I NSP 314/24

SN
I NSP 314/24
POSTANOWIENIE
Dnia 6 września 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Grzegorz Pastuszko
w sprawie ze skargi M. J.
na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki
‎
w postępowaniu przed Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie o sygn.
‎
V S 76/23,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 6 września 2024 r.:
1. odrzuca wniosek M. J. o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego;
2. odrzuca skargę;
3. umarza postępowanie w przedmiocie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych.
UZASADNIENIE
Pismem z 19 sierpnia 2024 r. (data prezentaty Sądu Apelacyjnego w
Warszawie) M. J. (dalej: „skarżący”), zastępowany przez adwokata A. N., złożył skargę na przewlekłość postępowania przed
Sądem Apelacyjnym w Warszawie w sprawie V S 76/23 dotyczącej nienadania biegu zażaleniu z 28 maja 2024 r. na postanowienie z dnia 8 maja 2024 r.
Skarżący wniósł o stwierdzenie przewlekłości postępowania i o zasądzenie od organu na rzecz strony kwoty jaką Sąd procedujący w sprawie skargi uzna
za
uzasadnioną w celach prewencyjnych, lecz nie mniej niż 6000 zł, tytułem
przewlekłości postępowania, kosztów zastępstwa prawnego oraz wniósł o
zwolnienie od kosztów sądowych.
Jednocześnie skarżący
w skardze złożył również w trybie art. 49 k.p.c. wniosek o wyłączenie imiennie wskazanych sędziów Sądu Najwyższego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek o wyłączenie sędziów Sądu Najwyższego został złożony w
treści
skargi, a zatem jeszcze przed wyznaczeniem składu orzekającego w
niniejszym postępowaniu ze skargi na przewlekłość postępowania. W związku z
powyższym wskazać należy, że zgodnie z uchwałą składu siedmiu Sędziów Sądu
Najwyższego z 26 lipca 2019 r., I NOZP 1/19, wniosek o wyłączenie sędziego niewyznaczonego do rozpoznania sprawy jest niedopuszczalny, zaś sędzia objęty
takim wnioskiem może zasiadać w składzie sądu rozpoznającego wniosek. Zważyć
również należy, że zgodnie z obowiązującym od 1 lipca 2023 r. art. 53
1
§ 1 pkt 3 k.p.c. niedopuszczalny jest wniosek o wyłączenie sędziego niebędącego członkiem składu orzekającego. W konsekwencji wniosek taki podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Artykuł 3 ustawy z dnia 17 czerwca 2004 r.
o skardze na naruszenie prawa
strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez
nieuzasadnionej zwłoki (tekst jedn. Dz.U. 2023, poz. 1725, dalej: „ustawa o
skardze na przewlekłość”) zawiera
zamknięty katalog postępowań, w których określonym podmiotom przysługuje uprawnienie do wniesienia skargi na
przewlekłość (por. postanowienia Sądu Najwyższego z: 29 listopada 2018 r., I NSP 39/18; 6 grudnia 2011 r., KSP 11/11; 29 października 2009 r., KSP 18/09).
Powyższe nakazuje przyjąć, że w postępowaniach innych niż wymienione w
katalogu określonym w art. 3 ustawy o skardze na przewlekłość skarga
nie
przysługuje. Nie ulega przy tym wątpliwości, że w katalogu tym nie
zostało uwzględnione postępowanie wywołane nie tylko skargą na
naruszenie
prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, ale
i
postępowania zażaleniowe na orzeczenia zapadłe w wyniku rozpoznania skargi na przewlekłość postępowania.
Z treści skargi wniesionej przez pełnomocnika M. J. wynika, że
dotyczy ona postępowania wywołanego skargą na naruszenie prawa strony do
rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki, toczącego się przed
Sądem
Apelacyjnym w Warszawie pod sygn. akt V S 76/23 oraz
powiązanego
z nim, a zainicjowanego złożeniem zażalenia z 28 maja 2024 r. na postanowienie z 8 maja 2024 r., tj. postępowania zażaleniowego. Jak
podkreślono powyżej, w postępowaniach tego rodzaju ustawodawca nie
przewidział możliwości wniesienia skargi na przewlekłość, a zatem skarga ta jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu.
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy, na podstawie art. 395 § 1 w
zw.
z art. 397 § 1
1
w zw. z 394
1
§ 3 k.p.c. w zw. z art. 8 ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość, orzekł jak w sentencji postanowienia.
Konsekwencją odrzucenia skargi na przewlekłość postępowania, wobec
jej
niedopuszczalności jest zbędność orzekania w przedmiocie wniosku
skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie opłaty od
skargi.
Postępowanie w tym zakresie należało więc umorzyć na podstawie art.
8
ust. 2 ustawy o skardze na przewlekłość w zw. z art. 394
1
§ 3 w zw. z art. 398
21
w zw. z art. 391 § 1 w zw. z art. 355 k.p.c.
[D.Z.]
[ms]
‎