako działki nr [2] i nr [3] (własność A.A.) oraz działką nr [4] (własność Spółki dla zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej Wsi B.), należy obciążyć wszystkie strony postępowania rozgraniczeniowego. Z tego powodu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie postanowieniem z 17 października 2022 r. nr SKO.41/3973/GG/2022 uchyliło w części postanowienie Wójta Gminy B. z 23 sierpnia 2022 r. w zakresie obciążenia kosztami wnioskodawcy oraz terminu i sposobu uiszczenia kosztów i zobowiązało do poniesienia kosztów postępowania ustalonych na kwotę 6 000 zł: a) C. i D. małż. C. w wysokości 3 000,00 zł; b) A.A. w kwocie 2 250,00 zł; c) Wspólnotę Gruntową Wsi B. w kwocie 750,00 zł.
Organ odwoławczy uznał, że rozgraniczenie nieruchomości leży w interesie wszystkich właścicieli nieruchomości rozgraniczanych, jeżeli granice stały się sporne, zatem koszty rozgraniczenia powinny obciążyć wszystkie strony postępowania rozgraniczeniowego, tj. wszystkich właścicieli nieruchomości objętych rozgraniczeniem, nie zaś tylko wnioskodawcę. Kolegium odwołało się przy tym do art. 152 ustawy Kodeks cywilny i uchwały Naczelnego Sądu administracyjnego z 11 grudnia 2006 r. sygn. akt I OPS 5/06. Kolegium uznało, że w niniejszej sprawie spór co do przebiegu granicy nie budzi wątpliwości (wątpliwość co do przebiegu granicy przedmiotowych nieruchomości, liczne postępowania administracyjne, w tym postępowanie rozgraniczeniowe, które merytorycznie nie zostało zakończone, jak też cywilne dotyczące zasięgu prawa własności tychże nieruchomości, ich położenia czy dostępności do drogi publicznej, jak również postępowania karne dotyczące naruszenia granic i znaków granicznych). Kolegium wskazało także, że orzeczenie o rozgraniczeniu przedmiotowych nieruchomości pomiędzy stronami niniejszego postępowania ani orzeczenie równoważne, nie zostało wcześniej wydane, nie została także zawarta pomiędzy stronami tego postępowania ugoda co do przebiegu granicy, mająca moc ugody sądowej. Dopiero w efekcie wydania decyzji o rozgraniczeniu doszło w istocie do ustalenia granicy na wszystkich nieruchomościach. Powstałe w toku postępowania koszty, w ocenie Kolegium, poniesione zostały zatem w interesie wszystkich właścicieli rozgraniczanych nieruchomości, których spór graniczny dotyczył, a więc podlegają rozdzieleniu pomiędzy wszystkie strony postępowania.
Skarżąca kasacyjnie twierdząc, że nie powinna być obciążona ustalonymi kosztami postępowania rozgraniczeniowego, utrzymuje, że nieprawidłowe jest ustalenie organu odwoławczego, że istnieje spór graniczny pomiędzy właścicielami rozgraniczonych nieruchomości, a także nieprawidłowe jest ustalenie, że skarżąca brała udział w postępowaniu rozgraniczeniowym i jest ono w jej interesie.
Analiza akt administracyjnych sprawy nie pozwala jednak na podzielenie zasadności twierdzeń strony skarżącej kasacyjnie. Przede wszystkim skarżąca kasacyjnie oprócz twierdzenia, że spór graniczny nie istnieje, nie wykazała w żaden sposób, że okoliczności przyjęte przez organ odwoławczy nie miały miejsca. Ani powyższe twierdzenia skarżącej kasacyjnie, ani okoliczności przedstawione w uzasadnieniu skargi kasacyjnej o powodach wniesienia przez nią odwołania od decyzji rozgraniczeniowej czy powodach kwestionowania przez nią przebiegu granicy w toku postępowania w przedmiocie ustanowienia służebności drogi koniecznej przed Sądem Rejonowym w [...] sygn. akt I Ns 433/15, nie podważają w sposób skuteczny ustaleń organu odwoławczego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia jest bowiem tylko wówczas słuszny, gdy zasadność ocen i wniosków wyprowadzonych przez organ wydający rozstrzygnięcie nie odpowiada wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, to jest gdy wyprowadzone ze zgromadzonych dowodów wnioski naruszają przesłanki swobodnej oceny dowodów. Zarzut ten nie może jednak sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz powinien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy administracji. Sam fakt, że materiał dowodowy zebrany w sprawie został przez organy administracji oceniony odmiennie niż oczekiwała tego strona skarżąca, nie świadczy o naruszeniu przepisu postępowania dotyczącego obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Ponadto, analiza argumentacji skargi kasacyjnej przedstawionej na poparcie zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. wskazuje, że skarżąca kasacyjnie w istocie polemizuje z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organ odwoławczy, a zaaprobowaną przez Sąd I instancji. Skuteczne zarzucenie zaś błędnej oceny materiału dowodowego wymaga podniesienia zarzutu naruszenia art. 80 K.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Organ administracji ma obowiązek rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i ten obowiązek pozostaje w ścisłym związku z wyrażoną w art. 80 K.p.a. zasadą swobodnej oceny dowodów, która nie tylko nie wyznacza organowi merytorycznych reguł oceny wyników postępowania dowodowego, ale oznacza ocenę wartości dowodowej poszczególnych środków dowodowych według wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania organu. Zarzutu naruszenia art. 80 K.p.a. skarga kasacyjna nie zawiera.
Nie mógł być skuteczny również zarzut naruszenia art. 9 K.p.a., gdyż odnosi się on do postępowania rozgraniczeniowego zakończonego decyzją Wójta Gminy B. z 10 sierpnia 2022 r., natomiast przedmiotem kontroli Sądu I instancji było postanowienie w przedmiocie kosztów rozgraniczenia.
Na uwzględnienie nie zasługiwał także zarzut naruszenia art. 1 § 2 P.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zarzut naruszenia art. 1 § 2 P.p.s.a. nie mógł być skuteczny z tego powodu, że przepis art. 1 P.p.s.a. nie dzieli się na mniejsze jednostki redakcyjne, a zatem granice skargi kasacyjnej w tym zakresie nie zostały właściwie sprecyzowane. Natomiast zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie został powiązany z naruszeniem innych przepisów postępowania. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie może być samodzielną podstawą kasacyjną. Ze względu na swój ogólny charakter, przesądzający jedynie o rodzaju rozstrzygnięcia, może on stanowić podstawę kasacyjną jedynie w powiązaniu z innymi przepisami postępowania bądź przepisami materialnymi (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1480/07). Tym samym zarzucane błędne nieuwzględnienie skargi przez Sąd I instancji na postanowienie organu odwoławczego spowodowane tym, że w ocenie autora skargi kasacyjnej było ono nieprawidłowe, nie może polegać samo w sobie na wadliwym zastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., lecz na błędzie popełnionym w fazie kontroli postanowienia. Z tego powodu zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie zasługuje na uwzględnienie.
Biorąc pod uwagę powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji, oddalając skargę kasacyjną jako niezasadną.
Stosownie do art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie sporządzanego przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Oznacza to, że sporządzone przez Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnienie wyroku może zostać zawężone wyłącznie do oceny tych aspektów prawnych, które świadczą o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej, z którego to uprawnienia Naczelny Sąd Administracyjny w rozpoznawanej sprawie postanowił skorzystać.