I OSK 1265/22

I OSK 1265/22 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2023-07-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-07-05
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik
Karol Kiczka /przewodniczący sprawozdawca/
Zygmunt Zgierski
Symbol z opisem
6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Sygn. powiązane
III SA/Łd 863/21 - Wyrok WSA w Łodzi z 2022-02-17
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 22 ust. 2
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 77 § 1, 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Zygmunt Zgierski sędzia del. WSA Agnieszka Miernik po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej [...] S.A. w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 863/21 w sprawie ze skargi [...] S.A. w [...] na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 13 lipca 2021 roku nr GiK-II.7221.29.2021.IM w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 863/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę [...] Spółki Akcyjnej Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 13 lipca 2021 r. nr GiK-II.7221.29.2021.IM w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Zaskarżoną do Sądu decyzją Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, rozpatrzeniu odwołania [...] S.A. Oddział Gospodarowania Nieruchomościami w [...] (dalej: [...] S.A., skarżąca, spółka) – utrzymał w mocy decyzję Starosty Piotrkowskiego z dnia 25 marca 2021 r. orzekającą o odmowie wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany zapisu dotyczącego powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], powiat piotrkowski, województwo łódzkie. W uzasadnienia organ odwoławczy wskazał, że aktualizacji operatu ewidencyjnego dokonuje się niezwłocznie, nie później niż w terminie 30 dni od dnia otrzymania przez starostę odpowiednich dokumentów określających zmiany danych ewidencyjnych. Art. 24 ust. 2b pkt 1h ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 252 ze zm., dalej: ustawa, p.g.k. Prawo geodezyjne i kartograficzne) wskazuje, iż właściciele lub władający gruntami zgłaszający zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, są zobowiązani do dostarczenia dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego niezbędnej do aktualizacji danych. Dokumenty dołączone przez [...] S.A. do wniosku wniesionego 31 sierpnia 2020 r., wymienione na wstępie niniejszej decyzji, nie zostały przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Dokonanie aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w oparciu o ww. dokumentację nieprzyjętą do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego stanowiłoby naruszenie przez Starostę Piotrkowskiego art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Dokumentów przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, które zawierałyby dane pomiarowe dla przedmiotowej działki, tj.: przebieg granic oraz powierzchnię przedmiotowej działki nie odnaleziono w zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Nie odnaleziono również opracowania geodezyjnego, na które [...] S.A. powołuje się w odwołaniu, a wykonanego przez [...] w [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję wniosła [...] S.A.
Sąd I instancji uznał, że skarga jest nieuzasadniona. W ocenie Sądu, aktualizacja operatu ewidencyjnego polega zatem na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu. Każdorazowa konieczność dokonania zmiany lub modyfikacji (aktualizacji) powinna być udokumentowana przez wnioskodawcę. Może się to odbywać wyłącznie, w sytuacji gdy uzasadnia to aktualny stan prawny lub gdy błędne wpisy w bazie danych ewidencyjnych mają charakter oczywistych – w świetle złożonych dokumentów – pomyłek. Z uwagi na czysto deklaratoryjny charakter urządzeń ewidencyjnych, niezgodność danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym oraz nieprawidłowość ujawnionych w ewidencji danych, musi być oczywista, a zatem bezsporna i niewymagająca prowadzenia postępowania wyjaśniającego. W pełni trafne jest stanowisko organów, iż żądanie skarżącej spółki nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ nie przedstawiła ona właściwych dokumentów, które uzasadniałyby zaktualizowanie danych w zakresie zmiany zapisu powierzchni działki ewidencyjnej nr [...]. Organy prawidłowo ustaliły tym samym, że skarżąca spółka nie dążyła w istocie do zaktualizowania zawartych w ewidencji gruntów danych w oparciu o nowe zdarzenie prawne uzasadniające wprowadzenie zmiany, ale do przywrócenia danych wcześniejszych dotyczących jej nieruchomości, które jednakże nigdy wcześniej w ewidencji gruntów nie były ujawnione.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodła [...] S.A. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając:
I. naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie tj.
- art. 22 ust. 2 ustawy dnia 17 maja 1989r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tj. Dz.U.2021.1990) poprzez błędna wykładnię i uznanie, iż skoro na wniosek strony można wprowadzić do ewidencji gruntów i budynków jedynie zmiany nieaktualnych już danych, objętych tą ewidencją, wynikające z nowych zdarzeń prawnych, to tym samym niedopuszczalne jest weryfikowanie tych wpisów na podstawie powtórnej oceny wyłącznie archiwalnych dokumentów, w sytuacji, kiedy żądanie wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów zostało w tej sprawie udokumentowane zdarzeniami prawnymi, zaistniałymi już przed założeniem ewidencji gruntów ale nie ujawnionymi w tej ewidencji.
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.
- art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.:
- poprzez zaaprobowanie przez Sąd I instancji ustaleń faktycznych organów administracji i przyjęcie, iż brak jest podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i błędne oddalenie skargi poprzez błędne uznanie, iż w przedstawionym stanie faktycznym i prawnym sprawy wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów w zakresie zmiany zapisu powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], zgodnie z żądaniem skarżącej spółki, pozostawałoby w sprzeczności ze stanem prawidłowo ujawnionym w danych ewidencji gruntów, który jest aktualny, w sytuacji, kiedy stan ujawniony w ewidencji gruntów i budynków nie jest aktualny od samej daty założenia ewidencji.
- poprzez błędne uznanie, iż brak jest podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji i błędne oddalenie skargi pomimo, iż Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego nie dokonał analizy historycznej przepisów regulujących zasady wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków i bez takiej analizy uznał, że jest wyłączona możliwość wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków w zakresie zmiany zapisu dotyczącego powierzchni działki ewidencyjnej, pomimo istniejących dokumentów wytworzonych przez właściwe organy geodezyjne w oparciu o przepisy dekretu z dnia 21.10.1950 r. o rozgraniczeniu nieruchomości Skarbu Państwa (Dz.U.R.P. Nr 44 z 1950r. poz. 398).
Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oraz zrzeczono się rozprawy.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (środka odwoławczego), bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej.
W rozpoznawanej sprawie powołano się na obie podstawy kasacyjne, co generalnie wymusza rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutów prezentowanych w ramach podstawy naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, iż wskazywane przez kasatora uchybienia tym przepisom, były wynikiem wadliwej wykładni przepisów prawa materialnego, dlatego w pierwszej kolejności zajął się oceną zasadności tej podstawy.
Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.
W związku z sformułowanymi zarzutami kasacyjnymi pamiętać także należy, że kontrola sądowa, sprawowana w oparciu o kryterium legalności, następuje na podstawie stanu faktycznego istniejącego w czasie podejmowania kontrolowanego aktu oraz na podstawie stanu prawnego obowiązującego w tej dacie, a nie w dniu orzekania (por. wyrok TK z dnia 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/33; wyroki NSA z dnia: 19 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2658/15, 20 kwietnia 2023 r. sygn. akt I OSK 614/22, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
Kluczowym zagadaniem spornym jest to, czy zasadnie Sąd wojewódzki uznał za prawidłową decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 13 lipca 2021 r. nr GiK-II.7221.29.2021.IM w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków, która utrzymała w mocy decyzję administracyjną Starosty Piotrkowskiego z dnia 25 marca 2021 r. o odmowie wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków na wniosek złożony przez [...] S.A. dotyczący zmiany zapisu powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], położonej w obrębie ewidencyjnym [...], gmina [...], powiat piotrkowski, województwo łódzkie. Wokół powyższego skupiają się zarzuty środka odwoławczego.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy wymaga podkreślenia, iż podstawą wprowadzania wpisów w ewidencji gruntów i budynków są unormowania prawne ulokowane w ustawie z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast sposób zakładania i prowadzenia ewidencji gruntów i budynków oraz szczegółowy zakres informacji objętych tą ewidencją określa wydane na podstawie art. 26 ust. 2 p.g.k. rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2019 r. poz. 393 ze zm., dalej: rozporządzenie, rozporządzenie sprawie ewidencji gruntów i budynków).
Według art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k., w ewidencji gruntów zawarte są informacje, dotyczące m.in. położenia gruntów, ich granic i powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty. Stosowanie do art. 22 ust. 2 p.g.k., właściciele nieruchomości oraz podmioty, w których władaniu lub gospodarowaniu znajdują się nieruchomości, są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej. Z kolei informacje dotyczące gruntów, właścicieli, władających i posiadaczy oraz inne informacje wymienione w art. 20 ust. 1 i 2 p.g.k. zawiera operat ewidencyjny (art. 24 ust. 1 p.g.k.), którego aktualizacja odbywa się z urzędu lub na wniosek; następuje zaś w drodze czynności materialno–technicznej lub w drodze decyzji administracyjnej (por. Prawo administracyjne. Zagadnienia ogólne i ustrojowe. Redakcja naukowa J. Blicharz, P. Lisowski, Warszawa 2022, s. 257–340).
Zgodnie z § 10 ust. 1 przywoływanego wyżej rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, ewidencja obejmuje dane liczbowe i opisowe dotyczące gruntów i budynków oraz lokali (pkt 1) oraz dane dotyczące właścicieli nieruchomości oraz przysługujących im wielkości udziałów w prawie własności, a także daty określające nabycie oraz utratę tego prawa (pkt 2). Przepis § 12 rozporządzenia określa natomiast dokumenty będące podstawą wpisu praw do gruntów, budynków i lokali. Według tego unormowania, podstawą uwidocznienia w ewidencji praw do gruntów są wpisy dokonane w księgach wieczystych, prawomocne orzeczenia sądowe, umowy zawarte w formie aktów notarialnych dotyczące ustanowienia lub przeniesienia praw rzeczowych do nieruchomości, z wyłączeniem umów dotyczących użytkowania wieczystego gruntów i własności lokali, ostateczne decyzje administracyjne, dyspozycje zawarte w aktach normatywnych oraz umowy dzierżawy, o których mowa w § 11 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia.
Jednocześnie organ prowadzący ewidencję ma obowiązek utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, to jest zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2 rozporządzenia). Natomiast według § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu: 1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi; 2) ujawnienia nowych danych ewidencyjnych; 3) wyeliminowania danych błędnych. Przy sporządzaniu dokumentacji określającej przebieg granic działek ewidencyjnych na potrzeby aktualizacji operatu ewidencyjnego przepisy § 37-39 stosuje się odpowiednio, co wynika z § 45 ust. 3 rozporządzenia.
Aktualizacja operatu ewidencyjnego polega zatem na zastąpieniu dotychczasowych zapisów ewidencyjnych nowymi lub na ich zmodyfikowaniu. Każdorazowa konieczność dokonania zmiany lub modyfikacji (aktualizacji) powinna być udokumentowana przez wnioskodawcę. W ramach pojęcia aktualizacji można dokonywać prostowania, jak i usuwania danych błędnych.
Jak zasadnie zauważa Sąd I instancji, powszechnie ugruntowanym w orzecznictwie, jak i doktrynie stanowiskiem jest twierdzenie, iż ewidencja gruntów i budynków nie ma charakteru prawotwórczego. Jej zadaniem jest wyłącznie odzwierciedlanie w sposób prawidłowy aktualnego stanu prawnego, a nie tworzenie stanu prawnego nowego, choćby był on zgodny z żądaniem wnioskodawcy. Podkreśla się również, iż rolą ewidencji i prowadzących ją organów nie jest rozstrzyganie sporów własnościowych, a więc dotyczących takich kwestii jak to, komu przysługuje prawo własności, a także, jaki jest jego zasięg lub jakie są jego ograniczenia. Całkowicie błędne jest oczekiwanie, że w ramach postępowania ewidencyjnego dojdzie do załatwienia sporu o prawo własności, o granice czy powierzchnie ich działek, ponieważ organy ewidencyjne nie są uprawnione do rozstrzygania tego rodzaju kwestii, lecz jedynie do zbadania, czy na podstawie dostępnych dokumentów zasadne jest dokonanie zmian istniejących w ewidencji wpisów. Kwestia ta jest w orzecznictwie traktowana jako oczywista co zasadnie podkreśla zaskarżone orzeczenie.
Naczelny Sąd Administracyjny wykonując sądowoadministracyjną kontrolę instancyjną podziela argumentację Sądu wojewódzkiego oraz ustalenia faktyczne i ocenę prawną, jakiej dokonano w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, nie zachodzi zatem potrzeba ich ponownego, pełnego przytoczenia w tym miejscu uzasadnienia.
Sąd kasacyjny podziela ustalenie zaskarżonego wyroku, iż aktualizacja ewidencji poprzez usunięcie błędu może dotyczyć tylko błędów oczywistych, czyli takich, które można dostrzec z łatwością, a więc bez konieczności prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Organ ewidencyjny nie jest bowiem władny uwzględnić wniosku podmiotu ewidencyjnego, jeżeli żąda się wprowadzenia zmian przebiegu granic działek ewidencyjnych, co do których zaistniał spór graniczny. Innymi słowy, stanowczo wykluczyć należy dokonywanie zmian ewidencyjnych, które nie wynikają wprost z dokumentów źródłowych wymienionych w § 12 rozporządzenia lub które powinny zostać rozstrzygnięte w drodze cywilnego sporu o własność. Zdecydowanie nie można stawiać znaku równości pomiędzy prostowaniem błędnych wpisów w ewidencji, mających charakter oczywistych (w świetle złożonych dokumentów) pomyłek, a merytorycznym ustalaniem przez organy przebiegu granic pomiędzy sąsiadującymi działkami. Nie można bowiem na organy ewidencyjne, które jedynie rejestrują zmiany będące wynikiem innej procedury, przerzucać kompetencji innych organów czy sądów.
Wbrew stanowisku środka odwoławczego trafnie przyjęto w kontrolowanym wyroku Sądu I instancji, że żądanie skarżącej spółki nie mogło zostać uwzględnione, ponieważ nie przedstawiła ona właściwych dokumentów, które uzasadniałyby zaktualizowanie danych w zakresie zmiany zapisu powierzchni działki ewidencyjnej nr [...]. Organy, a za nimi Sąd wojewódzki, prawidłowo ustaliły tym samym, że skarżąca spółka nie dążyła w istocie do zaktualizowania zawartych w ewidencji gruntów danych w oparciu o nowe zdarzenie prawne uzasadniające wprowadzenie zmiany, ale do przywrócenia danych wcześniejszych dotyczących jej nieruchomości, które jednakże nigdy wcześniej w ewidencji gruntów nie były ujawnione. Z tego względu konkluzja organów o braku podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej spółki była prawidłowa, biorąc pod uwagę, że należycie wyjaśniły one wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a także w sposób wyczerpujący zebrały i rozważyły cały zebrany w sprawie materiał dowodowy. Organy prawidłowo ustaliły, a co właściwie zaakceptował Sąd wojewódzki, że aktualnie ujawnione informacje w operacie ewidencji gruntów i budynków dla działki ewidencyjnej oznaczonej nr [...], położonej w obrębie [...], gmina [...], zostały wprowadzone w oparciu o operat podstawowy z założenia powszechnej ewidencji gruntów, sporządzonego w latach 1960-1963, obecnie operat nr 221.1-14/1973 (tom I/II), a poprzednio operat nr 222/1/14/63 i 222/1/14/72, oraz z operatu z pomiaru uzupełniającego z 1973 r. nr 222.1-14/1973 (poprzednio operat nr 222/1/14/76), przyjętego należycie do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego wedle obowiązujących norm. W takiej sytuacji organy słusznie odmówiły dokonania aktualizacji, bowiem po analizie materiałów Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego nie stwierdzono błędnych informacji w zakresie wykazania zmiany zapisu powierzchni działki ewidencyjnej nr [...].
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, na gruncie rozpoznawanej sprawy, że podstawę wpisu danych ewidencyjnych nie mogą stanowić stare, historyczne dokumenty, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, tj. np. na podstawie sprawozdania technicznego z aktualizacji pomiaru sytuacyjnego z kwietnia 1965 r., protokołu z technicznego odbioru robót geodezyjnych spisanego w 1969 r., wykazu współrzędnych punktów granicznych w układzie 1965 strefa 1, wydruku współrzędnych punktów granicznych w układzie 1965 strefa 1, współrzędnych punktów i rysunkiem granicy w układzie 1965, ponieważ powszechna ewidencja gruntów obrębu [...], gmina [...] zawiera operaty z pomiarów pochodzących z 1973 r., a dokumenty wskazane przez skarżącą spółkę są dokumentami sprzed tego roku.
Nie można kwestionować stwierdzenia Sądu I instancji, że skoro zatem, zgodnie z powoływanym już art. 22 ust. 2 p.g.k., na wniosek strony można wprowadzić do ewidencji gruntów i budynków jedynie zmiany nieaktualnych już danych, objętych tą ewidencją, wynikające z nowych zdarzeń prawnych, to tym samym niedopuszczalne jest weryfikowanie tych wpisów na podstawie powtórnej oceny wyłącznie archiwalnych dokumentów. Co prawda, słusznie zauważa skarżone orzeczenie, żądanie skarżącej spółki wprowadzenia zmiany w ewidencji gruntów zostało w tej sprawie udokumentowane nowymi zdarzeniami prawnymi, zaistniałymi po wprowadzeniu do ewidencji gruntów danych przez nią obecnie kwestionowanych, m.in. na podstawie szkiców pomiaru sytuacji i punktów (słupków betonowych) granicznych z 1978 r., sprawozdania technicznego z aktualizacji pomiaru i opracowania mapy sytuacyjnej z inwentaryzacji sieci urządzeń podziemnych z 1980 r., transformacji współrzędnych punktów granicznych na układ 2000, obliczenia pola powierzchni działki nr [...], obręb [...] w układzie 2000, kopię decyzji Wojewody Piotrkowskiego nr G III 7224-2/72/98 z 17 listopada 1998 r., jednakże zmiany te – co istotne w okolicznościach rozpoznawanej sprawy – nie zostały wprowadzone do bazy danych ewidencyjnych. Ponownie godzi się zaakcentować, że ewidencja gruntów ma jedynie charakter rejestrowy, a więc wtórny pod względem zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych podlegających w niej ujawnieniu. Aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje bowiem zawsze poprzez wprowadzenie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych.
Ostatecznie za prawidłowe uznać należy stwierdzenie Sądu wojewódzkiego, że wprowadzenie zmian w ewidencji gruntów w zakresie zmiany zapisu powierzchni działki ewidencyjnej nr [...], zgodnie z żądaniem skarżącej spółki, pozostawałoby w sprzeczności ze stanem prawidłowo ujawnionym w danych ewidencji gruntów, który jest aktualny. Wnioskująca spółka nie przedłożyła zaś żadnej wymaganej dokumentacji (wymienionej w § 12 rozporządzenia), wskazującej, że powierzchnia przedmiotowej działki wynosi około 7,57 ha, a nie 5,19 ha, jak wykazano w rejestrze gruntów. Ze względu na deklaratoryjny charakter ewidencji gruntów i budynków, niezgodność danych ewidencyjnych ze stanem faktycznym musi być oczywista, niewymagająca przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, a jednocześnie musi być potwierdzona właściwymi dokumentami będącymi podstawą wpisu praw do gruntów, wskazującymi na nowe zdarzenie prawne, zaistniałe po wprowadzeniu do ewidencji danych kwestionowanych.
Mając na względzie powyższe nieuprawniony jest zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego.
Wbrew zarzutom skargi środka odwoławczego nie zostały także naruszone przez Sąd wojewódzki przepisy postępowania. Nie można zaskarżonemu wyrokowi postawić zarzutów naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. Naruszenie przez Sąd I instancji powołanych przepisów mogłoby mieć miejsce wówczas, gdyby dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd ten nie dostrzegł, iż rozstrzygnięcie organu narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenił ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej
Sąd I instancji zasadnie uznał, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone wnikliwie, a przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie zostały właściwie zinterpretowane. Nie sposób więc kwestionować ustaleń faktycznych, które legły u podstaw zaskarżonego wyroku. Zakres prowadzonego przez organy postępowania dowodowego determinowany był treścią przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w tej sprawie. Postawione zarzuty zmierzały natomiast do wykazania, że organ odwoławczy nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy dotyczących ustalenia tytułu prawnego skarżącej do przedmiotowego mienia, zaś Sąd I instancji takie postępowanie organu zaakceptował. Z zarzutem tym nie można się jednak zgodzić.
Należy podkreślić, że o zakresie postępowania dowodowego decyduje nie subiektywne przekonanie strony, lecz treść przepisów prawa materialnego mających zastosowanie w danej sprawie. Niezbędne dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy. W niniejszej sprawie organ odwoławczy przeprowadził wyczerpujące postępowanie dowodowe oraz wyjaśnił i przeanalizował wszystkie te okoliczności, które były niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, a ponadto w sposób wyczerpujący wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Sąd wojewódzki zasadnie oddalił wniesioną przez spółkę skargę od ostatecznej decyzji organu. Powyższe czyni nieuzasadnionymi wszystkie zarzuty sformułowane w środku odwoławczym.
Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wyrok Sądu I instancji jest zgodny z prawem.
Wobec uznania, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił.