I NSW 7/22

SN
Sygn. akt I NSW 7/22
POSTANOWIENIE
składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego
Dnia 27 października 2022 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
Prezes SN Joanna Lemańska (przewodniczący)
‎
SSN Leszek Bosek
‎
SSN Paweł Czubik
‎
SSN Tomasz Demendecki (sprawozdawca)
‎
SSN Elżbieta Karska
‎
SSN Aleksander Stępkowski
‎
SSN Grzegorz Żmij
w sprawie ze skargi partii politycznej Kongres Nowej Prawicy na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej Nr
63/2022
z 1 sierpnia 2022 r. w przedmiocie odrzucenia sprawozdania partii politycznej
Kongres Nowej Prawicy
o źródłach pozyskania środków finansowych w 2020 r. po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych 27 października 2022 r.
odrzuca skargę.
UZASADNIENIE
Uchwałą nr
63/2022
z 1 sierpnia 2022 r. (dalej: uchwała) Państwowa Komisja Wyborcza postanowiła odrzucić sprawozdanie partii politycznej
Kongres Nowej Prawicy
o źródłach pozyskania środków finansowych, w tym o kredytach bankowych i warunkach ich uzyskania oraz o wydatkach poniesionych ze środków Funduszu Wyborczego w 2020 r. Uchwała została doręczona partii w dniu 12 sierpnia 2022 r.
S. Ż. - prezes partii
politycznej Kongres Nowej Prawicy, wniósł
skargę na wskazaną uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej. Skarga została nadana w placówce oddawczej operatora pocztowego 19 sierpnia 2022 r.
Pismem z dnia 12 września 2022 r. Państwowa Komisja Wyborcza podtrzymała swoje stanowisko zawarte w sentencji i w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały oraz wniosła o oddalenie skargi.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej podlega odrzuceniu jako wniesiona przez nieuprawnioną do tego osobę.
Zgodnie z art. 34b ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o partiach politycznych (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 372 ze zm.; dalej: ustawa o partiach politycznych) w
przypadku odrzucenia informacji przez Państwową Komisję Wyborczą, partia polityczna ma prawo, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia o
odrzuceniu informacji, wnieść do Sądu Najwyższego skargę na postanowienie Państwowej Komisji Wyborczej w przedmiocie odrzucenia informacji (§ 1). Do
rozpatrzenia skargi stosuje się przepisy Kodeksu postępowania cywilnego o
postępowaniu nieprocesowym (§ 2). W świetle powyższego należy stwierdzić, że
skarga powinna spełniać wymogi formalne określone dla pisma procesowego, a
przy jej wniesieniu obowiązuje tzw. przymus adwokacko
-
radcowski, zgodnie
bowiem z art. 87
1
k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym obowiązuje zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych (zob. M. Dębska,
Ustawa o partiach politycznych. Komentarz
, Warszawa 2013).
W ustawie o partiach politycznych nie skonkretyzowano, komu przysługuje legitymacja czynna do zaskarżenia uchwały Państwowej Komisji Wyborczej w
sprawie sprawozdania partii politycznej o źródłach pozyskania środków finansowych. Nadmienić należy, że uczyniono to natomiast m.in. w odniesieniu do
zaskarżenia postanowienia Państwowej Komisji Wyborczej o odmowie przyjęcia zawiadomienia o utworzeniu komitetu wyborczego w ustawie z dnia 5 stycznia 2011 r. Kodeks wyborczy (t.j. Dz.U. z 2022, poz. 1277 ze zm.),
które - zgodnie z
art.
300 § 1 k.w. - przysługuje wyłącznie pełnomocnikowi wyborczemu. Z
brzmienia art. 34 b
ustawy o partiach politycznych
wynika, że postępowanie wywołane skargą toczy się w trybie postępowania nieprocesowego, dlatego Sąd Najwyższy ma możliwość zastosowania odpowiednio w sprawach nieuregulowanych w tej ustawie, przepisów Kodeksu postępowania cywilnego w
zakresie, który nie wypacza celów tego szczególnego unormowania. Należy
przyjąć zatem, że legitymacja o której mowa powyżej, przysługuje partii
politycznej jako stronie postępowania
na zasadach ogólnych (
art. 398
1
§ 1 k.p.c.), w konsekwencji czego, stosownie do art.
87
1
§ 1 k.p.c., do
wniesienia tej skargi należy uznać za obligatoryjne zastosowanie
tzw. przymusu adwokacko
-
radcowskiego.
Wobec powyższego, Sąd Najwyższy uznaje za niedopuszczalne wniesienie skargi na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej o odrzuceniu sprawozdania partii
politycznej o źródłach pozyskania środków finansowych, w tym o kredytach bankowych i warunkach ich uzyskania oraz o wydatkach poniesionych ze środków Funduszu Wyborczego, przez prezesa partii politycznej, o ile podmiot ten nie spełnia wymogów określonych w art. 87
1
§ 2 k.p.c.
Zgodnie z regulacją kodeksową, pełnomocnikiem procesowym może być tylko taka osoba, która została wymieniona w art. 87 k.p.c. Tymczasem z treści skargi nie wynika, by skarżący był osobą wymienioną w art. 87 k.p.c., której partia polityczna może udzielić pełnomocnictwa procesowego. Ponadto, stosownie do
art.
89 § 1 k.p.c., konieczne jest przedstawienie przy pierwszej czynności pełnomocnika, stosownego dokumentu z podpisem mocodawcy lub jego uwierzytelnionego odpisu. Dokumentu spełniającego wymogi wynikające z art. 87
k.p.c. oraz art. 89 § 1 k.p.c. skarżący nie dołączył.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł o odrzuceniu skargi na
podstawie
art. 34 b ustawy o partiach politycznych w zw. z art. 87
1
k.p.c. w zw. z art. 398
1
§ 1 k.p.c.
Od postanowienia i uzasadnienia zdanie odrębne złożył SSN Leszek Bosek.
[as]