I NSP 492/25

SN
I NSP 492/25
POSTANOWIENIE
Dnia 11 grudnia 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Pastuszko
w sprawie ze skargi R. P. i K. G.
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki
‎
w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Poznaniu w sprawie o sygn.
‎
I ACa 1990/24,
przy udziale Skarbu Państwa – Prezesa Sądu Apelacyjnego w Poznaniu,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych
‎
w dniu 11 grudnia 2025 r.:
1.
odrzuca skargę;
2.
nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego
‎
w Poznaniu na rzecz R. P. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem opłaty od skargi;
3. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa – Sądu Apelacyjnego
‎
w Poznaniu na rzecz K. G. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem opłaty od skargi.
UZASADNIENIE
Pismem z 20 sierpnia 2025 r. (data nadania przesyłki w placówce pocztowej) pełnomocnicy
R. P. i K. G. (dalej: „skarżący”)
wnieśli za
pośrednictwem Sądu Apelacyjnego w Poznaniu do Sądu Najwyższego
skargę na  naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez    nieuzasadnionej zwłoki w sprawie I ACa 1990/24, toczącej się przed
Sądem
Apelacyjnym w Poznaniu. Pismem z 30 października 2025 r. (data  prezentaty Sądu Najwyższego). Sąd Apelacyjny w Poznaniu przedstawił ww. skargę Sądowi Najwyższemu. W przedmiotowej skardze skarżący wnieśli o:
1.
stwierdzenie przewlekłości postępowania w sprawie;
2.
wydanie Sądowi rozpoznającemu sprawę zalecenia podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności, w szczególności niezwłocznego wyznaczenia terminu rozprawy odwoławczej;
3.
zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężnej w wysokości 5000 zł;
4.
zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz każdego ze skarżących kosztów zastępstwa w postępowaniu skargowym wg norm przepisanych;
5.
zwrócenie uiszczonej opłaty stałej od skargi na rachunek bankowy pełnomocnika skarżącego.
Pismami z 17 listopada 2025 r. Sąd Najwyższy wezwał każdego z
pełnomocników reprezentujących skarżących do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie oryginału bądź poświadczonego za zgodność z
oryginałem pełnomocnictwa uprawniającego do zastępowania poszczególnych skarżący w postępowaniu przed Sądem Najwyższym w terminie tygodniowym pod rygorem odrzucenia skargi w zakresie dotyczącym poszczególnych skarżących. Wezwania Sądu Najwyższego zostały doręczone każdemu z pełnomocników w dniu 20 listopada 2025 r.
Każdy z pełnomocników uzupełnił brak formalny pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 28 listopada 2025 r. (k. 19 i 22 akt SN).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z treścią art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na
naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i  postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz.
1725, dalej: „ustawa o skardze na przewlekłość”), w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania toczącego się na skutek skargi, sąd  stosuje odpowiednio przepisy o postępowaniu zażaleniowym obowiązujące w
postępowaniu, którego skarga dotyczy. W przedmiotowej sprawie obliguje to  do  odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. W
myśl art. 397 § 1
1
k.p.c.
in fine
nieusunięcie w wyznaczonym terminie braków, do których usunięcia strona była wzywana, skutkuje odrzuceniem zażalenia, czyli – jak w tym przypadku – odrzuceniem skargi.
W przedmiotowej sprawie pełnomocnicy skarżących zostali wezwani do uzupełnienia braków formalnych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi w stosunku do każdego ze skarżących. Wezwania doręczono im 20 listopada 2025
r., tak więc termin na ich uzupełnienie upłynął bezskutecznie 27 listopada 2025 r. Pełnomocnicy skarżących braki formalne uzupełnili, nadając pisma listami poleconymi 28 listopada 2025 r.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 397 § 1
1
w zw. z art. 394
1
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Na podstawie art. 17 ust. 3 ustawy o skardze na przewlekłość postępowania zwrócono każdemu ze skarżących opłatę od skargi w wysokości po 200 zł.
‎
[D.Z.]
[a.ł]