I OSK 1148/05

I OSK 1148/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-04-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Lech /sprawozdawca/
Barbara Adamiak
Janina Antosiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Sygn. powiązane
II SA/Wr 2663/03 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2005-07-08
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz, Sędziowie NSA Elżbieta Stebnicka, Anna Lech (spr.), Protokolant Joanna Szcześniak, po rozpoznaniu w dniu 4 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 lipca 2005 r. sygn. akt 4 II SA/Wr 2663/03 w sprawie ze skargi I. P. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 8 lipca 2005 r., sygn. akt 4 II SA/Wr 2663/03 oddalił skargę I. P. wniesioną na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] (nr [...]) utrzymującą w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Rozstrzygnięcie Sądu I instancji zapadło na tle następującego stanu faktycznego.
Skarżąca I. P. po rozwiązaniu umowy o pracę na mocy porozumienia stron na podstawie art. 11 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn dotyczących zakładów pracy (Dz.U. z 1990 r., Nr 4, poz. 19, ze zm.) w dniu 10 grudnia 2001 r. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...].
Decyzją z dnia [...] Nr [...] Starosta Powiatu [...] przyznał skarżącej prawo do zasiłku przedemerytalnego od dnia 11 grudnia 2001 r.
W dniu 30 września 2003 r. I. P. zwróciła się z wnioskiem do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] o przyznanie prawa do świadczenia przedemerytalnego, załączając dodatkowe dokumenty dotyczące okresu uprawniającego do emerytury, potwierdzające okres pracy w gospodarstwie rolnym i wychowywania dziecka.
Po rozpoznaniu wniosku, decyzją z dnia [...] Starosta Powiatu [...] odmówił przyznania świadczenia przedemerytalnego. W uzasadnieniu swej decyzji wskazał, iż I. P. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu 10 grudnia 2001 r. i na podstawie obowiązujących wówczas przepisów przyznano jej prawo do zasiłku przedemerytalnego. W ocenie organu, skarżąca w dacie rejestracji w urzędzie pracy nie spełniała warunków do przyznania świadczenia przedemerytalnego, bowiem nie posiadała udokumentowanych 35 lat okresów uprawniających do emerytury, również po zaliczeniu do okresów uprawniających do emerytury: zatrudnienia w rolnictwie w wymiarze 1 roku 9 miesięcy i 28 dni oraz okresu wychowywania dziecka w wymiarze 1 roku 10 miesięcy i 26 dni. Organ stwierdził brak podstaw prawnych do przyznania skarżącej świadczenia przedemerytalnego na podstawie przepisów obowiązujących od dnia 1 stycznia 2002 r., ponieważ w dniu 1 stycznia 2002 r. nie posiadała statusu osoby bezrobotnej.
Jako materialnoprawną postawę rozstrzygnięcia organ powołał art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz.U. z 2003 r., Nr 6, poz. 65).
Od powyższej decyzji I. P. odwołała się, wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy z uwzględnieniem przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. oraz art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r., Nr 6, poz. 65). Jako podstawę wskazała okoliczność, iż zasiłek przedemerytalny wypłacono jej w 2002 r., czyli w okresie obowiązywania ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002 r.
Wojewoda Dolnośląski powołując przepisy art. 37k ust. 1 pkt 1-5 i art. 37l ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2001 r., Nr 6, poz. 56 - w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002 r.) utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Stwierdził, iż przepisy te dotyczą osób, które zarejestrowały się w powiatowych urzędach pracy od dnia 1 stycznia 2002 r. i spełniają warunki wskazane w art. 37k ust. l ustawy, zaś I. P. zarejestrowała się w urzędzie pracy przed dniem 1 stycznia 2002 r., zatem przepis art. 37k ust. 1 pkt 1-5 ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002 r. nie może mieć w jej sprawie zastosowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, lit. b i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) uznał, iż w sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu wpływającym na treść rozstrzygnięcia, jak również prawa procesowego w stopniu, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd I instancji wskazał, iż zgodnie z art. 37l ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującymi przed 1 stycznia 2002 r.) prawo do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego przysługuje na wniosek osobie, która w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy lub w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych lub zasiłku przedemerytalnego posiadała lub spełniła warunki do ich nabycia; do okresu uprawniającego do zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego zalicza się okres aktualnie pobieranego zasiłku dla bezrobotnych. Zasiłki przedemerytalne i świadczenia przedemerytalne przysługują od następnego dnia po dniu zarejestrowania się osoby uprawnionej w powiatowym urzędzie pracy albo od następnego dnia po dniu złożenia wniosku i dokumentów niezbędnych do ustalenia tych uprawnień. W myśl przepisu art. 37k ust. 1 cytowanej wcześniej ustawy, w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2002 r. świadczenie przedemerytalne przysługuje osobie, spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, jeżeli:
1) osiągnęła wiek co najmniej 58 lat kobieta i 63 lata mężczyzna i posiada okres
uprawniający do emerytury, lub
2) w roku kalendarzowym, w którym został rozwiązany stosunek pracy lub stosunek służbowy z przyczyn dotyczących zakładu pracy, ukończyła co najmniej 55 lat kobieta i 60 lat mężczyzna oraz posiada okres uprawniający do emerytury, lub
3) do dnia rozwiązania stosunku pracy, z przyczyn dotyczących zakładu pracy, osiągnęła okres uprawniający do emerytury, wynoszący co najmniej 35 lat dla kobiet i 40 lat dla mężczyzn, lub
4) do dnia 31 grudnia roku poprzedzającego rozwiązanie stosunku pracy, posiada okres uprawniający do emerytury wynoszący co najmniej 34 lata dla kobiet i 39 lat dla mężczyzn, a rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło w związku z niewypłacalnością pracodawcy w rozumieniu ustawy z dnia 29 grudnia 1993 r. o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. z 1994 r., Nr 1, poz. 1, ze zm.).
W ocenie Sądu, spełnienie warunków do uzyskania statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych oraz jednego z warunków wymienionych w art. 37k ust. 1 pkt 1-4 ustawy, uprawniało osobę zarejestrowaną w powiatowym urzędzie pracy do dnia 31 grudnia 2001 r. do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Sąd wskazał, że skarżąca zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w dniu 10 grudnia 2001 r. i w dacie tej nie spełniała żadnego z warunków wymienionych w pkt 1 - 4 art. 37 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2002 r.
Zdaniem Sądu bezsporne w sprawie było, że skarżąca nabyła określone uprawnienia w chwili rejestracji w urzędzie pracy tj. w dniu 10 grudnia 2001 r. Rejestracja została dokonana w określonym stanie prawnym i stan ten pozostawał niezmieniony do dnia 31 grudnia 2001 r. W tym okresie obowiązujące prawo dawało skarżącej prawo do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego w trakcie pobierania zasiłku przedemerytalnego, jeżeli spełnione zostaną przesłanki materialne dla przyznania tego świadczenia oraz wypełniona będzie przesłanka formalna, tzn. złożony zostanie wniosek o przyznanie świadczenia.
Jednakże skarżąca stwierdziła, iż w dniu rozwiązania umowy o pracę spełniała warunki przewidziane w art. 37k ust. l pkt 2 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. i dlatego domagała się ustalenia prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Sąd pierwszej instancji wskazał, iż przepisy ustawy, na które powołuje się skarżąca zostały wprowadzone ustawą z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, poz. 1795 zm. Dz.U. z 2005 r. Nr 59, poz. 517 – zwana dalej w skrócie ustawa z 17.12.2001 r.) i obowiązują od 1 stycznia 2002 r.
Sąd podniósł, iż ustawa z dnia 17 grudnia 2001 r. zmieniając ustawę o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu znowelizowała również przepis art. 37l ustawy i od 1 stycznia 2002 r. stanowi on jednoznacznie, iż prawo do świadczenia przedemerytalnego ma osoba, która w dniu rejestracji spełniła warunki do jego nabycia. Ponadto Sąd stwierdził, iż brak jest przepisów przejściowych, umożliwiających stosowanie nowych złagodzonych warunków uprawniających do świadczenia przedemerytalnego wobec osób, które dokonały rejestracji w powiatowym urzędzie pracy przed dniem 1 stycznia 2002 r., tj. przed wejściem w życie przepisów ustawy nowelizującej.
Zdaniem Sądu, jedynym przepisem regulującym tę kwestię jest art. 11 ustawy z dnia 17.12.2001 r. stanowiący, iż osoby, które przed dniem wejścia w życie tej ustawy (tj. przed 01.01.2002 r.) spełniały warunki do nabycia prawa do zasiłku przedemerytalnego, świadczenia przedemerytalnego lub stypendium, nabywają oraz zachowują do nich prawo na dotychczasowych zasadach (tj. obowiązujących przed 01.01.2002 r.). Brak natomiast regulacji umożliwiającej zastosowanie art. 37k ust. l pkt 1-4 ustawy w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2002 r. do osób, które posiadały status osoby bezrobotnej i spełniały warunki uprawniające do nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych przed dniem 1 stycznia 2002 r., ale nie spełniały warunków określonych w art. 37k ust. 1 pkt 1-4 ustawy w brzmieniu wówczas obowiązującym (tj. przed 01.01.2002r.).
W ocenie Sądu I instancji skarżąca do dnia przyznania prawa do zasiłku przedemerytalnego spełniała warunki uprawniające do statusu osoby bezrobotnej i zasiłku dla bezrobotnych (art.2 ust. 1 pkt 2 lit c ustawy), zatem spełniając od 1 stycznia 2002 r. jedynie wymóg udokumentowania 30 lat okresów uprawniających do emerytury nie mogła nabyć prawa do świadczenia przedemerytalnego. Przepis art. 37k ustawy w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2002 r. uzależniał prawo do świadczenia przedemerytalnego od spełnienia warunków do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a tych warunków zdaniem Sądu skarżąca nie spełniała.
Sąd uznał, iż zasadnie organ odwoławczy stwierdził, że powoływany przez skarżącą przepis art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty (Dz.U. z 2003r., Nr 6, poz.65) nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie, gdyż w myśl tego przepisu prawo do świadczenia przedemerytalnego na zasadach określonych w przepisach ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 2001 r.) przysługuje bezrobotnym, którzy warunki do nabycia tego świadczenia spełnili do dnia 12 stycznia 2002 r. Nie uprawnia jednak do stosowania przepisów ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, które weszły w życie od 1 stycznia 2002 r., wydłuża jedynie okres, w którym można było spełnić warunki do nabycia uprawnień, w tym do świadczenia przedemerytalnego, na zasadach obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2002 r.
W ocenie Sądu, przepisy obowiązujące w zakresie nabywania prawa do świadczenia przedemerytalnego nie uprawniały do przyznania skarżącej prawa do tego świadczenia.
Sąd I instancji nie uwzględnił zarzutu skarżącej, że organ winien przyznać jej świadczenie przedemerytalne według zasad obowiązujących od 1 stycznia 2002 r., w związku z brakiem szczegółowej informacji o zmianach w przepisach dotyczących zasiłków i świadczeń przedemerytalnych, która pozwoliłaby na wybór korzystniejszego świadczenia. Zdaniem Sądu przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu określają w sposób jednoznaczny warunki uprawniające do świadczenia przedemerytalnego i tylko ich spełnienie, daje podstawę do przyznania świadczenia przedemerytalnego.
W świetle powyższych rozważań Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął, iż organy obu instancji prawidłowo uznały, iż skarżąca w dacie rejestracji tj. 10 grudnia 2001 r. nie spełniała warunków do nabycia prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego I. P. reprezentowana przez adwokata i zaskarżając ten wyrok w całości zarzuciła na podstawie art. 174 ust. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj. :
1) art. 145 § 1 ust. 1 lit. "c" powołanej ustawy w zw. z art. 9 Kpa.
Wskazując na powyższe wniosła o:
1) przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu,
2) zasądzenie od organu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu według norm przepisanych.
Zdaniem skarżącej Sąd nieprawidłowo ocenił sposób stosowania przepisów postępowania przez organ wydający decyzję i błędnie przyjął, iż w zakresie powołanego przepisu nie mieści się obowiązek informowania skarżącej o przysługujących jej uprawnieniach oraz o całości stanu prawnego sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że nie została poinformowana przez urzędnika o możliwości zastosowania korzystnych w jej sytuacji przepisów prawa normującego przesłanki do uzyskania świadczenia przedemerytalnego.
W ocenie skarżącej organ prowadzący postępowanie administracyjne winien nie mechanicznie przyznać jej jedno z przewidzianych świadczeń, lecz najpierw udzielić całościowych wyjaśnień o jej sytuacji faktycznej i prawnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Kontrola instancyjna, dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny na skutek wniesionej skargi kasacyjnej sprowadza się z racji unormowania zawartego w art. 183 § 1 powołanej ustawy do rozpoznania sprawy w granicach skargi kasacyjnej, chyba, że zachodzi nieważność postępowania, którą Sąd uwzględnia z urzędu. Ten ostatni przypadek w sprawie nie zachodzi, rozpoznając więc skargę kasacyjną w granicach podniesionych w niej zarzutów Sąd ocenił, iż nie są one zasadne.
Złożona w rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna spełnia przedstawione wymogi, jednakowoż przytoczone podstawy kasacyjne nie zasługują na uwzględnienie.
W myśl art. 37k ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. – o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003 r., Nr 58, poz. 514, ze zm.) świadczenie przedemerytalne przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 9 osobie spełniającej określone w ustawie warunki do uzyskania statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, jeżeli spełnia także chociaż jeden z pięciu warunków wymienionych w pkt 1-5 tego ustępu. Z kolei przepisy art. 37l ust. 1 i 2 powołanej ustawy stanowią, że prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełnia warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Prawo do świadczenia przedemerytalnego ustala się na wniosek tej osoby i przysługuje od następnego dnia po złożeniu wniosku i dokumentów niezbędnych do tych ustaleń.
Przepis art. 12 ustawy z dnia 17 grudnia 2001 r. o zmianie ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa, ustawy o ochronie roszczeń pracowniczych w razie niewypłacalności pracodawcy, ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ustawy o zakazie stosowania wyrobów zawierających azbest, ustawy o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego oraz ustawy o ułatwieniu zatrudnienia absolwentom szkół (Dz.U. Nr 154, poz. 1795 zm. Dz.U. z 2005 r. Nr 59, poz. 517) ustanowił generalną zasadę wejścia w życie jej przepisów z dniem 1 stycznia 2002 r., co oznacza, że mają one zastosowanie do stanów faktycznych, które zaistniały od tej daty. Jednocześnie zmieniony art. 37l ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, który miał zastosowanie do wniosków o przyznanie świadczenia złożonych po dniu 1 stycznia 2002 r. stanowił, iż prawo do świadczenia przedemerytalnego przysługuje osobie, która spełniła warunki do jego nabycia w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Skarżąca, której status winien być oceniany zgodnie z art. 37l ust. 1 powołanej ustawy według stanu na dzień rejestracji w powiatowym urzędzie pracy, spełniała przesłankę posiadania statusu osoby bezrobotnej oraz posiadającą uprawnienie do zasiłku dla bezrobotnych.
Sąd I instancji zasadnie zatem podzielił stanowisko organów obu instancji w przedmiocie braku podstaw prawnych do przyznania skarżącej świadczenia przedemerytalnego.
Zważyć należy, iż w niniejszej sprawie skarżąca w dniu rejestracji tj. 10 grudnia 2001 r. nie spełniała żadnego z warunków określonych w pkt 1-4 art. 37 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2002 r. uzasadniających przyznanie świadczenia przedemerytalnego, natomiast preferencyjne zasady nabywania świadczeń przedemerytalnych, wprowadzone zostały ustawą nowelizującą z dniem 1 stycznia 2002 r., ale tylko dla osób, które zarejestrowały się po tym dniu.
W szczególności niezasadny jest zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 9 Kpa.
W myśl art. 9 Kpa organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Organy czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek.
Jednakże przepis ten nie nakłada na organy administracji obowiązku udzielania porad prawnych, czy też doradztwa. Nie może być również utożsamiany z obowiązkiem zawiadamiania strony o powszechnie obowiązujących, publikowanych aktach prawnych.
Jak wynika z akt sprawy skarżąca nie występowała do organu z prośbą o udzielenie informacji dotyczących przyznania jej świadczenia przedemerytalnego, gdyż w dacie dokonania rejestracji w urzędzie pracy spełniała jedynie przesłanki do przyznania jej zasiłku przedemerytalnego. Ponadto ze znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia z dnia 10 grudnia 2001 r. wynika, że skarżąca sama dokonała wyboru prawa do zasiłku przedemerytalnego.
Poczucie skarżącej, iż uregulowania ustawy uniemożliwiające jej możliwość zmiany świadczenia są krzywdzące – jest zrozumiałe. Jednakże organy administracji obowiązane są do działania na podstawie przepisów prawa aktualnych na dzień orzekania, jak im nakazuje art. 6 Kpa, zaś sądy administracyjne do oceny, czy działania organów są zgodne z prawem, jak wynika z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269). Oznacza to, że rozstrzygnięcia tak organów, jak i sądów administracyjnych, muszą odpowiadać obowiązującemu prawu.
Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.