I OSK 1098/23

I OSK 1098/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-11
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Agnieszka Miernik /sprawozdawca/
Iwona Bogucka /przewodniczący/
Monika Nowicka
Symbol z opisem
6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne
Nieruchomości
Sygn. powiązane
I SA/Wa 421/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-11-08
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1491
art. 2 ust. 2
Ustawa z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Iwona Bogucka Sędziowie sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. WSA Agnieszka Miernik (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Paulina Słonecka po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A.A., B.B. i C.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 421/22 w sprawie ze skargi A.A., B.B. i C.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2021 r. nr KOC/6780/Go/21 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 8 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Wa 421/22 oddalił skargę A.A., B.B. i C.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 14 grudnia 2021 r. nr KOC/6780/Go/21 w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli A.A., B.B. i C.C. zaskarżając wyrok w całości i zarzucając Sądowi I instancji na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. przez jego niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i oddalenie skargi, w sytuacji gdy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z 14 grudnia 2021 r. została wydana z naruszeniem art. 2, art. 8 ust. 1 i 2, art. 21 oraz art. 77 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP przez ich niezastosowanie, co powinno skutkować jej uchyleniem.
Z uwagi na powyższe, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono też o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, oraz o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumentację na poparcie jej zasadności.
Nie wniesiono odpowiedzi na skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu sprawy związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice te są wyznaczone wskazanymi w niej podstawami, którymi może być naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
Kontrolując zatem zgodność z prawem zaskarżonego wyroku w granicach skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył tę kontrolę do wskazanych w niej zarzutów. Rozpatrywana pod tym kątem skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Zatem Naczelny Sąd Administracyjny nie przedstawia w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę kasacyjną opisu ustaleń faktycznych i argumentacji prawnej podawanej przez organ i Sąd I instancji.
Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 P.p.s.a. Wprawdzie orzecznictwo NSA złagodziło niektóre wymagania formalne tej skargi (zob. uchwała z 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010, Nr 1, poz. 1), jednak ich nie zniosło, a to oznacza, że merytoryczne rozpoznanie zarzutów kasacyjnych jest uzależnione od formalnego ich ujęcia. Przede wszystkim wskazać należy, że skarga kasacyjna ma wiązać konkretne zarzuty z właściwą podstawą kasacyjną. Rzeczą strony skarżącej kasacyjnie jest wskazanie jakie przepisy naruszył Sąd pierwszej instancji w ramach konkretnej podstawy z art. 174 P.p.s.a. To nie Sąd II instancji ma domniemywać o jakie naruszenia chodzi.
W skardze kasacyjnej, zarzut naruszenia przepisów art. 2, art. 8 ust. 1 i 2, art. 21 oraz art. 77 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP został sformułowany w sposób niekonsekwentny. Przepisy te są przepisami prawa materialnego. W skardze kasacyjnej natomiast jako podstawę prawną zarzutu wskazano przepis art. 174 pkt 2 P.p.s.a. i określono ww. przepisy jako przepisy postępowania, choć równocześnie zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., który odnosi się do naruszenia prawa materialnego. Ponadto dopiero w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (bez koniecznego wymieniania w petitum skargi kasacyjnej) wskazane przepisy Konstytucji zostały powiązane z przepisem art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 1491), powoływanej dalej jako "ustawa nowelizująca", będącym podstawą prawną zaskarżonej do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie decyzji.
Jak wynikało z niespornych ustaleń, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z 14 grudnia 2021 r. nr KOC/6780/Go/21 uchyliło w całości postanowienie z 6 października 2021 r. nr KOC/3594/Go/21 o odmowie wszczęcia postępowania i w tym zakresie, na podstawie art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", w związku z art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej, stwierdziło że postępowanie uległo umorzeniu z mocy prawa.
Nie jest też sporne, że A.A., B.B. i C.C. we wniosku z 22 czerwca 2021 r. zwrócili się o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 29 kwietnia 1967 r. nr GT.III.II-6/W/237/66 o odmowie ustanowienia prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...]. Orzeczenie to zostało doręczone przeddekretowym właścicielom D. i E. F. 5 czerwca 1967 r., co wynika ze zwrotnych poświadczeń odbioru. Wniosek skarżących z 16 czerwca 2021 r. o stwierdzenie nieważności orzeczenia Prezydium z 29 kwietnia 1967 r. wpłynął do Kolegium 22 czerwca 2021 r., a więc niewątpliwie po upływie 30 lat od doręczenia orzeczenia.
Wskazane braki skargi kasacyjnej, same w sobie, nie czynią zarzutu naruszenia przepisów art. 2, art. 8 ust. 1 i 2, art. 21 oraz art. 77 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust, 2 ustawy nowelizującej formalnie nieskutecznym, ale nie powinny występować w tego rodzaju środku zaskarżenia.
Kwestia zgodności art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej z art. 2, art. 8 ust. 1 i 2, art. 21 oraz art 77 ust. 1 i 2 była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Sąd I instancji zasadnie przypomniał przyczyny wprowadzenia omawianych zmian do Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc należy powtórzyć, że przede wszystkim zgodnie z art. 156 § 2 K.p.a. przed nowelizacją przepis ten stanowił, że nie stwierdza się nieważności decyzji z przyczyn wymienionych w § 1 pkt 1, 3, 4 i 7, jeżeli od dnia jej doręczenia lub ogłoszenia upłynęło dziesięć lat, a także gdy decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne. Jeżeli natomiast decyzja była dotknięta pozostałymi - niewymienionymi w tym przepisie wadami, a więc wadami z pkt 2, 5 i 6 art. 156 § 1 K.p.a. - nie istniała żadna granica czasowa uniemożliwiająca stwierdzenie nieważności decyzji. W tym stanie prawnym Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 12 maja 2015 r. sygn. akt P 46/13 (publ. OTK-A 2015/5/62) zasygnalizował potrzebę stabilizacji stanu prawnego ukształtowanego decyzjami ostatecznymi i utrwalenia praw nabytych z takich decyzji, podnosząc, że pozostaje to w interesie porządku publicznego. Nowelizacja K.p.a. dokonana przepisami ustawy nowelizującej, jak wynika z jej uzasadnienia, miała na celu dostosowanie systemu prawa do wyżej powołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, w którym stwierdzono niezgodność art. 156 § 2 K.p.a. z Konstytucją RP. Z treści powołanego wyroku wynika, że art. 156 § 2 K.p.a. w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji RP. Trybunał przypomniał, że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji jest wyjątkiem od zasady poszanowania trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej. Jednocześnie podniósł, że brak wyłączenia dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej z przyczyny (wady) określonej w art. 156 § 1 pkt 2 in fine K.p.a., po znacznym upływie czasu, skutkuje destabilizacją porządku prawnego. W tym kontekście Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że ustawodawca określając przesłanki stwierdzania nieważności decyzji oraz zakres ich zastosowania, powinien brać pod uwagę wszystkie zasady mieszczące się w klauzuli państwa prawnego, przewidzianej w art. 2 Konstytucji RP, a odstępstwa od zasady trwałości decyzji ostatecznej (do których trzeba zaliczyć możliwość stwierdzenia nieważności decyzji) nie powinny naruszać wynikających z art. 2 Konstytucji RP zasad bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Trybunał zaakcentował także, że żadna z zasad, które w analizowanym przypadku są konkurencyjne, nie ma charakteru absolutnego. W ocenie Trybunału ustawodawca ma wręcz obowiązek kształtowania regulacji prawnych, które będą sprzyjały wygaszaniu - wraz z upływem czasu - stanu niepewności. Niezbędne jest zatem ustanowienie odpowiednich granic dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji. Zatem sama potrzeba wprowadzenia terminu przedawnienia stwierdzenia nieważności decyzji, od których wydania upłynęło kilkadziesiąt lat, nie powinna budzić wątpliwości z punktu widzenia zasad konstytucyjnych. Wprowadzenie tych zmian było też wynikiem orzecznictwa, w którym wskazywano na potrzebę wprowadzenia cezury czasowej (por. przykładowo: wyroki NSA z: 10 stycznia 2019 r. sygn. akt I OSK 1822/18, 15 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2024/19, 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OSK 2099/15, 15 lipca 2020 r. sygn. akt I OSK 2825/19, jeżeli nie zaznaczono inaczej, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w tym wyroku są dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Również w prawie administracyjnym ustawodawca niejednokrotnie ograniczył dochodzenie roszczeń, a także stwierdzania nieważności decyzji w czasie. Tytułem przykładu wskazać można obowiązujący od 1 stycznia 1992 r. przepis art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz. 464 ze zm.). W wyrokach dotyczących zgodności z Konstytucją ww. art. 63 ust. 2 i 3 Trybunał Konstytucyjny wskazał, że nieograniczona w czasie wzruszalność ostatecznych decyzji administracyjnych nie jest zasadą konstytucyjną, a ograniczenie terminów zaskarżenia prawomocnych decyzji administracyjnych jest uzasadnione względami bezpieczeństwa prawnego (zob. wyrok TK z 22 lutego 2000 r. sygn. akt SK 13/98, publ. OTK 2000/1/5). Trybunał wskazał też, że ograniczenia czasowe są konieczne z uwagi na wartość, którą jest stabilność stosunków prawnych, oraz ze względu na rosnące z czasem trudności dowodowe w prowadzeniu ewentualnego nadzwyczajnego postępowania weryfikacyjnego, a także z uwagi na potrzebę ochrony praw nabytych przez osoby trzecie (zob. wyrok TK z 15 maja 2000 r. sygn. akt SK 29/99, publ. OTK 2000/4/110).
W powyższym kontekście należy też zauważyć, że w sprawach będących w toku niewątpliwie ustawodawca nie powinien "zaskakiwać" obywatela regulacjami, które są wprowadzane później, aniżeli zdarzenia, które miały miejsce przed ich uchwaleniem i twierdzić, że regulacje te powinny być stosowane do stanów faktycznych i prawnych powstałych przed datą wejścia w życie nowych uregulowań prawnych. Jednakże zasady bezpieczeństwa prawnego, pewności prawa i stabilności stosunków prawnych, które wyprowadzane są z wyrażonej w art. 2 Konstytucji klauzuli państwa prawnego, nie mają charakteru bezwzględnego, dopuszczalne są bowiem od nich wyjątki (wyrok TK z 10 czerwca 2020 r. sygn. akt K 11/18, publ. OTK-A 2020/21; podobnie w odniesieniu do prawa unijnego wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 26 kwietnia 2005 r., C-376/02). Również sam ustawodawca dopuszcza takie wyjątki stanowiąc w art. 5 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1461) o możliwości nadania aktowi normatywnemu wstecznej mocy obowiązującej, jeżeli zasady demokratycznego państwa prawnego nie stoją temu na przeszkodzie. Odstąpienie od ww. zasad przemawiające za retroaktywnością regulacji prawnych zawartych w ustawie może być uzasadnione koniecznością poszanowania innych wartości i zasad konstytucyjnych.
W uchwale z 11 stycznia 2024 r. I OPS 3/22 (ONSAiWSA 2024/2/15), Naczelny Sąd Administracyjny wywiódł, że z orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego wynika, iż jednostka musi w każdym czasie liczyć się ze zmianą regulacji prawnych i uwzględniać podczas planowania przyszłych działań ryzyko zmian prawodawczych, uzasadnionych zmianą warunków społecznych. Na gruncie obowiązującej Konstytucji nie można całkowicie wykluczyć stanowienia regulacji prawnych o charakterze retroaktywnym. Ustawodawca musi jednak wyważyć uzasadniony interes jednostki i interes publiczny, stanowiąc nowe regulacje (wyrok TK z 23 kwietnia 2013 r. sygn. akt P 44/10, publ. OTK ZU nr 4/A/2013, poz. 39). W świetle dotychczasowego i utrwalonego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego (zob. np. wyroki Trybunału Konstytucyjnego z 12 maja 2009 r. sygn. akt P 66/07, publ. OTK-A 2009/5/65, i z 22 lipca 2020 r. sygn. akt K 4/19, publ. OTK-A 2020/33) przepisy działające wstecz można wyjątkowo uznać za zgodne z zasadą demokratycznego państwa prawnego. Cel ustanowienia określonej regulacji może uzasadniać jej zastosowanie z mocą wsteczną. Pod pojęciem "celu ustawy" należy rozumieć przede wszystkim przyczynę jej uchwalenia (zob. M. Kłoda, Prawo międzyczasowe prywatne. Podstawowe zasady, Warszawa 2007, s. 166; por. też uchwała SN z 27 kwietnia 1971 r. III CZP 8/71).
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela przy tym argumentacji skargi kasacyjnej, jakoby w obecnym stanie prawnym, na gruncie art. 156 i art. 158 § 2 K.p.a., możliwe byłoby prowadzenie osobnego postępowania dotyczącego stwierdzenia wydania kwestionowanej decyzji z naruszeniem prawa. Możliwość rozstrzygnięcia, o jakim mowa w tym ostatnim przepisie, w postaci "stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa", jest tylko jednym z możliwych sposobów zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji, w sytuacji, gdy nie można stwierdzić nieważności decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 156 § 2 K.p.a. Skoro więc art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej nakazuje umorzyć z mocy prawa postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, jeżeli postępowanie administracyjne w tym przedmiocie zostało wszczęte po upływie trzydziestu lat od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji lub postanowienia i niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem, to nie można, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, twierdzić, że mimo braku możliwości prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji, można byłoby orzekać o "stwierdzeniu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa".
Zauważyć przy tym należy, że do powyższej sytuacji nie można odnosić wprost stanowiska zawartego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt SK 21/17 (publ. OTK-A 2019/19). Kontrolowana w powołanym wyroku TK norma prawna nie była tożsama z obecną, a różnice dotyczyły kwestii dość zasadniczych, tj. okresu, po jakim nie można było prowadzić postępowania nadzorczego i zakończyć go decyzją rozstrzygającą o istocie sprawy (tam 5 lat, tutaj 30 lat), co przekłada się też na ewentualną możliwość dochodzenia odszkodowania. Wszak prawo majątkowe w postaci roszczenia o odszkodowanie za bezprawne działanie władzy publicznej podlega również przedawnieniu i nie bez znaczenia jest też to, kiedy nastąpiło zdarzenie wyrządzające ewentualną szkodę.
Dodatkowo zauważyć należy, że ewentualne prowadzenie postępowania nadzorczego, nawet gdyby miało dotyczyć tylko stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa, wiązałoby się także z trudnościami dowodowymi w postaci dostępu do niezbędnych do oceny istoty sprawy dokumentów, co jest okolicznością notoryjną dla sądów administracyjnych, jak i dla organów. Argumentu tego również nie można pomijać przy ważeniu wartości konstytucyjnych, jakie stały za wprowadzeniem trzydziestoletniego okresu, po którym prowadzenie postepowania nadzorczego co do istoty sprawy nie jest możliwe, w tym w kontekście zasady pewności prawa.
Należy również zauważyć, że Europejski Trybunał Praw Człowieka rozpatrywał skargę wniesioną przez grupę osób, w której zarzucono naruszenie art. 6 i art. 13 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz naruszenie art. 1 Protokołu Nr 1 do Konwencji. Skargę uzasadniono tym, że w wyniku omawianej nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego zostały umorzone z mocy prawa postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych w latach 50. XX w., na mocy których poprzednicy prawni skarżących zostali pozbawieni własności nieruchomości, zaś skarżącym nie przysługują żadne środki ochrony prawnej. Trybunał wskazał, że istota, zakres oraz specyficzne cechy postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie pozwalają na uznanie, że do tego postępowania odnosi się art. 6 § 1 Konwencji. W konsekwencji skarga w całości została uznana za niedopuszczalną (decyzja ETPC z 13 grudnia 2022 r., 5815/22, Borkowska i inni v. Polska, LEX nr 3459532).
Natomiast w sytuacji uznania przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie z wniosku Rzecznika Praw Obywatelskich o sygn. K 2/22, że regulacja zawarta w art. 2 ustawy nowelizującej jest niezgodna z powołanymi tam wzorcami konstytucyjnymi, skarżący kasacyjnie będą mogli ewentualnie żądać wznowienia postępowania.
Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżących kasacyjnie o wydaniu orzeczenia Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 29 kwietnia 1967 r. nr GT.III.II-6/W/237/66 o odmowie ustanowienia prawa własności czasowej do gruntu nieruchomości warszawskiej położonej przy ul. [...], ozn. nr hip. [...] z rażącym naruszeniem prawa, należy wskazać, że postępowanie przez Samorządowym Kolegium Odwoławczym dotyczyło jedynie umorzenia postępowania administracyjnego. Decyzja wydana w jego wynik jest zatem aktem formalnym a nie merytorycznym. Wniesienie do organu wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego uruchamia w pierwszej kolejności etap wstępnej kontroli dopuszczalności zgłoszenia takiego żądania, w ramach którego organ dokonuje m.in. oceny żądania pod kątem skuteczności wszczęcia postępowania. W przypadku negatywnego wyniku tej oceny, niedopuszczalne jest przejście przez organ do kolejnego etapu postępowania, w którym dochodzi do merytorycznego rozpatrzenia wniosku i wydania decyzji co do istoty. Zatem w decyzji wydanej w trybie art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania, jakim w przypadku żądania stwierdzenia nieważności decyzji jest ocena danej decyzji pod kątem przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Z tych wszystkich względów, w tym postępowaniu organ nie mógł (a nawet nie był uprawniony) odnosić się do zgłoszonych przez skarżących zarzutów odnoszących się do prawidłowości orzeczenia dekretowego o odmowie przyznaniu własności czasowej z uwagi na interes społeczny.
Nie można było zatem skutecznie podważyć stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o prawidłowości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 14 grudnia 2021 r.
Mając to na uwadze, na podstawie art. 184 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.