I OSK 1019/23

I OSK 1019/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-04-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-04
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Skiba
Krzysztof Sobieralski
Monika Nowicka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Wa 1255/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2022-10-20
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 58 § 1, art. 7, art. 11 i art. 77 , 88
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Monika Nowicka (sprawozdawca) Sędziowie sędzia NSA Krzysztof Sobieralski sędzia del. WSA Joanna Skiba Protokolant starszy asystent sędziego Marta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Spółdzielni "[...]" w likwidacji z siedzibą w [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 października 2022 r., sygn. akt I SA/Wa 1255/22 w sprawie ze skargi Spółdzielni "[...]" w likwidacji z siedzibą w [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 marca 2022 r. nr KOC/7910/Go/21 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 20 października 2022 r. (sygn. akt I SA/Wa 1255/22), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – orzekając na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a") – oddalił skargę Spółdzielni "[...]" z siedzibą w [...] w likwidacji na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 30 marca 2022 r. nr KOC/7910/Go/21 utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu z dnia 1 grudnia 2021 r. nr KOC/75523/Go/21 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2010 r. nr KOC/1674/Go/08 w związku z realizacją wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 46/13.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, Spółdzielnia "[...]" z siedzibą w [...] - w likwidacji zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:
-) art. 156 § 2 k.p.a. i art. 145a k.p.a. - na skutek błędnej wykładni niezastosowanie w orzekaniu liczenia terminu przewidzianego w art. 145a § 2 k.p.a. (cyt.): "od dnia wejścia w życie 16.09.2021r., ustawy z dnia 11.08.2021r. Dz. U. 2021 poz. 1491",
-) art. 2 i 7 Konstytucji RP, gdyż przy tak skomplikowanym stanie prawnym całkowicie odmiennym orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz rażących uchybień ustawodawcy wobec wieloletniego nierespektowania wyroku TK i dokonania zmiany przepisu prawa dopiero po upływie 6 lat, w przypadku ewentualnego uchybienia terminu, należy uznać, iż skarżąca dołożyła należytej staranności, ale z przyczyn obiektywnych opisanych w skardze kasacyjnej, nie była w stanie opierać się na wiążących interpretacjach albowiem takich nie było w orzecznictwie,
-) rażące naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. w związku z art. 7 i 11 k.p.a. - na skutek niewyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego poinformowania strony z jakich przyczyn Sąd nie uwzględnił argumentacji skarżącej, uzasadniającej brak winy w niezłożeniu wniosku w terminie, uzasadniając jednym zdaniem - "Sąd nie dopatrzył się też naruszenia art 58 par. 1 k.p.a.", oraz art. 77 i 88 k.p.a., przez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w rzeczywistości nie przeprowadził żadnej analizy stanu faktycznego i prawnego dotyczącego uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
Wskazane zarzuty mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Ponadto skarżąca wnosiła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Odpowiedź na skargę kasacyjna nie została wniesiona.
Ponadto w piśmie procesowym z dnia 30 marca 2026 r. skarżąca przedstawiła – jak określiła to – (cyt.): "uzasadnienie nowe podstaw kasacyjnych".
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. (Dz. U. z 2026 r. poz. 143), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc jedynie na badaniu zasadności zarzutów kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Zarzuty te zostały przede wszystkim oparte na podstawie kasacyjnej, wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. czyli na istotnym naruszeniu przepisów procesowych a zatem dla swej skuteczności wymagały, by owo ewentualne naruszenie przepisów proceduralnych przez Sąd I instancji, nastąpiło w takim stopniu, iż naruszenie to mogło by mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Taka sytuacja - w ocenie składu orzekającego - nie miała jednak w tym przypadku miejsca, gdyż zaskarżony wyrok, pomimo braku w pełni prawidłowego uzasadnienia, odpowiadał prawu.
Odnosząc się do zarzutów kasacyjnych, opartych na art. 7 i art. 11 k.p.a., a rozumianych tak, jak przedstawił to autor skargi kasacyjnej, należy stwierdzić, że zarzuty te nie mogły - już co do zasady – mieć w tym przypadku żadnej skuteczności prawnej. Powyższe zarzuty strona skarżąca wiązała bowiem nie tyle z wadliwościami procesowymi, właściwymi postępowaniu administracyjnemu (a których nie dostrzegł Sąd Wojewódzki) a odnosiła je wprost do postępowania sądowoadministracyjnego. Twierdziła, że Sąd Wojewódzki nie wyjaśnił stanu faktycznego sprawy oraz nie poinformował skarżącej w sposób wyczerpujący, z jakich przyczyn nie uwzględnił jej argumentacji, zawartej w skardze. Uzasadniającej brak winy strony w niezłożeniu w terminie wniosku o wznowienie postępowania, Sąd Wojewódzki – jak podkreślała skarżąca - kwestię tę uzasadnił bowiem tylko jednym zdaniem, że (cyt.): "Sąd nie dopatrzył się też naruszenia art 58 par. 1 k.p.a." Tego rodzaju stanowisko Sądu Wojewódzkiego, wg skarżącej, naruszało zatem w sposób jaskrawy nie tylko art. 58 § 1 k.p.a., ale też art. 7, art. 11, art. 77 i 88 k.p.a., w szczególności poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego i w rzeczywistości nie przeprowadzenie analizy stanu faktycznego i prawnego dotyczącego uzasadnienia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
W związku z powyższym skład orzekający pragnie wyjaśnić, że wprawdzie znana jest mu treść uchwały pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09, NSAiWSA 2010/1/1), ale z uwagi na fakt, że w tym przypadku argumentacja towarzysząca zarzutom procesowym dotyczyła jedynie postępowania sądowoadministracyjnego, uchwała ta nie miała w niniejszej sprawie zastosowania.
Skoro zaś sąd administracyjny nie stosuje przepisów procedury administracyjnej, to tym samym zarzuty procesowe w postaci naruszenia w toku postępowania sądowego: art. 7 i art. 11 k.p.a. (a także innych przepisów procedury administracyjnej, wymienionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej) musiały być uznane za nieskuteczne.
Przechodząc natomiast do oceny kolejnych zarzutów wskazać trzeba, że zaskarżony wyrok został wydany na tle następującego stanu faktycznego.
Decyzją z dnia 3 grudnia 2010 r. nr KOC/1674/Go/08, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie – orzekając na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 i 4 k.p.a. – stwierdziło nieważność decyzji Naczelnika Dzielnicy [...] z dnia 27 kwietnia 1977 r. nr WT.IV. 610/158 – 73/77/BB orzekającej o przekazaniu w użytkowanie Spółdzielni Rzemieślniczej Budowlano-Instalacyjnej "[...]" w [...] terenu o powierzchni [...] m kw. położonego w [...] przy ul. [...] róg ul. [...].
W dniu 3 września 2021 r. Likwidator Spółdzielni "[...]" w likwidacji wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego w/w decyzją nadzorczą. Powyższy wniosek oparł na podstawie wznowieniowej wymienionej w art. 145a § 1 k.p.a. z uwagi na wydanie przez Trybunał Konstytucyjny wyroku w dniu 12 maja 2015 r. (sygn. akt P 46/13), a w którym zostało stwierdzone, że art. 156 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm.) w zakresie, w jakim nie wyłącza dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji wydanej z rażącym naruszeniem prawa, gdy od wydania decyzji nastąpił znaczny upływ czasu, a decyzja była podstawą nabycia prawa lub ekspektatywy, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zdaniem wnioskodawcy, powyższy wniosek o wznowienie postępowania mógł być bowiem dopiero złożony w sytuacji, w której ustawodawca wykonał wspomniany wyrok Trybunału Konstytucyjnego a co nastąpiło dopiero z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. poz. 1491) czyli w dniu 16 sierpnia 2021 r.
Wnioskowi wznowieniowemu towarzyszył przy tym drugi wniosek , jakim był wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania. Wnosząc przy tym w/w wniosek o przywrócenie terminu, wnioskodawca w jego uzasadnieniu podał jedynie, że (cyt.): "dopiero po dostosowaniu się ustawodawcy do wyroku TK poprzez wydanie zmienionego ustawą z dnia 11.08.2021 r. art. 156 § 2 i wprowadzenie do art. 158 k.p.a. § 3, który stanowił już konkretną formę, niezakresową i w którym wskazane są daty, konkretne okresy obowiązywania, bądź nieobowiązywania, powinien liczyć się termin miesięczny od wejścia w życie ustawy zmieniającej do złożenia wniosku o wznowienie postępowania".
Jak z powyższego zatem wynikało Spółdzielnia "[...]" w likwidacji w piśmie z dnia 3 września 2021 r. (data wpływu) zawarła dwa wnioski: jeden o wznowienie postępowania a drugi - o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania.
Zaskarżonym do Sądu Wojewódzkiego postanowieniem z dnia 30 marca 2022 r. nr KOC/7910/Go/21, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie utrzymało w mocy postanowienie tego samego organu z dnia 1 grudnia 2021 r. nr KOC/5523/Go/21 o odmowie przywrócenia wnioskodawcy terminu do złożenia w/w wniosku o wznowienie postępowania. Z tego powodu nie były zatem uprawnione zarzuty kasacyjne, oparte na: art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz art. 156 § 2 k.p.a. i art. 145a k.p.a., a których zasadności autor skargi kasacyjnej upatrywał w takiej wykładni art. 145a § 2 k.p.a., która pozwalałaby liczyć termin jednego miesiąca (cyt.): "od dnia wejścia w życie 16.09.2021r., ustawy z dnia 11.08.2021r. Dz. U. 2021 poz. 1491". Jak wyżej bowiem zostało to przedstawione, zaskarżone postanowienie Kolegium dotyczyło wyłącznie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku podstawowego ( wznowieniowego). Tak też to rozumiał Sąd Wojewódzki stwierdzając w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że (cyt.): "Na tym etapie postępowania ani organ administracji ani Sąd, nie badają zresztą meritum sprawy ani zasadności podstaw wznowienia postępowania. Przedmiotem kontroli Sądu jest jedynie postanowienie stricte procesowe o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (na podstawie art. 145a § 1 i 2 kpa) zakończonego prawomocną decyzją SKO".
W związku z tym – w ocenie składu orzekającego - cała argumentacja zawarta zarówno: we wniosku o wznowienie postępowania, w skardze skierowanej do Sądu Wojewódzkiego oraz w przedmiotowej skardze kasacyjnej, jak i w piśmie procesowym z dnia 30 marca 2026 r., która odnosiła się do kwestii dotyczącej możliwości uznania, iż w takiej sytuacji, jaka w niniejszej sprawie zachodziła, wspomniany wyżej termin jednego miesiąca na wniesienie skargi o wznowienie postępowania, winien być liczony nie od dnia wejścia w życie cyt. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. a od dnia ogłoszenia ustawy zmieniającej Kodeks postępowania administracyjnego, nie odnosiła się do materii, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Jak bowiem wyżej to wyjaśniono, zaskarżone do Sądu Wojewódzkiego postanowienie nie rozstrzygało o tym, w jaki sposób należało w tym przypadku wykładać przepis art. 145a § 2 k.p.a. a dotyczyło tylko wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wznowieniowej.
Spółdzielnia "[...]" w likwidacji, wnosząc pismo w dniu 3 września 2021 r. (data wpływu) i zawierając w nim dwa wnioski: jeden o wznowienie postępowania a drugi - o przywrócenie terminu do wniesienia w/w wniosku o wznowienie postępowania, w każdym z tych wniosków - siłą rzeczy - prezentowała odmienny sposób liczenia terminu określonego w art. 145a § 2 k.p.a. We wniosku o wznowienie postępowania przyjmowała, że ponieważ wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 maja 2015 r. miał charakter tylko zakresowy to z tego powodu koniecznym warunkiem dla zrealizowania jego treści było wprowadzenie przez ustawodawcę koniecznych zmian legislacyjnych a zatem przewidziany w tym przepisie termin jednego miesiąca winien być liczony od daty wejścia w życie ustawy nowelizującej k.p.a. Skoro jednak skarżąca występowała jednocześnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania a której podstawą był art. 145a § 1 k.p.a., to tym samym należało uznać, że w przypadku tego wniosku (pomocniczego) przyjmowała, że miesięczny termin, o którym mowa w art. 145a § 2 k.p.a. winien być liczony zgodnie z literalna treścią tego ostatniego przepisu.
W takiej więc sytuacji skład orzekający stwierdził, że ponieważ przedmiotowa sprawa – jak to wyżej podkreślano - dotyczyła tylko wniosku o przywrócenie uchybionego terminu to zasadność wykładni przepisu art. 145 § 1 k.p.a., która została przedstawiona przez stronę we wniosku o wznowienie postępowania, musiała pozostać poza kontrolą sądu administracyjnego, który rozpatrywał niniejszą sprawę. Tym samym zarzuty kasacyjne oparte na art. 156 § 2 i art. 145a k.p.a., którym towarzyszyła argumentacja oparta o pogląd, że termin na złożenie wniosku wznowieniowego w niniejszej sprawie winien być liczony dopiero od dnia dokonania zmiany prawa ustawą nowelizującą Kodeks postępowania administracyjnego, wykraczały poza granice tej sprawy. Oznaczało to, że przedmiotem oceny Sądu Kasacyjnego było w tym przypadku jedynie zbadanie, czy zasadnie Sąd Wojewódzki oddalił skargę na postanowienie Kolegium utrzymujące w mocy postanowienie tego samego organu wydane w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wniosku wznowieniowego.
Wnosząc wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania skarżąca podnosiła,, że owo uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy ze względu na fakt, że dopiero w dniu 16 sierpnia 2021 r. zostały opublikowane przepisy realizujące w/w wyrok Trybunału Konstytucyjnego.
W postanowieniu z dnia 1 grudnia 2021 r. (utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia 30 marca 2022 r.) Kolegium nie uwzględniło żądania strony, gdyż stwierdziło, że przywrócenie terminu może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie to nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przeszkoda ta winna mieć przy tym charakter obiektywny, niezależny od zainteresowanego oraz trwać przez cały bieg terminu przewidzianego dla dokonania czynności procesowej. Ponadto wnoszący o przywrócenie terminu powinien uwiarygodnić stosowną argumentacją, że niemożliwa do przezwyciężenia przeszkoda w dochowaniu terminu do złożenia - na podstawie art. 145a k.p.a. - skargi o wznowienie postępowania, pomimo zachowania w tym względzie należytej staranności, była od niego niezależna. Wnosząc zaś wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania strona nie udowodniła, iż owo uchybienie terminowi nie nastąpiło z jej winy choć termin ten upłynął w dniu 21 czerwca 2015 r. ( wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 46/13 został opublikowany w dniu w dniu 21 maja 2015 r.). Nie wskazała przy tym także na żadne niespodziewane okoliczności jako przeszkody w terminowym złożeniu wniosku wznowieniowego.
W zaskarżonym wyroku Sąd Wojewódzki wyjaśnił, że (cyt.): "postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. W ramach pierwszego tzw. wstępnego etapu właściwy organ administracji publicznej zobligowany jest ustalić, czy spełnione są łącznie przesłanki dopuszczalności wznowienia, a więc czy spełnione są przesłanki podmiotowe, przedmiotowe oraz, czy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w ustawowym terminie. Badając wystąpienie przesłanek przedmiotowych organ ustala, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest na ustawowych przesłankach wznowienia wymienionych w art. 145 lub 145a kpa oraz czy w sprawie została wydana ostateczna decyzja administracyjna, co do której miałoby nastąpić wznowienie postępowania. Nade wszystko musi ustalić, czy strona uchybiła terminowi do wznowienia postępowania, określonemu w art. 145a § 2 kpa." W tej zaś kwestii Sąd Wojewódzki stwierdził, że (cyt.): "nie dopatrzył się (...) naruszenia art. 58 § 1 kpa". Wyjaśniając zaś powyższe stanowisko dodał (cyt.): "Nie ma wątpliwości co do tego, że skarżący nie miał wpływu na tempo procesu ustawodawczego, tak jak nie miał na niego wpływu ani organ ani Sąd. Problemem w sprawie nie jest kwestia wpływu na proces ustawodawczy lecz treść art. 145a kpa. Wskazuje on na wejście w życie wyroku TK; przy czym sporny wyrok był wyrokiem zakresowym, i finalnie nie wywarł skutku nawet w sprawie, w której WSA skierował w tym zakresie pytanie do TK – co zostało potwierdzone w wyroku NSA I OSK 3519/15 z dnia 5 grudnia 2017 r. i wyroku WSA I SA/Ws 361/18."
W ocenie składu orzekającego, wyżej przedstawione stanowisko Sądu Wojewódzkiego i organu - choć wymagało pewnego doprecyzowania - nie zostały skutecznie podważone przedmiotową skargą kasacyjną.
Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 145a § 1 k.p.a., można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca pogląd swój, iż nie ponosiła winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, który był oparty na podstawie określonej w art. 145a § 1 k.p.a., upatrywała w braku – po jej stronie –wpływu na tempo procesu ustawodawczego, który był następstwem wyroku Trybunału Konstytucyjnego o sygn. akt P 46/13. Stąd, wymagany przepisem art. 145a § 2 k.p.a., termin na wniesienie skargi o wznowienie postępowania, wynoszący jeden miesiąc, liczony od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, nie mógł być w tych warunkach dochowany.
Zdaniem składu orzekającego, tego rodzaju argumentacja – już co do zasady – jednak nie mogła stanowić uzasadnienia dla twierdzenia, że przedstawione przez skarżącą jej postępowanie nie było zawinione. Zgodnie bowiem z treścią art. 58 § 1 k.p.a., w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Po myśli zaś art. 58 § 2 k.p.a., prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin.
Treść powyższych regulacji prawnych nasuwa zatem wniosek, że ograniczają się one do sytuacji, w której znalazł się tylko wnioskodawca (konkretna osoba), będący najczęściej osobą zainteresowaną w sprawie. W związku z tym, kwestię winy, o której mowa w przepisie art. 58 § 1 k.p.a., należy rozpatrywać biorąc pod uwagę jedynie uwarunkowania faktyczne właściwe tylko dla wnioskodawcy. Innymi słowy chodzi w tym przypadku o sytuację, która spowodowała tego rodzaju przeszkody faktyczne, że to wnioskodawca, pomimo dołożenia wszelkich starań nie mógł ich przezwyciężyć. Przepis ten nie pozwala natomiast wiązać braku winy wnioskodawcy w dochowaniu ustawowego terminu z sytuacją prawną, która oddziaływała na wszystkich obywateli.
Z tych powodów zatem należało uznać, że mimo, iż zaskarżony wyrok był dość ogólnikowy i mało precyzyjny, okoliczności te nie wpływały jednak na samą treść rozstrzygnięcia, gdyż wyrok ten odpowiadał prawu. Ponadto w skardze kasacyjnej nie sformułowano też w tym zakresie odpowiednich, prawidłowych zarzutów kasacyjnych.
W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za nieusprawiedliwioną i – z mocy art. 184 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.