I OSK 1352/19

I OSK 1352/19 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2020-04-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-05-20
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jolanta Górska /sprawozdawca/
Rafał Stasikowski
Zbigniew Ślusarczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6480
658
Hasła tematyczne
Dostęp do informacji publicznej
Sygn. powiązane
IV SAB/Gl 194/18 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2018-11-22
I OSK 1325/19 - Wyrok NSA z 2022-10-21
II SA/Bk 601/18 - Wyrok WSA w Białymstoku z 2019-02-07
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2014 poz 782
art. 1 ust. 1 i art. 6
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 716
art. 6
Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski Sędzia del. WSA Jolanta Górska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt IV SAB/Gl 194/18 w sprawie ze skargi A.S. na bezczynność [...] Sp. z o.o. w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od A.S. na rzecz [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt IV SAB/Gl 194/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę A.S. na bezczynność [...] Spółki z o.o. w [...]w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.
Do wydania wyroku doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2018 r., wysłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej, A.S. wystąpił do [...] Spółki z o.o. w [...] o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący domagał się przekazania mu kopii wszystkich uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej w [...] przy ul. ks. A.S. [...], [...],[...],[...],[...],[...]podjętych w 2008 r. i 2009 r., w tym:
- w sprawie zatwierdzenia rocznego planu gospodarczego nieruchomością wspólną Wspólnoty Mieszkaniowej w [...]przy ul. ks. A.S. [...], [...],[...],[...],[...],[...]na rok 2008 i 2009,
- w sprawie ustalenia opłat na pokrycie kosztów zarządu nieruchomością wspólną Wspólnoty Mieszkaniowej w [...]przy ul. ks. A.S. [...], [...],[...],[...],[...],[...]na rok 2008 i 2009, zasad ponoszenia kosztów związanych z utrzymaniem lokali,
- w sprawie ustalenia opłat na pokrycie kosztów remontów części wspólnej - Funduszu Remontowego Wspólnoty Mieszkaniowej w [...]przy ul. ks. A.S. [...], [...],[...],[...],[...],[...]na rok 2008 i 2009.
W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r., [...] Spółka z o.o. w [...] wskazała, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej.
W dniu [...] lipca 2018 r. skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy a pismem z dnia [...] lipca 2018 r. organ poinformował wnioskodawcę o podtrzymaniu swojego stanowiska w sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący wniósł o: zobowiązanie Prezesa [...] Spółki z o.o. w [...]do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie 14 dni od daty doręczenia wyroku; orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Uzasadniając wniesioną skargę skarżący podniósł, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia żądanej przez niego w piśmie z dnia [...] czerwca 2018 r. informacji, które stanowią informację publiczną. [...] Spółka z o.o. w [...]powstało bowiem na mocy uchwały Rady Miasta w [...]z dnia [...] kwietnia 1999 r., nr [...], a jedynym udziałowcem w Spółce jest gmina [...]. Przedmiotem działania Spółki jest budowa domów mieszkalnych oraz ich eksploatacja na zasadach najmu, a także wykonywanie zadań gminy Pszczyna w zakresie zarządzania mieniem komunalnym. W ocenie skarżącego udział Spółki w nieruchomości stanowi zatem składnik zarządzanego przez Spółkę mienia komunalnego w rozumieniu art. 43 ustawy o samorządzie gminnym. Nadto, uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej odnoszą się do podmiotu wykonującego funkcje publiczne ([...] Spółka z o.o. w [...]) w zakresie wykonywania przez niego zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym.
W odpowiedzi na skargę organ wskazał, że jako jednoosobowa spółka gminy Pszczyna jest podmiotem, o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże żądane przez skarżącego we wniosku z dnia [...] czerwca 2018 r. informacje nie stanowią informacji publicznej i w związku z tym organ nie był zobowiązany do rozpatrzenia wniosku skarżącego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej a jedynie do poinformowania o tym fakcie skarżącego. Organ wyjaśnił przy tym, że wspólnota mieszkaniowa jest odrębnym podmiotem mogącym nabywać prawa oraz zaciągać zobowiązania i w żaden sposób nie jest związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Wspólnota nie dysponuje majątkiem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast, jeżeli żądana informacja nie jest informacją publiczną organ nie wydaje decyzji o odmowie udzielenia informacji, a tylko informuje, że wnioskowane dane jej nie stanowią, i tak też postąpiono w niniejszej sprawie.
Powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 22 listopada 2018 r., sygn. akt IV SAB/Gl 194/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał skargę za niezasadną i orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a.
Uzasadniając wydany wyrok Sąd wskazał, że z informacji zawartej w Krajowym Rejestrze Sądowym wynika, że jedynym udziałowcem skarżonej Spółki jest gmina [...]. Zgodnie zaś z treścią art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej są podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Ponadto, Spółka ta wykonuje część zadań własnych gminy, które wymienione zostały w art. 7 ust. 1 pkt 1 i pkt 7 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, zgodnie z którym zadania własne gminy w szczególności obejmują sprawy: gospodarki nieruchomościami i gminnego budownictwa mieszkaniowego. W związku z tym, [...] Spółka z o.o. w [...] jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, innym niż władze publiczne, a zatem należy do podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, a więc spełniony został zakres podmiotowy ustawy.
Jednocześnie, Sąd wskazał, że wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2018 r. nie dotyczył informacji o podmiocie, do którego zwrócono się z wnioskiem lecz o podmiocie trzecim – Wspólnocie Mieszkaniowej w [...] przy ul. A.S. [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Skarżący żądał bowiem udostępnienia kopii uchwał tej Wspólnoty Mieszkaniowej. W myśl zaś art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali wspólnota mieszkaniowa to ogół właścicieli lokali danej nieruchomości. Ponadto, Wspólnota jest rodzajem jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, która może samodzielnie uczestniczyć w obrocie prawnym.
Wspólnota mieszkaniowa jest podmiotem prawa prywatnego i w swoim działaniu kieruje się regulacjami właściwymi temu prawu. W skład wspólnoty mieszkaniowej mogą wchodzić także lokale będące własnością jednostek samorządu terytorialnego, bądź podmiotów, w których jednostki te mają pozycje dominującą, jednakże okoliczność ta nie powoduje, że zmianie ulega charakter prawny wspólnoty mieszkaniowej. Wspólnota mieszkaniowa w żaden sposób nie jest związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne. Mienie wspólnoty nie jest mieniem państwowym, ani mieniem komunalnym, czy też majątkiem instytucji publicznoprawnej. Wspólnota nie dysponuje więc majątkiem publicznym w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast, zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o własności lokali umowny sposób zarządu nieruchomością wspólną może polegać na powierzeniu go przez właścicieli lokali osobie fizycznej albo osobie prawnej (tzw. zarządcy). Zarządca jest osobą trzecią (odrębnym podmiotem) w stosunku do wspólnoty mieszkaniowej, nawet gdy jest upoważniony do jej reprezentowania.
Zatem okoliczność, że zarządcą Wspólnoty Mieszkaniowej w [...] przy ul. ks. A.S. [...], [...],[...],[...],[...],[...] jest [...] Spółka z o.o., a więc podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej, nie powoduje, że informacje dotyczące wspólnoty stają się informacjami publicznymi. Nie każda bowiem informacja jaką dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej ma walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej lecz tylko ta, która odnosi się do wykonywania zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym. Zarządzanie nieruchomościami wspólnot mieszkaniowym nie wchodzi zaś w zakres zadań publicznych lub gospodarowania mieniem publicznym.
Z uwagi na powyższe Sąd uznał, że żądana przez skarżącego informacja, jako dotycząca podmiotu (wspólnoty mieszkaniowej), do którego nie znajduje zastosowania ustawa o dostępie do informacji publicznej, nie jest informacją publiczną w rozumieniu tej ustawy. Skoro wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2018 r., nie dotyczył informacji publicznej, a [...] Spółka z o.o. udzieliło odpowiedzi na ten wniosek w ustawowym terminie, to zarzut pozostawania podmiotu w bezczynności Sąd uznał za bezzasadny.
Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach A.S. wniósł skargę kasacyjną, domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości 980 zł.
Zaskarżonemu wyrokowi, na podstawie art. 174 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarżący postawił zarzut naruszenia prawa materialnego, tj.:
- art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. z 2018 r., poz. 716 ze zm.), poprzez błędne uznanie, iż z dyspozycji tego przepisu wynika jakoby wspólnota mieszkaniowa, w żaden sposób nie była związana z funkcjonowaniem władzy publicznej i innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, bowiem jest podmiotem prawa prywatnego i nie zmienia tego fakt, iż zarząd mieniem tej wspólnoty został powierzony podmiotowi wykonującemu zadania publiczne (w tym wypadku [...] Spółce z o.o. w [...], której jedynym udziałowcem jest Gmina [...]), oraz iż udział własności we wspólnocie mieszkaniowej w większym stopniu posiada ten podmiot, podczas gdy takie sformułowanie nie wynika z wykładni wskazanego przepisu, a to czy dana informacja dotycząca wspólnoty mieszkaniowej ma charakter informacji publicznej winno wynikać z analizy konkretnego przypadku;
- art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez określenie, iż wobec występowania [...] Spółki z o.o. w przedmiotowej sprawie w charakterze zarządcy nieruchomości (oraz posiadacza większościowych udziałów we wspólnocie mieszkaniowej, której dotyczyło zapytanie) należącej do wspólnoty mieszkaniowej, organ ten nie był zobowiązany do udostępnienia informacji wnioskowanej przez skarżącego kasacyjnie, a więc w rzeczywistości nie był organem obowiązanym w myśl wskazanej regulacji do udostępniania takiej informacji, co pozostaje w sprzeczności z literalnym brzmieniem tego przepisu;
- art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędną wykładnię tych norm i stwierdzenie, iż informacja dotycząca wspólnoty mieszkaniowej, w której zarząd sprawuje Spółka ze 100% udziałem Gminy [...], a także w obliczu posiadania większości udziału w własności tej wspólnoty przez tę Spółkę, nie stanowi w rzeczywistości informacji publicznej;
- art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wobec jego niezastosowania poprzez wskazanie, iż w przypadku gdyby informacja dotycząca działalności [...] Spółki z o.o. zawierała w sobie także informacje dotyczące podmiotów trzecich winna zostać udostępniona w postaci dokumentu zanonimizowanego.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Spółka z o.o. wniosła o jej oddalenie w całości, zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej wyznaczonymi wskazanymi podstawami.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty nie pozwalają na skuteczne zakwestionowanie oceny dokonanej przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku.
Zarzuty skargi kasacyjnej dotyczą zagadnienia, czy [...] Spółka z o.o. w [...], będąca samorządową osobą prawną, która jednocześnie wykonuje usługi z zakresu zarządu nieruchomościami, jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej w postaci uchwał Wspólnoty Mieszkaniowej wskazanych we wniosku skarżącego z dnia [...] czerwca 2018 r.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, który uznał, że informacje objęte złożonym przez skarżącego wnioskiem nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.
Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, właściciele lokali mogą w umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokali albo w umowie zawartej później w formie aktu notarialnego określić sposób zarządu nieruchomością wspólną, a w szczególności mogą powierzyć zarząd osobie fizycznej albo prawnej. Przepis ten statuuje suwerenne prawo właścicieli nieruchomości do wynajęcia przedsiębiorcy, który przejmie obowiązki związane z zarządem nieruchomości. Celem określenia sposobu zarządu nieruchomości jest realizacja indywidualnego interesu właścicieli lokali, którzy dążą do tego, aby utrzymać nieruchomość w stanie jak najlepszym, co najmniej niepogorszonym. Zarządca działa tylko w imieniu właścicieli nieruchomości, chroniąc ich interes ekonomiczny (por. Ustawa o własności lokali. Komentarz, red. K. Osajda, Legalis 2018 r.).
Tym samym, w niniejszej sprawie [...] Spółka z o.o. w [...] w zakresie podejmowanych działań, jako zarządca nieruchomości na podstawie zawartej ze Wspólnotą Mieszkaniową umowy, nie działa tu jako podmiot publiczny, lecz jak przedsiębiorca na rynku, a jego sposób postępowania jest przedmiotem kontroli ze strony wspólnoty mieszkaniowej na podstawie umowy oraz art. 25-26 ustawy o własności lokali, statuującego prawo członka wspólnoty mieszkaniowej do podejmowania działań w zakresie zarządu nieruchomością wspólną. Zadania wykonywane przez Spółkę w tym zakresie nie dotyczą zadań publicznych, a zatem nie miały związku z dostępem do informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 5 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 781/17, https://orzeczenia.ns.gov.pl).
Wyjaśnić zaś należy, że informacją publiczną jest, zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o "sprawach publicznych" i w tym też kontekście rozpatrywać należy uszczegółowienie informacji stanowiących informację publiczną zawarte w art. 6 ust. 1 ustawy. W świetle tego przepisu przesłanką kwalifikującą konkretną informację do kategorii informacji publicznej jest spełnianie przez nią kryterium przedmiotowego. Decydująca jest zatem wyłącznie treść i charakter konkretnej informacji. Dziedziny aktywności, które dotyczą spraw publicznych wymienione w art. 6 ustawy obejmują zatem: politykę zewnętrzną i wewnętrzną państwa (ust. 1), sposób organizacji i zasady funkcjonowania podmiotów publicznych (ust. 2-3), dokumenty wytworzone w ramach działalności podmiotów publicznych (ust. 4) i majątek publiczny (ust. 5). Przedmiotem informacji publicznej jest więc nie każde działanie władzy publicznej lecz tylko takie, które zawiera pewien dodatkowy element w postaci "sprawy publicznej". Sprawą publiczną, w świetle art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, jest działalność zarówno organów władzy publicznej jak i samorządu gospodarczego i zawodowego oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Pomimo tak szerokiego rozumienia pojęcia informacji publicznej, należy podkreślić, że ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być i nie jest środkiem do wykorzystywania w celu uzyskania każdej informacji. Jej zakres przedmiotowy obejmuje dostęp do informacji wyłącznie publicznej.
Tym samym, nie wszystkie działania podmiotów wymienionych w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP będą związane z powstaniem informacji publicznej. Jeżeli informacja dotyczy sfery prywatnej, niezwiązanej z działalnością państwa, nie podlega udostępnieniu, nawet jeżeli znajduje się w aktach sprawy prowadzonej przez organ (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka - Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, str. 24). Za informację publiczną uznaje się zatem m.in. treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej, lecz wykonującego zadania publiczne przy czym dokumenty te muszą dotyczyć sprawy publicznej.
Niezależnie jednak od tego, prawo, o którym mowa, nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskiwania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Informacją publiczną nie jest zatem informacja o sprawach "niepublicznych".
W konsekwencji powyższych rozważań stwierdzić należy, że dokonana przez Sąd I instancji wykładnia pojęcia informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy) jest prawidłowa i żądana przez skarżącego informacja nie stanowi informacji publicznej. Przedmiotem prawa dostępu do informacji publicznej jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 ustawy), jednakże w powiązaniu z działalnością ściśle określonych podmiotów, które określa art. 4. Przepis art. 4 ustawy powinien być interpretowany w kontekście art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który wskazuje jakich podmiotów działalność stanowi przedmiot informacji. Z porównania tych przepisów wynika ponad wszelką wątpliwość, że przedmiotem informacji jest działalność organów władzy publicznej oraz osób i jednostek organizacyjnych wykonujących zadania władzy publicznej, a tym samym zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej są organy władzy publicznej oraz osoby i jednostki organizacyjne wykonujące zadania władzy publicznej (zob. uchwała NSA z dnia 11 kwietnia 2005 r., sygn. akt I OPS 1/05, https://orzeczenia.nsa.gov.pl), a zatem jak wskazał NSA na tle spraw związanych z udostępnianiem informacji publicznej przez spółdzielnie mieszkaniowe – w sytuacji, gdy podmiot publiczny działa jak podmiot prywatny, rynkowy, dane powstałe podczas tej aktywności – nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt I OSK 2075/17, https://orzeczenia.ns.gov.pl).
Nie doszło także do naruszenia art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie żądania objętego wnioskiem skarżącego. Prawidłowo bowiem stwierdził Sąd I instancji, że Wspólnota Mieszkaniowa, będąca jednostką organizacyjną niezwiązaną z funkcjonowaniem władzy publicznej, stanowi podmiot prywatny i oceny tej nie zmienia fakt, że zarząd nieruchomością wykonywany jest przez podmiot wykonujący również zadania publiczne. Tym samym, wnioskowane uchwały Wspólnoty nie mogą zostać uznane za informację publiczną. Wykładnia prokonstytucyjna art. 6 ust. 1 i 2 ustawy prowadzi do wniosku, że informacją o sprawie publicznej jest bowiem informacja o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy oraz o zasadach ich funkcjonowania, jedynie w zakresie dotyczącym działalności w sferze publicznej tych podmiotów.
Z tych samych powodów nie może odnieść również skutku zarzut dotyczący naruszenia art. 6 ustawy o własności lokali.
Nie jest także zasadny zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W przepisie tym chodzi bowiem o organy władzy publicznej a za taki w żadnym razie nie może zostać uznana skarżona w niniejszej sprawie Spółka. Wyjaśnić przy tym należy, że Sąd I instancji uznał, że Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co zresztą przyznała sama Spółka w odpowiedzi na skargę.
Wreszcie zupełnie niezasadny okazał się zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jako że żądanie zawarte we wniosku złożonym w niniejszej sprawie nie dotyczyło w ogóle informacji publicznej. W tej zaś sytuacji wystarczające było pisemne poinformowanie o tej okoliczności składającego wniosek, co też Spółka uczyniła, przesyłając skarżącemu pismo z dnia [...] lipca 2018 r. Skutkiem tego brak było podstaw do stwierdzenia w niniejszej sprawie bezczynności.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., ponieważ skarżący zrzekł się rozprawy, a organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł również o rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym.