I NSP 376/26

I NSP 376/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 12 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
  
SSN Elżbieta Karska 
 
  
w sprawie ze skargi A. P. 
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki  
w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach o sygn. V ACa 462/26, 
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw 
Publicznych w dniu 12 sierpnia 2026 r., 
  
odrzuca skargę. 
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
A. P. pismem z 9 czerwca 2026 r., które wpłynęło do Sądu Najwyższego 15 
lipca 2026 r., działając w imieniu własnym, wniósł skargę na przewlekłość 
postępowania w sprawie toczącej się przed Sądem Apelacyjnym w Katowicach o 
sygn. akt V ACa 462/26 żądając zasądzenia kwoty 20 000 zł. słusznego 
zadośćuczynienia. W dalszej części pisma zawarł także wniosek o zwolnienie od 
kosztów sądowych w zakresie opłaty od skargi oraz wyjaśnił sytuację obciążenia 
sprawami w Sądzie Apelacyjnym w Katowicach. Jako podstawę prawną żądania 
zadośćuczynienia podał art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka oraz art. 45 
Konstytucji RP. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
 
Skarga na przewlekłość postępowania podlegała odrzuceniu. 

I NSP 376/26 
2 
 
Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze 
na naruszenie 
prawa 
strony 
do 
rozpoznania 
sprawy 
w 
postępowaniu 
przygotowawczym 
prowadzonym 
lub 
nadzorowanym 
przez 
prokuratora 
i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, 
poz. 1725 ze zm., dalej: „u.s.p.p.”) strona może wnieść skargę o stwierdzenie, 
że   w   postępowaniu, którego skarga dotyczy, nastąpiło naruszenie jej prawa 
do    rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, jeżeli postępowanie 
zmierzające do wydania rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w sprawie trwa 
dłużej niż to konieczne dla wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych i prawnych 
albo dłużej niż to konieczne do załatwienia sprawy egzekucyjnej lub innej dotyczącej 
wykonania orzeczenia sądowego (przewlekłość postępowania).  
W myśl dyspozycji art. 6 ust. 1-3 u.s.p.p., każdorazowa skarga 
na  przewlekłość postępowania musi spełniać określone wymogi przewidziane 
dla  pisma procesowego, w tym obligatoryjnie winna zawierać żądanie stwierdzenia 
przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy, jak również 
przytoczenie 
okoliczności 
uzasadniających 
żądanie. 
Należy 
podkreślić, 
że  jest  to  wymóg bezwzględny w świetle ww. ustawy. Ponadto, skarga może 
zawierać żądanie wydania sądowi rozpoznającemu sprawę albo prokuratorowi 
prowadzącemu lub nadzorującemu postępowania przygotowawcze zlecenie 
podjęcia w wyznaczonym terminie odpowiednich czynności oraz zasądzenia 
odpowiedniej sumy pieniężnej, co kwalifikowane jest jako wymóg fakultatywny. 
Skarga złożona przez A. P. nie spełnia wymogów przewidzianych w treści art. 
6 ust. 2 u.s.p.p., zaś w myśl dyspozycji art. 9 ust. 1 u.s.p.p. sąd właściwy do jej 
rozpoznania odrzuca taką skargę bez wzywania do uzupełnienia braków.  
W orzecznictwie Sądu Najwyższego utrwalone jest stanowisko, że skarga 
podlega rozpoznaniu, o ile spełnia wymagania formalne przewidziane w art. 6 ust. 2 
pkt 2 u.s.p.p. Oznacza to, że skarżący w uzasadnieniu skargi szczegółowo wskazać 
musi, w czym dopatruje się nieuzasadnionej zwłoki w rozpoznaniu jego sprawy, 
tj.  w  sposób precyzyjny przedstawi konkretne działania bądź zaniechania sądu 
rozpoznającego 
sprawę, 
które 
w 
konsekwencji 
doprowadziły 
do 
zwłoki 
(zob.  postanowienia Sądu Najwyższego: z 19 września 2022 r., I NSP 290/22; 
z  19  stycznia 2022 r., I NSP 264/21; z 10 czerwca 2020 r., I NSP 49/20; z 21 lutego 
2007 r., III SPP 5/07; z 7 czerwca 2005 r., III SPP 103/05). Wskazanie powyższych 
okoliczności jest niezbędne dla merytorycznej oceny skargi. Sąd musi wiedzieć, 

I NSP 376/26 
3 
 
na  jakim etapie postępowania doszło według strony do przewlekłości, na czym 
ona polegała, tzn. jakie konkretnie czynności procesowe zostały podjęte przez sąd 
wadliwie lub nie zostały podjęte w ogóle (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: 
z  21 lipca 2020 r., I NSP 93/20; z 1 marca 2022 r., I NSP 31/22). Bez wskazania 
powyższych okoliczności sąd nie jest w stanie dokonać oceny czynności sądu 
w  oparciu o kryteria wskazane w art. 2 ust. 2 u.s.p.p. (zob. postanowienie 
Sądu  Najwyższego z 16 grudnia 2020 r., I NSP 162/20; z 19 stycznia 2022 r., 
I NSP 264/21). 
Nie ulega wątpliwości, że uszczegółowienie zarzutów powinno nastąpić 
w  odniesieniu do etapu postępowania, którego skarga bezpośrednio dotyczy 
i  który  objęty jest zakresem właściwości Sądu Apelacyjnego. Wymóg powyższy 
nie  został w niniejszej sprawie dochowany. Nie zostały wymienione uchybienia 
ani wadliwości po stronie Sądu Apelacyjnego, które spowodowały naruszenie prawa 
skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie. Ich brak musi zatem 
zostać uznany za niedochowanie wymogu określonego w art. 6 ust. 2 pkt 2 u.s.p.p. 
Pismo 
skarżącego 
nie 
zawiera 
właściwego 
uzasadnienia, 
co 
sprawia, 
że  Sąd  Najwyższy pozbawiony jest możliwości merytorycznego rozpoznania 
wniesionej skargi.  
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy stwierdza, że wniesiona przez  A. 
P. skarga na przewlekłość postępowania nie spełnia wymogów formalnych 
określonych w art. 6 ust. 2 pkt. 2 u.s.p.p. i na podstawie art.   9  ust. 1 u.s.p.p. podlega 
odrzuceniu, bowiem skargę niespełniającą tych wymagań sąd właściwy do jej 
rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków.  
 
[r.g.]