Pełny tekst orzeczenia

I NSP 9/26

Oryginalna, niezmieniona treść orzeczenia. Jeżeli chcesz przeczytać analizę (zagadnienia prawne, podstawa prawna, argumentacja, rozstrzygnięcie), wróć do strony orzeczenia.

I NSP 9/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 12 marca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Elżbieta Karska 
  
w sprawie ze skargi R. S.  
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki  
w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie o sygn. III APa 59/20  
i Sądem Najwyższym o sygn. II PSK 71/22,  
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej  
i Spraw Publicznych w dniu 12 marca 2026 r.,  
  
1. odrzuca skargę  
2. zarządza zwrot od Sądu Apelacyjnego w Warszawie na rzecz R. 
S. opłaty od skargi na przewlekłość postępowania uiszczonej na 
konto 
ww. 
Sądu 
tytułem  
„skarga III APa 59/20”.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
 
R. S. pismem z 12 stycznia 2026 r., które wpłynęło do  Sądu  Apelacyjnego w 
Warszawie tego samego dnia, a do Sądu Najwyższego 13 stycznia 2026 r., zażądał 
stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawach III APa 59/20 i II PSK 71/22, 
poprzez 
brak 
rozstrzygnięcia 
zgodnego 
z 
prawem 
do   dnia 
wniesienia 
przedmiotowego pisma oraz o zasądzenie rekompensaty za przewlekłość 
postępowania sądowego na rzecz powoda w kwocie maksymalnej, tj. 30 000 zł. 
 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 

I NSP 9/26              
2 
 
 
 
 
Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu. 
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze 
na    naruszenie 
prawa 
strony 
do 
rozpoznania 
sprawy 
w 
postępowaniu 
przygotowawczym 
prowadzonym 
lub 
nadzorowanym 
przez 
prokuratora 
i  postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, 
poz.  1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), strona może wnieść skargę 
o stwierdzenie, że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie 
jej prawa do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie 
zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie 
trwa  dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych 
i  prawnych albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej 
lub innej dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).  
W myśl art. 5 ust. 1 ustawy o skardze na przewlekłość skargę o stwierdzenie, 
że w postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiła przewlekłość postępowania, 
wnosi 
się 
w 
toku 
postępowania 
w 
sprawie. 
Skarga 
na 
przewlekłość 
ma   przede   wszystkim za zadanie eliminowanie i zapobieganie przewlekłości 
przez  dyscyplinowanie sądu meriti do podejmowania terminowych i właściwych 
czynności prowadzących do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.  
W 
niniejszej 
sprawie 
Sąd 
Najwyższy 
ustalił, 
że 
postępowanie 
przed  Sądem  Najwyższym w sprawie o sygn. akt II PSK 71/22 zakończyło się 
wydaniem postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania 
w  dniu 16 listopada 2022 r. Ponadto postępowanie przed Sądem Apelacyjnym 
w  sprawie o sygn. akt III APa 59/20 zakończyło się wydaniem wyroku w dniu 
8 października 2021 r. 
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalony jest pogląd, że skarga 
na  przewlekłość postępowania wniesiona już po jego prawomocnym zakończeniu 
nie może odnieść skutku i jest niedopuszczalna, chyba że dotyczy postępowania 
przed 
Sądem 
Najwyższym 
(zob. 
uchwała 
składu 
siedmiu 
sędziów 
Sądu   Najwyższego z 28 marca 2013 r., III SPZP 1/13; postanowienia 
Sądu  Najwyższego: z 12 sierpnia 2014 r., III SPP 159/14; z 10 czerwca 2014 r., 

I NSP 9/26              
3 
 
 
III  SPP 110/14; z 3 września 2019 r., I NSP 73/19; z 12 października 2023 r., 
I NSP 204/23; z 4 września 2024 r., I NSP 224/24). 
Skarga 
na 
naruszenie 
prawa 
strony 
do 
rozpoznania 
sprawy 
bez  nieuzasadnionej zwłoki w sprawie o sygn. II PSK 71/22 oraz III APa 59/20 
została wywiedziona już po prawomocnym zakończeniu postępowania wyrokiem 
Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 8 października 2021 r. i z tej przyczyny 
jest niedopuszczalna.  
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Sąd Najwyższy na podstawie 
art.  3986 § 3 k.p.c. w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 i art. 5 ust. 1 
ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji postanowienia. 
JW  
[a.ł]