I OSK 1072/05

I OSK 1072/05 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2006-07-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-21
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Barbara Adamiak
Małgorzata Borowiec /przewodniczący/
Małgorzata Pocztarek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2209/04 - Wyrok WSA w Warszawie z 2005-06-15
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Borowiec Sędziowie Sędzia NSA Barbara Adamiak Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 2209/04 w sprawie ze skargi J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od J. C. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 600 (słownie: sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 2209/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. C. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.
Z uzasadnienia wyroku wynika, że Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w Lublinie decyzją z dnia [...] Nr [...] nałożył na J. C., wykonującego działalność gospodarczą pod nazwą Import – . J. C. z siedzibą w Lublinie karę pieniężną w kwocie 10 000 zł za wykonywanie w dniu 2 lipca 2003 r. transportu drogowego bez licencji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] Nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 5, art. 87 ust. 1, art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) oraz lp. 1.1.1 załącznika do tej ustawy w związku z art. 8 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 149, poz. 1452) uchyli zaskarżoną decyzję i nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji. W uzasadnieniu decyzji organ administracji podał, że skarżący w dniu kontroli wykonywał transport drogowy stwierdzając jednocześnie, że w sprawie nie ma zastosowanie do skarżącego art. 103 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, albowiem skarżący zgłosił działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego w dniu 4 lipca 2003 r. to jest po wejściu ww. ustawy w życie. Organ administracji nie uznał za fakturę korygującą faktury nr 70/2003 z dnia 3 lipca 2003 r. wystawionej przez skarżącego, a dotyczącej wynajmu samochodu, ponieważ została złożona dopiero we wrześniu 2004 r. co w ocenie organu administracji, dowodzi, iż jest to faktura na inną usługę. Organ odwoławczy uznał za wiarygodną fakturę złożoną przez skarżącego bezpośrednio po kontroli, która wystawiona została za usługę transportową. W związku powyższym organ stwierdził, iż nałożona kara została oparta na właściwych podstawach prawnych, natomiast zmiana jej wysokości orzeczona przez organ odwoławczy wynika z nowelizacji ustawy o transporcie drogowym. Sąd uznał, że skarga J. C., zarzucająca zaskarżonej decyzji naruszenie art. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) przepisów art. 6, 7, 8, 9 i 12 kpa, poprzez uznanie, że miał obowiązek posiadać licencję na transport drogowy jest nieuzasadniona.
Odnosząc się do podniesionego zarzutu naruszenia przez organ administracji publicznej przepisów postępowania, Sąd stwierdził, że skarżący przed wydaniem decyzji przez organ I instancji miał wystarczająco dużo czasu na złożenie dodatkowych wyjaśnień.
Sąd przyznał, że postępowanie administracyjne przedłużało się, jednak w ocenie Sądu przyczyną tego była konieczność wykonania przez skarżącego na wezwanie organu niezbędnych czynności procesowych.
Oceniając zarzut naruszenia prawa materialnego, Sąd stanął na stanowisku, że chociaż skarżący nie prowadził działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, usługę o takim charakterze faktycznie wykonał, o czym świadczy faktura przedłożona organom kontroli.
Zdaniem Sądu, fakturę korygującą złożoną przez skarżącego po znacznym upływie czasu, organ administracji zasadnie uznał za wystawioną na wykonanie innej usługi. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący J. C. reprezentowany przez adw. B. J.
Zaskarżonemu wyrokowi skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.) poprzez wadliwe przyjęcie przez sąd, że przepis ten ma zastosowanie w sprawie, oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 40 § 2 kpa poprzez pominięcie w postępowaniu administracyjnymi pełnomocnika strony, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że omyłkowo, gdyż bez pośrednictwa Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...], w dniu 30 sierpnia 2003 r. wniósł odwołanie do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
W dniu 5 czerwca 2004 r. skarżący wystąpił do Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z pytaniem czy został nadany odwołaniu z 30 sierpnia 2003 r. stosowny bieg i dlaczego organ drugiego stopnia nie przekazał odwołania do organu pierwszej instancji.
Skarżący powołał się na terminowe (art. 65 § 2 kpa) wniesienie odwołania przez pełnomocnika.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w Warszawie postanowieniem z dnia 22 czerwca 2004 r. nr [...] zaproponował bezpośrednio stronie bez powiadamiania pełnomocnika, by wniosła z własnej inicjatywy wniosek w terminie 7 dni o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Organ drugiego stopnia zaproponował powyższe rozwiązanie, pomimo istniejącego obowiązku prawnego by organ, do którego przesłano odwołanie przesłał to odwołanie według właściwości, jako czynność materialno-techniczną, bez potrzeby wydawania powyższego postanowienia z dnia 22 czerwca 2004 r. i żądania od strony wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Było to kolejne, zdaniem skarżącego, naruszenie prawa (art. 65 § 1, art. 129 kpa) przez organ drugiej instancji. Nadto organ drugiej instancji pomijając pełnomocnika skarżącego – G. N. (którego odwołaniem od decyzji dysponował), naruszył art. 40 § 2 kpa, poprzez niedoręczenie pełnomocnikowi pism kierowanych do strony, przed 1 września 2004 r.
W ocenie skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie zauważając naruszenia przez organ odwoławczy art. 40 § 2 kpa naruszył przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżący podtrzymał stanowisko, że z uwagi na zakres wykonywanej działalności gospodarczej - wynajem samochodów, w dniu 2 lipca 2003 r. nie wykonywał transportu drogowego, o czym świadczy faktura korygująca oraz treść zamówienia firmy O. z dnia 30 czerwca 2003 r.
Powołując się na powyższe skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zgodnie z art. 183 § 1 powyższej ustawy Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.
Uznając, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzą przesłanki powodujące nieważność postępowania przed sądem administracyjnym, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do oceny powołanych w skardze kasacyjnej podstaw.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności ocenie Sądu podlega drugi z wymienionych zarzutów. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, można skontrolować czy w odniesieniu do przyjętego stanu faktycznego został prawidłowo zastosowany przepis prawa materialnego.
Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania powinna wskazać konkretnie przepis, który został przez Sąd naruszony, wykazać na czym naruszenie to polegało oraz czy mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zarzut naruszenia przepisów postępowania dotyczy przepisów regulujących postępowanie sądowoadministracyjne, a nie przepisów procedury stosowanej przez organy administracji publicznej. Sąd administracyjny nie stosuje przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, lecz jedynie ocenia czy w sposób właściwy zostały zastosowane przez organ administracji publicznej w procesie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji oraz czy sama decyzja odpowiada wymogom zakreślonym tymi przepisami.
Z tych przyczyn podnoszony przez autora skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 40 § 2 kpa nie mógł być uwzględniony. Oceny tej nie zmienia fakt powołania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej przepisu art. 145 § 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie jeżeli stwierdzi inne, poza naruszeniem prawa materialnego lub naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Przytoczony przepis art. 145 § 1 lit, c ustawy ppsa nie dotyczy naruszenia w postępowaniu administracyjnym art. 40 § 2 kpa. Brak udziału strony w postępowaniu, przez który rozumie się również brak udziału wyznaczonego przez nią pełnomocnika, stanowi przesłankę uzasadniającą wznowienie postępowania – art. 145 § 1 pkt 4 kpa, skutkującą uwzględnieniem skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy ppsa. Tym samym przytoczony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie ma usprawiedliwionej podstawy.
Także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa materialnego jest nieuzasadniony.
W myśl art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) podjęcie i wykonywania transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu, zwanej dalej "licencją". Zdaniem skarżącego Sąd I instancji niewłaściwie zastosował ten przepis w rozpoznawanej sprawie, bowiem skarżący w dniu kontroli, tj. 2 lipca 2003 r. nie wykonywał transportu drogowego, lecz realizował wyłącznie usługę wynajmu samochodu na rzecz firmy "O.".
Wbrew temu co twierdzi skarżący w skardze kasacyjnej, przepis art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym został przez Sąd I instancji właściwie zastosowany. W sprawie jest bezsporne, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego – zaświadczenie Prezydenta Miasta [...] z dnia 8 lipca 2003 r., podczas gdy z dokumentów okazanych w czasie kontroli wynika, że w dniu tym wykonywał usługi transportowe.
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego dokonana przez Sąd I instancji ocena materiału dowodowego, w tym dowodów złożonych już po kontroli, z których wynika, że wykonywana przez skarżącego w dniu 2 lipca 2003 r. usługa na rzecz firmy "O." miała inny charakter (wynajem samochodu) nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów, co w sposób logiczny i przekonywujący zostało wykazane przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W tej sytuacji dokonana przez skarżącego odmienna ocena dowodów i wyprowadzenie na jej podstawie własnych wniosków, nie może prowadzić do podważenia zaskarżonego wyroku.
Z tych przyczyn na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ww. ustawy w zw. z § 18 ust. 2 lit. c w zw. z 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenie przez Skarb Państwa nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).