I NSW 1/18

Sprawa dotyczyła skargi partii politycznej N. (wcześniej S.) na uchwałę Państwowej Komisji Wyborczej (PKW) z dnia 2 października 2017 r., która odrzuciła sprawozdanie partii o źródłach pozyskania środków finansowych za 2016 r. Powodem odrzucenia było naruszenie art. 35 ust. 2 ustawy o partiach politycznych (u.p.p.), polegające na gromadzeniu lub dokonywaniu wydatków na kampanię wyborczą z pominięciem Funduszu Wyborczego. PKW wskazała, że naruszenie to wynikało z faktu, iż Komitet Wyborczy Partii przyjął i wydatkował środki finansowe w wysokości 120,00 zł od osoby fizycznej po dniu wyborów, zamiast przekazać je przez Fundusz Wyborczy. Partia zarzuciła PKW naruszenie przepisów u.p.p. i Kodeksu wyborczego (k.wyb.), a także niezgodność zaskarżonych przepisów z Konstytucją RP, wnosząc o skierowanie pytania prawnego do Trybunału Konstytucyjnego. Sąd Najwyższy, po zawieszeniu postępowania do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny (które ostatecznie umorzyło postępowanie), oddalił skargę. Sąd uznał, że zasada jawności finansowania partii politycznych, wynikająca z Konstytucji i u.p.p., jest fundamentalna. Podkreślono, że naruszenie przepisów dotyczących finansowania kampanii wyborczej przez komitet wyborczy partii, w tym przyjmowanie środków z pominięciem Funduszu Wyborczego, stanowi podstawę do odrzucenia sprawozdania. Sąd odwołał się do orzecznictwa, zgodnie z którym odpowiedzialność partii jest tożsama z odpowiedzialnością jej komitetu, a jakiekolwiek naruszenia w tym zakresie, nawet nieintencjonalne lub o niewielkim wymiarze finansowym, muszą być traktowane jako spełniające przesłanki do odrzucenia sprawozdania. Sąd odrzucił argumentację partii o konieczności uwzględniania proporcji naruszenia lub jego umyślności, wskazując na kategoryczny charakter przepisów w ówczesnym stanie prawnym.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający