I OSK 133/17

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maciej Dybowski po rozpoznaniu w dniu 13 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Prokuratora Okręgowego w Gliwicach o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 133/17 w sprawie ze skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 21 września 2016 r. sygn. akt II SA/Gl 290/16 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, w wyniku wznowienia postępowania, decyzji w sprawie rejestracji pojazdu postanawia oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) Sąd z urzędu może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012 r., s. 414, uw. 2).

W wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 133/17 (dalej wyrok I OSK 133/17), wydanym na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny nie wskazał imienia i nazwiska Prokuratora.

Wnioskiem z dnia [...] września 2017 r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. J. P., wniósł o sprostowanie oczywistej omyłki w wyroku I OSK 133/17, polegającej na zaniechaniu wskazania w sentencji Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. A. F.j, która brała udział w sprawie (k. 109-109v akt sądowych).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucja sprostowania omyłki służy usunięciu niezgodności pomiędzy rzeczywistą wolą i wiedzą Sądu, a ich wyrażeniem na piśmie (K. Piasecki w: Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem, W. Pr. 1989 t. 2, s. 564 uw. 2; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2012, s. 414, uw. 4).

Regulacja art. 138 ppsa odpowiada normatywnej treści art. 325 kpc i jest na niej wzorowana. Ustawodawca w obu regulacjach użył zbliżonego sformułowania ("Sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku..." – art. 138 ppsa; "Sentencja wyroku powinna zawierać wymienienie sądu, sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku..." – art. 325 kpc) a treść normatywna obu regulacji w tej części obu przepisów jest tożsama. W istocie ustawodawca miał na uwadze rzeczywisty udział każdej z tych osób w rozprawie, a jeśli wyrok zapadł na posiedzeniu niejawnym – w posiedzeniu niejawnym, bezpośrednio poprzedzającym wydanie wyroku. Zgodnie z doświadczeniem życiowym, zwłaszcza w sprawach (w znaczeniu – postępowaniach sądowych bądź sądowoadministracyjnych), w poszczególnych rozprawach uczestniczą różni prokuratorzy, reprezentujący właściwy organ Prokuratury. Każdocześnie w protokołach rozpraw wskazuje się właściwego prokuratora, stającego na danej rozprawie. W wyroku który zapadł w wyniku ostatniej rozprawy, wskazuje się w rubrum tylko nazwisko i jednostkę organizacyjną Prokuratury, którą dany prokurator reprezentuje, nie zaś nazwiska prokuratorów, reprezentujących urząd Prokuratora, biorących udział w sprawie (w znaczeniu – postępowaniu sądowym bądź sądowoadministracyjnym), na wcześniejszych rozprawach. Tym bardziej jest to widoczne w toku instancji – przed sądami rejonowymi najczęściej występują prokuratorzy prokuratur rejonowych; przed sądami okręgowymi prokuratorzy prokuratur okręgowych. Przed sądami apelacyjnymi i wojewódzkimi sądami administracyjnymi najczęściej występują prokuratorzy prokuratur regionalnych (uprzednio prokuratur apelacyjnych). Najczęściej zatem – jeśli konkretny prokurator prokuratury szczebla podstawowego staje na rozprawie przed sądem I instancji, a inny prokurator konkretny prokuratury wyższego szczebla przed sądem II instancji, uwidocznione w rubrum wyroku I instancji jest wyłącznie imię, nazwisko prokuratora rzeczywiście stającego na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku I instancji i nazwa jednostki którą ów prokurator reprezentuje; w rubrum wyroku II instancji uwidocznione jest wyłącznie imię, nazwisko prokuratora rzeczywiście stającego na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku II instancji i nazwa jednostki którą ów prokurator reprezentuje. Z reguły są to dwaj inni prokuratorzy, z dwu różnych jednostek organizacyjnych Prokuratury. Często w ramach pomocy prawnej, na rozprawie przed sądami II instancji w Warszawie stają prokuratorzy jednostek organizacyjnych Prokuratury w Warszawie - np. gdy skarga kasacyjna od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego innego niż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafia do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Przykładowo – w rubrum wyroku z dnia 26 marca 2015 r. II SA/Ke 138/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wskazał "po rozpoznaniu... na rozprawie w dniu 26 marca 2015 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w K. R. G.". Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolujący wyrok II SA/Ke 138/15, w rubrum wyroku z dnia 25 maja 2017 r. I OSK 2279/15 nie wskazał żadnego prokuratora, bowiem żaden prokurator nie stanął na rozprawie dnia 25 maja 2017 r. (cbosa). W rubrum wyroku z dnia 29 stycznia 2016 r. IV SA/Gl 463/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał "po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w K. J. K.". Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolujący wyrok IV SA/Gl 463/15, w rubrum wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. I OSK 1296/16 wskazał "przy udziale Prokuratora Prokuratury Regionalnej w K. J. Ko. po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na rozprawie", bowiem Prokurator Prokuratury Regionalnej w K. J. K. stanęła na rozprawach poprzedzających wydanie wyroku zarówno I, jak i II instancji (cbosa).

W kontrolowanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w rubrum wyroku z dnia 21 września 2016 r. II SA/Gl 290/16 wskazał "po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 września 2016 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. A. F.", bowiem Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. A. F. stanęła na rozprawie dnia 21 września 2016 r. (protokół rozprawy z dnia 21 września 2016 r.; k. 53, 54 akt II SA/Gl 290/16).

Naczelny Sąd Administracyjny w rubrum wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. I OSK 133/17, wydanego na posiedzeniu niejawnym, nie wskazał "przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. A. F.", bowiem Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. A. F. nie uczestniczyła w posiedzeniu niejawnym dnia 6 czerwca 2017 r., poprzedzającym wydanie wyroku I OSK 133/17. Nadto Prokurator Okręgowy w G. nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną (k. 75-78, 83, 85,87, 96 akt sądowych). Aktywny udział w całym postępowaniu administracyjnym Prokuratora Okręgowego w G., a następnie zgłoszenie udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym przez Prokuratora Okręgowego w G., znalazł swe odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku (s. 1, 2, 4 uzasadnienia wyroku I OSK 133/17).

W rubrum wyroku wskazuje się jedynie sędziów i prokuratora, którzy brali udział w rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku w danej instancji (A. Jakubecki w: red. H. Dolecki, T. Wiśniewski, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, t. 1, uw. 2 do art. 325; J. Gudowski w: red. T. Ereciński, , Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, Wolters Kluwer 2016, t. II, s. 538, uw. 3, 4).

Skoro Prokurator nie brał udziału w posiedzeniu niejawnym dnia 6 czerwca 2017 r., na którym zapadł wyrok I OSK 133/17, to nie zachodziły przesłanki umieszczenia imienia, nazwiska Prokuratora i jednostki organizacyjnej Prokuratury, w rubrum wyroku, mimo że Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. A. F. brała udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym przed Sądem I instancji. Zwrot "jeżeli brał udział w sprawie" w rozumieniu art. 138 ppsa oznacza bowiem to, że prokurator brał udział w rozprawie bądź posiedzeniu niejawnym, poprzedzającym wydanie wyroku.

Skoro nie doszło do niezgodności pomiędzy rzeczywistą wolą i wiedzą Sądu, a ich wyrażeniem na piśmie w wyroku z dnia 6 czerwca 2017 r. I OSK 133/17, wniosek należało oddalić (art. 156 § 1 i 2 w zw. z art. 193 ppsa).