I NZ 35/25

SN
I NZ 35/25
POSTANOWIENIE
Dnia 23 września 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Oktawian Nawrot
w sprawie z powództwa E.  spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R.
przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki
o wydanie świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 23 września 2025 r.,
zażalenia powoda na postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2025 r., sygn. VII AGz 878/24:
1. oddala zażalenie;
2. zasądza od E.  spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R. na rzecz Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zażaleniowym wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za czas po upływie tygodnia od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie
‎
w sprawie VII AGz 878/24 z powództwa E. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowej z siedzibą w R. przeciwko Prezesowi Urzędu Regulacji Energetyki o wydanie świadectwa pochodzenia dla energii elektrycznej odrzucił skargę kasacyjną powoda od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2025 r
. oddalającego zażalenie powodowej spółki na postanowienie Sądu Okręgowego oddalające zażalenie powoda na postanowienie Prezesa URE odmawiające powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia energii elektrycznej.
W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia wskazano, że skarga kasacyjna dopuszczalna jest od każdego wyroku – w odniesieniu do spraw z zakresu regulacji energetyki niezależnie od wartości przedmiotu zaskarżenia (art. 479
56
§ 2 k.p.c.) – kończącego postępowanie w sprawie, wydanego przez sąd drugiej instancji
‎
po rozpoznaniu apelacji od wyroku Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (SOKiK) oraz od postanowień sądu drugiej instancji wydanych na skutek rozpoznania zażalenia w przedmiocie odrzucenia odwołania albo umorzenia postępowania, o ile kończą one postępowanie w sprawie. W przypadkach innych
‎
niż wymienione, w sprawach z zakresu regulacji energetyki skarga kasacyjna
‎
nie jest dopuszczalna. Sąd ocenił, iż wskazane w skardze kasacyjnej orzeczenie Sądu Apelacyjnego do żadnej ze wskazanych wyżej kategorii nie należy.
‎
Podkreślił też, że regulacja art. 398
1
§ 1 k.p.c. wyłącza dopuszczalność skargi kasacyjnej od innych niż enumeratywnie w niej wymienionych prawomocnych postanowień sądu drugiej instancji, chociażby kończyły one postępowanie
‎
w sprawie. Reasumując, Sąd Apelacyjny uznał, iż skarga kasacyjna
‎
jest w analizowanej sprawie niedopuszczalna i na podstawie art. 398
6
§ 2 k.p.c.
‎
w zw. z art. 398
1
§ 1 k.p.c. odrzucił skargę.
Zażaleniem z 10 czerwca 2025 r. powód zaskarżył w całości postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 5 czerwca 2025 r. zarzucając naruszenie:
1.
art. 398
1
§ 2 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Apelacyjnego
‎
w przedmiocie oddalenia zażalenia jest niedopuszczalna,
2.
art. 398
4
§ 1 k.p.c. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że skarga kasacyjna nie spełnia wymagań określonych
‎
we wskazanym przepisie, co skutkowało odrzuceniem skargi kasacyjnej,
3.
art. 398
6
§ 1 k.p.c. poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji odrzucenie skargi kasacyjnej,
4.
art. 479
56
§ 2 k.p.c. poprzez jego błędne zastosowanie i w konsekwencji nieuwzględnienie skargi kasacyjnej, co spowodowało nierozpatrzenie sprawy powoda przez Sąd Najwyższy.
W oparciu o powyższe zarzuty powód wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uwzględnienie skargi kasacyjnej złożonej przez powoda
‎
od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie w przedmiocie oddalenia zażalenia.
W odpowiedzi na zażalenie pozwany wniósł o oddalenie zażalenia
‎
oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Z art. 398
1
§ 1 w zw. z art. 479
56
§ 2 k.p.c. wynika, iż w sprawach z zakresu regulacji energetyki skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez sąd drugiej instancji prawomocnego wyroku lub postanowienia w przedmiocie odrzucenia pozwu albo umorzenia postępowania kończących postępowanie niezależnie
‎
od wartości przedmiotu sporu.
Skarga kasacyjna od postanowienia Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2025 r
. oddalającego zażalenie powodowej spółki na postanowienie Sądu Okręgowego oddalającego zażalenie powoda na postanowienie
‎
Prezesa URE odmawiające powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia energii elektrycznej przysługiwałby jedynie wówczas, gdyby uznać, że jest to wyrok oddalający apelację lub postanowienie w przedmiocie odrzucenia pozwu
‎
albo umorzenia postępowania kończących postępowanie. Tak nie jest.
Po pierwsze, rozstrzygnięcie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki odmawiające powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia energii elektrycznej nie rozstrzyga o istocie sprawy, ma charakter formalnoprawny (procesowy, wpadkowy) i przysługuje na nie zażalenie do Sądu Okręgowego
‎
w Warszawie – SOKiK. Zasadą jest, że właściwą formą rozstrzygania zażaleń
‎
w procesie cywilnym, w tym zażaleń na postanowienia organów regulacyjnych,
‎
jest forma postanowienia. Wynika to z tego, iż zażalenie na postanowienie organu nie jest pozwem, choć jego wymogi formalne są do pozwu zbliżone.
Po drugie, z przepisów Kodeksu postępowania cywilnego nie wynika wprost, w jakiej formie powinno zapaść rozstrzygnięcie sądu rozpoznającego zażalenie
‎
na postanowienie Prezesa URE. Zastosowanie mają więc ogólne zasady dotyczące postępowania przed sądem pierwszej instancji. Kodeks postępowania cywilnego przewiduje dla orzeczeń merytorycznych w procesie postać wyroku.
‎
Wyrokiem sąd orzeka o przedmiocie procesu, czyli o roszczeniu zgłoszonym
‎
przez powoda w powództwie, wypowiadając się o jego zasadności
‎
lub bezzasadności. Natomiast zgodnie z art. 354 k.p.c., jeżeli Kodeks
‎
nie przewiduje wydania wyroku lub nakazu zapłaty, sąd wydaje postanowienie.
‎
Skoro Kodeks postępowania cywilnego nie wymaga wydania wyroku w sprawie zażalenia na postanowienie Prezesa URE, to właściwe jest wydanie rozstrzygnięcia w formie postanowienia.
W świetle powyższego
postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie
‎
z 17 stycznia 2025 r
. oddalające zażalenie powodowej spółki na postanowienie
‎
Sądu Okręgowego oddalającego zażalenie powoda na postanowienie
‎
Prezesa URE odmawiające powodowej spółce wydania świadectwa pochodzenia energii elektrycznej nie jest wyrokiem oddalającym apelację, czy też postanowieniem o odrzuceniu pozwu albo umorzeniu postępowania.
‎
W świetle powyższego nie przysługuje na nie skarga kasacyjna.
Zasadnie zatem Sąd Apelacyjny w postanowieniu z 5 czerwca 2025 r.
‎
odrzucił skargę kasacyjną powoda na postanowienie z 17 stycznia 2025 r
. uznając, iż jest ona niedopuszczalna. Katalog orzeczeń zaskarżalnych zażaleniem
‎
do Sądu Najwyższego jest ściśle limitowany (postanowienie Sądu Najwyższego
‎
z 27 kwietnia 2017 r., I PZ 2/17). Zgodnie z art. 394
1
§ 1 k.p.c. zażalenie
‎
do Sądu Najwyższego przysługuje na postanowienie sądu drugiej instancji odrzucające skargę kasacyjną oraz na postanowienie sądu drugiej lub pierwszej instancji odrzucające skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Stosownie do § 1
1
przytoczonego przepisu, zażalenie
‎
do Sądu Najwyższego przysługuje także w razie uchylenia przez sąd drugiej instancji wyroku sądu pierwszej instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania. Raz jeszcze podkreślić jednak należy, że postanowienie
‎
Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 stycznia 2025 r
. nie jest orzeczeniem,
‎
od którego przysługiwałaby skarga kasacyjna w rozumieniu art. 398
1
§ 1
‎
w zw. z art. 479
56
§ 2 k.p.c.
W świetle powyższych rozważań, żaden z zarzutów zażalenia nie mógł zasługiwać na uwzględnienie, dlatego też należało je oddalić na podstawie
‎
art. 394
1
§ 3 w zw. z art. 398
14
k.p.c.
O kosztach postępowania zażaleniowego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1, 1
1
i 3 w zw. z art. 99 k.p.c.
‎
w zw. z § 10 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia
‎
Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat
‎
za czynności radców prawnych (tekst jedn. Dz.U. 2018, poz. 265 z późn. zm.).
[P.Sz.]
[a.ł]
‎