Pełny tekst orzeczenia I NS 62/24

Sygnatura akt I Ns 62/24 POSTANOWIENIE Dnia 11 grudnia 2025 roku Sąd Rejonowy w Sopocie, Wydział I Cywilny, w składzie: Przewodniczący: Sędzia Anna Potyraj Protokolant: Kamila Grzybek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 04 grudnia 2025 roku w E. sprawy z wniosku W. O. (3) z udziałem W. O. (4) o zniesienie współwłasności postanawia: 1.
znieść współwłasność nieruchomości – (...) , położonego w E. przy (...) , o wartości 1.402.000,00 zł (milion czterysta dwa tysiące złotych), dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) wraz ze związanym z nim udziałem wynoszącym (...) w nieruchomości gruntowej i częściach wspólnych budynku, objętych księgą wieczystą o numerze (...) , w ten sposób, że przyznać go na wyłączną własność wnioskodawcy W. O. (3) (syna R. i P. ); 2.
zasądzić od wnioskodawcy W. O. (3) na rzecz uczestniczki W. O. (4) kwotę 321.000,00 zł (trzysta dwadzieścia jeden tysięcy złotych) z tytułu spłaty równowartości przysługującego jej udziału w lokalu, płatną w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego postanowienia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po upływie terminu spłaty do dnia zapłaty; 3.
oddalić wnioski stron w pozostałym zakresie; 4.
nakazać ściągnięcie na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie z tytułu zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa: a)
od wnioskodawcy W. O. (3) – kwoty 1.657,37 zł (tysiąc sześćset pięćdziesiąt siedem złotych i trzydzieści siedem groszy), b)
od uczestniczki W. O. (4) – kwoty 607,37 zł (sześćset siedem złotych i trzydzieści siedem groszy); 5.
zasądzić od wnioskodawcy W. O. (3) na rzecz uczestniczki W. O. (4) kwotę 1000 zł (tysiąc złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania. Sygnatura akt I Ns 62/24 UZASADNIENIE Wnioskodawca W. O. (2) złożył wniosek o zniesienie współwłasności nieruchomości, stanowiącej (...) położony w E. przy (...) , dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi (...) , poprzez przyznanie własności lokalu na wyłączność wnioskodawcy. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że W. O. (2) i W. O. (1) są współwłaścicielami powyższego lokalu w częściach równych. Uczestniczka zamieszkuje z rodziną w I. , a wnioskodawca – w E. , w nieruchomości, której dotyczy wniosek. Stan ten jest akceptowany przez strony. Wnioskodawca ponosi koszty utrzymania nieruchomości i dokonuje niezbędnych remontów, a uczestniczka nie domagała się nigdy dopuszczenia jej do współposiadania nieruchomości. Na przełomie marca i kwietnia 2013 roku strony doszły do porozumienia, że uczestniczka przeniesie na rzecz wnioskodawcy swój udział w nieruchomości lokalowej w zamian za spłatę w wysokości 380 000 zł. Ojciec stron R. O. pożyczył wnioskodawcy kwotę 380 000 zł na spłatę uczestniczki i przelał tę sumę bezpośrednio na rzecz uczestniczki w imieniu wnioskodawcy. Nie doszło jednak między stronami do podpisania umowy przeniesienia udziału w nieruchomości z uczestniczki na wnioskodawcę. Wnioskodawca początkowo nie domagał się sformalizowania uzgodnień stron, ale gdy po jakimś czasie uczestniczka zaczęła warunkować zgodę na przeniesienie własności udziału w lokalu od ponownego ustalenia spłaty i powoływać się na fakt, iż suma otrzymana od ojca w kwocie 380 000 zł stanowiła darowiznę dla niej. W tej sytuacji wnioskodawca musiał skierować wniosek o zniesienie współwłasności do Sądu. Jednak wniósł o stwierdzenie, że spłata udziału na rzecz uczestniczki już nastąpiła. (wniosek – k. 3-11) W odpowiedzi na wniosek uczestniczka W. O. (1) wniosła o: 1)
zniesienie współwłasności nieruchomości stanowiącej lokal mieszkalny numer (...) położony w E. przy u. (...) , dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi (...) nr (...) wraz z udziałem wynoszącym (...) we współwłasności działki i wspólnych częściach budynku, dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi (...) , poprzez przyznanie prawa własności całości nieruchomości na rzecz wnioskodawcy wraz z jednoczesnym zasądzeniem od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwoty 772 500 zł tytułem spłaty, płatnej w terminie 30 dni od uprawomocnienia się orzeczenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po upływie terminu spłaty do dnia zapłaty; 2)
zarządzenie sprzedaży nieruchomości wspólnej na zasadzie art. 625 k.p.c. w drodze licytacji publicznej i dokonanie podziału sumy egzekucyjnej uzyskanej z tej sprzedaży zgodnie z udziałami przypadającymi stronami, w przypadku braku porozumienia stron co do kwoty spłaty na rzecz uczestniczki lub w zakresie terminu płatności spłaty (30 dni od uprawomocnienia się orzeczenia wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia po upływie terminu spłaty do dnia zapłaty); 3)
zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwoty 230 000 zł tytułem wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości z wyłączeniem uczestniczki od posiadania („korzystanie ponad przysługujący udział”) za okres od dnia 10.04.2014 roku do dnia 31.03.2024 roku, na którą składają się kwoty: a)
kwota po 1500 zł miesięcznie za okres od 10.04.2014 r. do 31.12.2016 r. tj. łącznie kwota 54 500 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11.12.2023 roku do dnia zapłaty, b)
kwota po 1750 zł miesięcznie za okres od 01.01.2017 r. do 31.12.2019 r., tj. łącznie kwota 63 000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11.12.2023 roku do dnia zapłaty, c)
kwota po 2000 zł miesięcznie za okres od 01.01.2020 r. do 31.12.2021 r., tj. łącznie kwota 48 000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty; d)
kwota po 2250 zł miesięcznie za okres od 01.01.2022 r. do 31.12.2022 r., tj. łącznie kwota 27 000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie do dnia zapłaty; e)
kwota 2500 zł za styczeń 2024 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11.02.2024 r. do dnia zapłaty, f)
kwota 2500 zł za luty 2024 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11.02.2024 r. do dnia zapłaty g)
kwota 2500 zł za marzec 2024 r. z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11.03.2024 r. do dnia zapłaty; 4)
zasądzenie od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki połowy kwoty pożytków jakie przyniósł lokal mieszkalny w okresie, gdy uczestniczka w nim nie zamieszkuje, tj. od 01.01.2009 r. do 31.03.2024 r. (odpowiedź na wniosek – k. 105–116) W toku postępowania uczestniczka rozszerzała żądanie o zasądzenie od wnioskodawcy na jej rzecz wynagrodzenia za korzystanie nieruchomości z wyłączeniem uczestniczki od posiadania za dalsze okresy: 1)
za okres od 1 kwietnia 2024 roku do 30 czerwca 2024 roku w łącznej kwocie 7500 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 2500 zł od dnia 11 kwietnia 2024 roku do dnia zapłaty, od kwoty 2500 zł od dnia 11 maja 2024 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 2500 zł od dnia 11 czerwca 2024 roku do dnia zapłaty (k. 159-160); 2)
za okres od 1 lipca 2024 roku do 31 sierpnia 2024 roku w łącznej kwocie 5 000 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 2500 zł od dnia 11 lipca 2024 roku do dnia zapłaty oraz od kwoty 2500 zł od dnia 11 sierpnia 2024 roku do dnia zapłaty (k. 201); 3)
za okres od 1 września 2024 roku do 31 marca 2025 roku w wysokości po 2500 zł miesięcznie (tj. w łącznej kwocie 17500 zł) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 11-go każdego kolejnego miesiąca do dnia zapłaty (k. 257-258), 4)
za okres od 1 lipca 2025 roku do 30 września 2025 roku w wysokości po 2500 zł miesięcznie (tj. w łącznej kwocie 17500 zł) z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 11-go każdego kolejnego miesiąca do dnia zapłaty (k. 384-385). Pismem z dnia 30 października 2025 roku pełnomocnik uczestniczki rozszerzył żądanie wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości z wyłączeniem uczestniczki od posiadania za okres od 10 kwietnia 2014 roku do 30 września 2025 roku w ten sposób, że wniósł na podstawie opinii biegłego N. D. o zasądzenie od wnioskodawcy dalszej kwoty 192 840 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia złożenia niniejszego pisma do dnia zapłaty. Jednocześnie rozszerzył żądanie o dalszy okres od 1 września 2025 roku do 31 października 2025 roku w kwocie 3400 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 października 2025 roku do dnia zapłaty (k. 406). Pismem z dnia 02 grudnia 2025 roku pełnomocnik uczestniczki rozszerzył żądanie o dalszy okres od 1 listopada 2025 roku do 30 listopada 2025 roku w kwocie 3400 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 11 listopada 2025 roku do dnia zapłaty (k. 421). (pisma rozszerzające żądanie uczestniczki – k. 159-160, 201, 257-258, 384-385, 406-408, 421-422) W piśmie z dnia 02 lipca 2024 roku pełnomocnik wnioskodawcy wniósł o: 1)
oddalenie wniosku uczestniczki o zasądzenie spłaty na jej rzecz w kwocie 772 500 zł, bowiem rozliczenie spłaty na rzecz uczestniczki nastąpiło w 2014 roku; 2)
oddalenie wniosku uczestniczki o zarządzenie sprzedaży nieruchomości wspólnej na zasadzie art. 625 k.p.c. , 3)
oddalenie wniosku uczestniczki o zasądzenie na jej rzecz kwoty 230 000 zł z tytułu wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości, bowiem uczestniczka nie została bezprawnie pozbawiona możliwości korzystania z lokalu, strony ustaliły w marcu 2013 roku warunki płatności za korzystanie z lokalu, które wnioskodawca realizował do momentu uzyskania przez uczestniczkę spłaty za lokal w kwocie 380 000 zł, a po tej dacie stały się nieaktualne, co nie było kwestionowane przez uczestniczkę, 4)
oddalenie wniosku uczestniczki o zasądzenie na jej rzecz połowy pożytków jakie przyniósł lokal mieszkalny w okresie, gdy uczestniczka w nim nie zamieszkuje, bowiem lokal był wynajmowany jedynie w okresie od 26 lipca 2011 roku do 10 sierpnia 2011 roku i uzyskane wówczas pożytki zostały między stronami rozliczone. Analogiczne stanowisko pełnomocnik wnioskodawcy zajmował w stosunku do dalszych pism pełnomocnika uczestniczki rozszerzających żądanie w zakresie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z całości lokalu przez wnioskodawcę. (pismo pełnomocnika wnioskodawcy – k. 163-166) W toku postępowania strony zostały skierowane do mediacji, jednak w wyniku przeprowadzonej mediacji strony nie doszło do porozumienia i nie zawarły ugody. Postanowieniem z dnia 19 listopada 2024 roku Sąd Rejonowy w Sopocie na podstawie art. 183 5 § 3 k.p.c. ustalić i przyznać mediator V. I. wynagrodzenie i zwrot wydatków, w części niewypłaconej przez wnioskodawcę W. O. (2) , w wysokości 1050 zł brutto i pokryć je tymczasowo ze Skarbu Państwa. (protokół z mediacji k. 209, postanowienie – k. 219) Sąd ustalił, co następuje: Lokal mieszkalny położony w E. przy (...) , dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi (...) numer (...) , z którym związany jest udział wynoszący (...) we współwłasności nieruchomości gruntowej i częściach wspólnych budynku objętego (...) numer (...) , stanowi współwłasność W. O. (4) oraz W. O. (3) – w udziałach równych po ½. Udziały we współwłasności tego lokalu strony nabyły na podstawie umowy z dnia 14 lutego 2003 roku o ustanowieniu odrębnej własności lokali i zniesienia współwłasności nieruchomości zawartej przed notariuszem V. A. , notariuszem w E. , numer Repertorium (...) . (dowód: wydruk z elektronicznej księgi wieczystej – k. 15-21, odpis zwykły (...) – k. 117-118v, odpis zwykły księgi (...) – k. 119-121, umowa o ustanowieniu odrębnej własności lokali i zniesienia współwłasności nieruchomości – k. 122-126) Początkowo strony zamieszkiwały wspólnie w przedmiotowym lokalu. W latach 2006-2008 uczestniczka mieszkała w tym lokalu ze swoim ówczesnym partnerem i ich wspólnym dzieckiem oraz z wnioskodawcą. W 2009 roku uczestniczka W. O. (1) wyjechała do Wielkiej Brytanii na stałe. Od tej pory przebywała w lokalu przy ul. (...) w E. okazjonalnie, podczas przyjazdów do Polski. Przez pewien czas po 2009 roku w lokalu wspólnie z wnioskodawcą mieszkali kuzyni stron za wiedzą uczestniczki. Od czasu wyjazdu W. O. (1) na stałe do Wielkiej Brytanii, koszty utrzymania lokalu ponosi wyłącznie wnioskodawca W. O. (2) . Wnioskodawca samodzielnie ponosił również koszty remontu dachu budynku, wymiany pieca gazowego, malowania lokalu, renowacji płotu, bramy wjazdowej. Wnioskodawca nie zwracał się do uczestniczki, aby ponosiła ona koszty utrzymania lokalu czy koszty remontów. Uczestniczka nie interesowała się kosztami utrzymania lokalu. (okoliczności niesporne, nadto dowód: zeznania wnioskodawcy W. O. (2) - k. 236v-237v, 427v, zeznania uczestniczki W. O. (1) – k. 238-239) W okresie od 26 lipca 2011 roku do 10 sierpnia 2011 roku wnioskodawca wynajął lokal przy ul. (...) w E. i uzyskany wówczas przez niego czynsz najmu został rozliczony między stronami. Poza tym jednorazowym przypadkiem wnioskodawca nie wynajmował przedmiotowego lokalu ani jego części osobom trzecim. (dowód: zeznania wnioskodawcy - k. 236v-237v, 427v; wydruki wiadomości e-mail z 11 sierpnia 2011 roku - k. 167) W 2011 roku w mieszkaniu stron wspólnie z wnioskodawcą zamieszkała jego ówczesna partnerka W. O. (5) i ona zaproponowała, że będzie płacić jakąś sumę pieniężną na rzecz W. O. (1) z tytułu najmu części lokalu. Wnioskodawca przekazywał uzgodnioną z siostrą sumę pieniężną za korzystanie z lokalu. (dowód: k. 126 – wiadomość e-mail z 1 listopada 2011 r., zeznania wnioskodawcy W. O. (2) – k. 236v, 237, 427v; zeznania uczestniczki W. O. (1) – k. 238-239) W 2013 roku strony podjęły rozmowy o zniesieniu współwłasności nieruchomości. W. O. (1) potrzebowała gotówki na wkład własny, aby uzyskać kredyt na zakup nieruchomości w I. dla swojej rodziny. Zaproponowała przeniesienie udziału w we współwłasności lokalu przy ul. P. 43/3 w E. na rzecz wnioskodawcy ze spłatą odpowiadającą ½ wartości lokalu. Wnioskodawca W. O. (2) nie dysponował oszczędnościami na spłatę uczestniczki ani zdolnością do zaciągnięcia zobowiązania kredytowego. Do rozmów na temat zniesienia współwłasności nieruchomości między stronami włączył się więc ojciec stron R. O. . Ostatecznie ojciec stron zaproponował, że przeleje na rzecz uczestniczki środki pieniężne na spłatę jej udziału w mieszkaniu, udzielając w ten sposób pożyczki wnioskodawcy w wysokości spłaty. Pożyczka miała być spłacana na warunkach ustalonych między wnioskodawcą a ojcem stron. Strony zaakceptowały tę propozycję ojca. (dowód: wiadomość email R. O. z 23 stycznia 2013 roku – k. 25, wiadomości email uczestniczki z dnia 24 stycznia 2013 roku, 1 marca 2013 roku, - k. 24, 26, zeznania wnioskodawcy – k. 236v-237v, 427v-428v, 430; zeznania uczestniczki – k. 238-239, 428v-429, 430; zeznania świadka R. O. – k. 245-245v, 251) R. O. uzyskał informację o rynku nieruchomości w E. w 2013 roku i możliwej cenie rynkowej, jaką można by uzyskać za lokal przy (...) . (...) w E. od pośrednika obrotu nieruchomości V. E. , z której wynikało, że wartość tego lokalu oscyluje w granicach 700-720 tysięcy złotych. W. O. (1) zapoznała się z tą wyceną i zasięgnęła opinii A. I. (2) z biura obrotu (...) M. , która wskazała, że według niej możliwa do uzyskania cena przedmiotowy lokal wynosi ok. 800 000 zł. (dowód: wiadomości email A. I. (1) oraz V. E. – k. 36-37, 39) W wiadomości z dnia 18 marca 2013 roku R. O. zaproponował, że spłata na rzecz uczestniczki w łącznej kwocie 380 000 zł zostanie zapłacona przez niego w trzech ratach: 1-wsza rata w wysokości 200 000 zł płatna do końca sierpnia 2013 roku 2-ga rata w wysokości 100 000 zł płatna do końca sierpnia 2014 roku 3-cia rata w wysokości 80 000 zł płatna do końca sierpnia 2015 roku. Jednocześnie ojciec stron zadeklarował, że jeżeli możliwa będzie wcześniejsza spłata tych kwot, to poinformuje o tym strony. (dowód: wiadomość e-mail R. O. z 18 marca 2013 roku - k. 29) W. O. (1) zaakceptowała taką wysokość i tryb zapłaty spłaty jej udziału we współwłasności nieruchomości w E. . Zaproponowała w wiadomości e-mail z 19 marca 2013 roku, by spłata na jej rzecz nastąpiła w formie darowizny celem uniknięcia podatków. Zadeklarowała również, że po zapłaceniu ostatniej raty tytułem spłaty na jej rzecz, ona zrobi darowiznę swojego udziału w lokalu na ojca lub brata. (dowód: wiadomość e-mail W. O. (1) z dnia 19 marca 2013 r. – k. 28-29) Zgodnie z powyższymi ustaleniami R. O. przelał na rachunek bankowy W. O. (1) kwotę 380 000 zł tytułem części spłaty udziału uczestniczki we współwłasności lokalu przy (...) w E. , działając w imieniu i na rzecz W. O. (2) . W celu spłaty R. O. : 1)
w dniu 03 września 2013 roku wpłacił na swój rachunek bankowy o numerze (...) kwotę 200 000 zł, wskazując jako beneficjenta W. O. (1) i podając w tytule przelewu: „zasilenie konta”; 2)
w dniu 17 grudnia 2013 roku przelał na w/w rachunek bankowy kwotę 35 000 zł, wskazując jako beneficjenta W. O. (1) i podając w tytule przelewu: „darowizna”; 3)
w dniu 17 grudnia 2013 roku wpłacił na w/w rachunek bankowy kwotę 70 000 zł, wskazując jako beneficjenta W. O. (1) i podając w tytule przelewu: „wpłata własna”; 4)
w dniu 17 grudnia 2013 roku przelał na w/w rachunek bankowy kwotę 75 000 zł, podając w tytule przelewu: „darowizna”. Następnie z rachunku bankowego (...) R. O. zlecił wypłatę na rachunek W. O. (1) : 1)
w dniu 24 stycznia 2014 roku – kwoty 100 000 zł, 2)
w dniu 25 stycznia 2014 roku – kwoty 100 000 zł, 3)
w dniu 26 stycznia 2014 roku – kwoty 100 000 zł, 4)
w dniu 27 stycznia 2014 roku – kwoty 80 000 zł. (dowód: potwierdzenia wpłat – k. 30,32, potwierdzenia przelewu – k. 31,33, historia rachunku bankowego – k. 34-35, oświadczenie R. O. z 14.11.2014 r. – k. 281) R. O. podpisał oświadczenie przygotowane przez córkę W. O. (1) w języku angielskim, opatrzone datą 27.06.2014 r., w którym potwierdził, że dał córce i jej partnerowi E. 380 000 PLN (ok. £73,000.00) oraz że te środki były dane po to, by pomóc im kupić nieruchomość i nie muszą być zwracane. W oświadczeniu zawarto stwierdzenie, że R. O. nie oczekuje żadnego udziału w nabywanej nieruchomości ani nie zamierza w niej zamieszkiwać. Oświadczenie to zostało podpisane na prośbę W. O. (1) , miało jej ułatwić dysponowanie środkami uzyskanymi ze spłaty na cele nabycia nieruchomości w Wielkiej Brytanii. (dowód: oświadczenie R. O. z dnia 27.06.2014 r. - k. 259, zeznania świadka R. O. – k. 396, 398) Jednocześnie z rozmowami o zniesieniu współwłasności nieruchomości przy (...) w E. , strony prowadziły rozmowy co do płatności przez wnioskodawcę na rzecz uczestniczki kwoty odpowiadającej równowartości ½ możliwego do uzyskania czynszu najmu za lokal z uwagi na to, iż z całości lokalu mieszkalnego korzystał wówczas wnioskodawca. W wiadomości e-mail z dnia 19 marca 2013 roku W. O. (2) zaproponował, że do spłaty pierwszej raty na przez ojca stron na rzecz uczestniczki z tytułu zniesienia współwłasności nieruchomości lokalowej, wnioskodawca będzie płacił 500 zł miesięcznie na rzecz uczestniczki z tytułu korzystania z lokalu, natomiast po spłatach kolejnych rat, wysokość tej kwoty będzie zmniejszana proporcjonalnie stosownie do postępu spłat. W. O. (1) negocjowała zaproponowaną przez wnioskodawcę kwotę. Strony ustaliły w marcu 2013 roku, że wnioskodawca będzie płacił na rzecz uczestniczki z tego tytułu po 800 zł miesięcznie, a kwota ta będzie się proporcjonalnie zmniejszała wraz z uzyskiwaniem przez uczestniczkę kolejnych części spłaty z tytułu zniesienia współwłasności. Po uzyskaniu przez W. O. (1) całości uzgodnionej z wnioskodawcą spłaty w kwocie 380 000 zł, W. O. (2) przestał uiszczać na rzecz uczestniczki jakiekolwiek kwoty tytułem wynagrodzenia za korzystanie z całości lokalu zgodnie z powyższymi ustaleniami stron. (dowód: wiadomość e-mail W. O. (1) z dnia 20 marca 213 roku – k. 127, wiadomość e-mail W. O. (2) z dnia 20 marca 2013roku – k. 131, wiadomość e-mail W. O. (1) z dnia 20 marca 2013 roku – k. 129, wiadomość W. O. (1) z dnia 11 września 2013 roku – k. 190-190v, wiadomość e-mail W. O. (1) z dnia 20 maja 2013 roku – k. 191-191v, wiadomości stron z 19 kwietnia 2013 roku – k. 192-192v, wiadomość e-mail wnioskodawcy z dnia 18 marca 2013 roku – k. 193, wiadomości stron z 18 marca 2013 roku – k. 193v-194v, zeznania wnioskodawcy W. O. (2) – k. 236v-237v, 427v-428v, 430) Wnioskodawca w dalszym ciągu korzystał z lokalu przy (...) w E. , traktując go w całości jak własny. Zwrócił się do siostry o zabranie pozostawionych przez nią rzeczy z lokalu. Gdy uczestniczka nie zabierała rzeczy, to wnioskodawca spakował je i zniósł do piwnicy. Rzeczy te uległy w większości zniszczeniu na skutek pożaru, który wybuchł w kamienicy. Po zawarciu przez wnioskodawcę małżeństwa, uczestniczka czuła się niekomfortowo, przyjeżdżając do lokalu zajmowanego przez wnioskodawcę i jego rodzinę. Nie czuła się mile widziana. Dlatego uczestniczka zatrzymywała się najczęściej u przyjaciółki W. B. , u babci lub w hotelu. Do mieszkania są 3 komplety kluczy, jeden posiada W. O. (2) , drugi jego żona Ś. , a jeden wisi w mieszkaniu piętro niżej u R. O. i z niego korzystała W. O. (1) , gdy przyjeżdżała do E. . (dowód: zeznania wnioskodawcy W. O. (2) – k. 236v-237, 427v; zeznania Ś. O. – k. 248, 251, zeznania (...) B. – k. 249-250, 251, zeznania R. A. – k. 248-249, 251) Mimo otrzymania przez W. O. (1) kwoty 380 000 zł stanowiącej równowartość jej udziału w nieruchomości w E. , nie doszło do zawarcia umowy między stronami w formie aktu notarialnego, regulującej przeniesienie udziału we współwłasności lokalu przez W. O. (1) na rzecz W. O. (2) . (okoliczność niesporna) W. O. (2) po zawarciu związku małżeńskiego w 2017 roku, zaczął starania o sformalizowanie wcześniejszych ustaleń z siostrą w sprawie przeniesienia jej udziału w lokalu na niego. W. O. (1) odmówiła przeniesienia własności udziału w lokalu, wskazując na zmianę wartości lokalu i konieczność spłaty jej udziału wg aktualnej wartości. Wnioskodawca wystawił ogłoszenie z ofertą sprzedaży lokalu, żeby zweryfikować, czy wartość wskazana przez uczestniczkę będzie budzić zainteresowanie na rynku, ale nikt się nie zgłosił. We wrześniu 2018 roku W. O. (2) zlecił niezależnemu rzeczoznawcy majątkowemu N. L. wykonanie operatu szacunkowego w celu ustalenia aktualnej wartości rynkowej prawa własności (...) zlokalizowanej w E. przy P. (...) w stanie z września 2013 r. W przedmiotowym operacie wartość rynkowa lokalu została oszacowana na kwotę 796 400 zł. Na podstawie tego operatu szacunkowego W. O. (2) oferował siostrze dopłatę do uzyskanej już przez nią w 2014 roku spłaty udziału w lokalu z uwzględnieniem tej szacunkowej wartości lokalu. W. O. (1) tej propozycji nie akceptowała. Strony ponownie rozpoczęły rozmowy z udziałem ojca R. O. w celu pozasądowego rozwiązania konfliktu ze względu na jego rodzinny charakter. W toku negocjacji rozważane i proponowane były różne sposoby rozwiązania tej sytuacji. R. O. proponował opcje dopłaty na rzecz W. O. (1) do uzyskanych już przez nią 380 000 zł, udzielenie kolejnej pożyczki na rzecz W. O. (2) w celu dopłaty dla uczestniczki w zamian za przeniesienie własności udziału w lokalu na rzecz wnioskodawcy, przekazanie udziału we współwłasności lokalu przez W. O. (1) na rzecz R. O. z jednoczesnym ustanowieniem przez R. O. zapisów testamentowych na rzecz stron, i in. W. O. (1) łączyła sprawę zniesienia współwłasności przedmiotowej nieruchomości z ponownym rozliczeniem działu spadku po matce stron. W związku z tym negocjacje stron wykraczały poza dwustronne ustalenia dotyczące zniesienia współwłasności przedmiotowego lokalu. W latach 2020-2022 R. O. przekazał wnioskodawcy w formie pożyczki kwotę ok. 440 000 zł w celu zakończenia sporu z uczestniczką, dokonania dopłaty do uzyskanej przez nią wcześniej spłaty i sformalizowania zniesienia współwłasności lokalu. Ostatecznie strony nie doszły do porozumienia w sprawie zniesienia współwłasności lokalu. (dowód: zeznania W. O. (2) – k. 236v-237v, 427v-428v, 430, zeznania R. O. k. 245-247, 251, 396-396v, 398; zeznania W. O. (1) – 238-239, 428v-429, 430, zeznania Ś. O. – k. 247-248, 251, wiadomość e-mail R. O. z 18 grudnia 2017 roku – k. 43-44, wiadomość e-mail W. O. (2) z 09 kwietnia 2018 roku – k. 50, wiadomość e-mail R. O. z dnia 2 stycznia 2020 roku – k. 53-54, wiadomości e-mail R. O. i W. O. (1) – k. 54-55, operat szacunkowy – k. 64-81) Pismem z dnia 1 grudnia 2023 roku pełnomocnik W. O. (1) wystosował do W. O. (2) zaproszenie do rozmów mających na celu zniesienie współwłasności nieruchomości przy ul. (...) w E. . W zaproszeniu wskazał na możliwość przyznania wnioskodawcy własności całej nieruchomości za spłatą ½ wartości nieruchomości na rzecz uczestniczki (1/2 z 1 545 000 zł = 772 250 zł). Wskazał również, że uczestniczce zależy na uregulowaniu sprawy korzystania przez wnioskodawcę z nieruchomości ponad przysługujący mu udział za okres od grudnia 2013 roku do dnia ewentualnego nabycia przez niego prawa własności do całej nieruchomości. Wezwał również wnioskodawcę do zapłaty na rzecz uczestniczki kwoty 2500 zł miesięcznie z góry do 10-go dnia każdego miesiąca, poczynając od grudnia 2023 roku, za korzystanie z lokalu ponad udział. Uczestniczka zleciła sporządzenie operatu szacunkowego w celu ustalenia wartości rynkowej lokalu przy (...) w E. niezależnemu rzeczoznawcy majątkowemu N. I. . Operat z dnia 30 września 2023 roku szacował wartość rynkową przedmiotowego lokalu na kwotę 1 545 000 zł. (dowód: pismo z 1 grudnia 2023 roku – k. 82-83, wyciąg z operatu szacunkowego z 30 września 2023 roku – k. 136-141) Pismem z dnia 18 grudnia 2023 roku pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że wnioskodawca jest zainteresowany zniesieniem współwłasności lokalu mieszkalnego przy ul. (...) w E. na warunkach uzgodnionych w 2013 roku w zamian za uzyskaną już spłatę w kwocie 380 000 zł. Pełnomocnik wnioskodawcy wskazał, że jego mocodawca nie uznaje roszczenia o odszkodowanie za korzystanie z nieruchomości ponad przysługujących udział. (dowód: pismo z 18 grudnia 2023 roku – k. 84-85) Wartość rynkowa prawa własności nieruchomości lokalowej – lokalu mieszkalnego położonego w E. przy (...) , dla którego Sąd Rejonowy w Sopocie prowadzi (...) numer (...) , z którym związany jest udział wynoszący (...) w nieruchomości gruntowej i częściach wspólnych budynku, objętych (...) , wg cen i stawek z daty sporządzenia opinii wynosi 1 402 000 zł (milion czterysta dwa tysiące złotych). (dowód: opinia biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego – k. 283-331) Wartość rynkowego czynszu najmu lokalu mieszkalnego położonego w E. przy (...) , możliwego do osiągnięcia w okresie od 10 kwietnia 2014 roku do 31 marca 2025 roku przy zastosowaniu cen i stawek z czerwca 2025 roku wynosiła łącznie 894 900 zł. (dowód: opinia biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego – k. 332-347) Sąd zważył, co następuje: Sąd ustalił powyższy stan faktycznych na podstawie zaaferowanych przez strony dokumentów w postaci dokumentów, wydruków wiadomości e-mail i SMS, częściowo zeznań świadków R. O. , R. A. , W. (...) , Ś. O. , opinii biegłego sądowego N. D. oraz częściowo przesłuchania stron. Wydruki z elektronicznej księgi wieczystej, odpis z księgi wieczystej, akt notarialny ustanawiający własność i współwłasność lokalu – jako dokumenty urzędowe korzystały w domniemania prawdziwości i autentyczności. Nadto, potwierdzały one okoliczności niesporne, a ich wiarygodność nie była kwestionowana ani nie budziła wątpliwości Sądu. Sąd uwzględnił dokumenty zaoferowane przez strony w postaci dokumentów bankowych (potwierdzenia wpłat, potwierdzenia przelewów, historia rachunku bankowego), korespondencji przedprocesowej pełnomocników stron, jak również wydruki wiadomości e-mail i SMS załączone do pism procesowych stron. Wiarygodność ani autentyczność tych dokumentów i wydruków wiadomości nie była podważana w toku procesu przez żadną ze stron. Wydruki wiadomości przedstawiane jako kontynuacja korespondencji stron były w analogicznej treści powoływane przez obie strony, wzajemnie się potwierdzając. Dlatego ich wiarygodność nie budziła wątpliwości Sądu. Sąd uznał, że oświadczenie podpisane przez R. O. w języku angielskim z dnia 27.06.2014 r. (k. 259) jako dokument prywatny stanowi dowód tego, iż R. O. podpisał oświadczenie tej treści. Z zeznań świadka R. O. wynika, że oświadczenie to zostało podpisane na prośbę W. O. (1) , miało jej ułatwić dysponowanie środkami uzyskanymi ze spłaty na cele nabycia nieruchomości w Wielkiej Brytanii. W ocenie Sądu taki cel złożenia tego oświadczenia był wiarygodny w świetle wiadomości email W. O. (1) , potwierdzających potrzebę uzyskania środków na wpłatę własną na nieruchomość w I. w celu uzyskania kredytu oraz dyspozycję uczestniczki co do formy przekazania jej spłaty udziału w nieruchomości w formie darowizny ze względów na optymalizację podatkową. Sąd uznał w przeważającym zakresie zeznania świadka R. O. , które były szczere, wyczerpujące i znalazły potwierdzenie w zeznaniach wnioskodawcy oraz wiadomościach e-mail z 2013 roku oraz potwierdzeniach płatności ze stycznia 2014 roku. Sąd wziął pod uwagę, że świadek jest ojcem obu stron, ma do nich stosunek emocjonalny, jak również do całej sprawy, z uwagi na swoje zaangażowanie w próbie rozwiązania sporu między stronami. Świadek starał się wyjaśnić swoje plany, zamierzenia w stosunku do obu stron z perspektywy dzisiejszej. Natomiast dla Sądu kluczowe były ustalenia stron z marca 2013 roku oraz ich ówczesny cel i zgodny zamiar. Dlatego nie kwestionując szczerości zeznań świadka, iż jego zamiarem było przekazanie każdemu z dzieci mieszkania lub jego równowartości, Sąd uznał tę okoliczność za nieistotną dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W tym zakresie zeznania świadka R. O. były więc nieistotne, nieco chaotyczne, niejasne, bo świadek w swoich zeznaniach relacjonował swoje ukryte marzenia, pragnienia, zamiary, tak jakby były one jawnym dla stron zamiarem jego działań. Z uwagi na przedmiot postępowania – zniesienie współwłasności lokalu między stronami W. O. (2) i W. O. (1) , ewentualne zamiary obdarowania, uposażenia stron przez ich ojca nie mają znaczenia dla oceny wniosków stron w niniejszej sprawie. Chociaż były one subiektywnie ważne dla stron i dla samego świadka. Świadek R. O. jednoznacznie potwierdził, że kwota 380 000 zł przekazana przez niego na rzecz W. O. (1) w 2014 roku zgodnie z ustaleniami z 2013 roku stanowiła spłatę równą ½ ówczesnej wartości lokalu na strychu, tj. przedmiotu niniejszego postępowania oraz że spłaty tej dokonał za syna W. O. (2) , tym samym pożyczając mu tę kwotę spłaty. Okoliczność czy była to pożyczka bezzwrotna, czy zwrotna i jakie zasady jej rozliczenia na przestrzeni lat świadek ustalał z synem była również irrelewantna z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania. Zamiar spłaty uczestniczki w imieniu wnioskodawcy wynikał wprost z wiadomości e-mail R. O. z marca 2018 roku wysyłanych do wiadomości obu stron. Fakt, iż taki zamiar został zaakceptowany przez strony i wykonany potwierdzają wiadomości zwrotne W. O. (1) dot. formy spłaty (darowizna) oraz potwierdzenia wykonanych płatności zgodnie z tą dyspozycją uczestniczki. Sąd ustalił na podstawie zeznań świadka R. O. , że wobec tego, że do zniesienia współwłasności nieruchomości między stronami mimo przekazania kwoty spłaty 380 000 zł nie doszło to po 2017 roku świadek zaangażował się ponownie w ten spór i w celu ugodowego zakończenia sporu pożyczył wnioskodawcy kolejną kwotę na dodatkową spłatę uczestniczki. Wg zeznań świadka korelowało to z jego wewnętrznym zamiarem przekazania uczestniczce w jakiejś formie równowartości mieszkania. Natomiast nie świadczyło to o tym, iż kwota 380 000 zł przekazana w 2014 roku nie stanowiła spłaty udziału uczestniczki. Kolejne propozycje rozwiązania sporu między stronami z inicjatywy świadka R. O. odnosiły się do aktualnej sytuacji sporu w celu jego ostatecznego zakończenia. W ten sposób Sąd ocenił treść zeznań świadka O. i jego wiadomości z różnymi propozycjami porozumień i umów wysyłanych po 2017 roku. Te propozycje w ocenie Sądu nie podważają tego, iż w 2013 roku strony dokonały wiążących ustaleń co do zniesienia współwłasności, które jednak zostały jedynie częściowo wykonane, tzn. uczestniczka uzyskała spłatę swego udziału we współwłasności lokalu w kwocie 380 000 zł, natomiast nie doszło do formalnego zniesienia współwłasności lokalu. Dlatego Sąd uwzględnił zeznania świadka R. O. , ale w powiązaniu z wiadomościami e-mail i innymi dowodami (poleceniami przelewów), tak by uchwycić cel i zamiar działania świadka i stron na przestrzeni czasu, jaki był możliwy do odebrania przez wszystkich zainteresowanych z treści składanych wówczas oświadczeń. Sąd nie miał podstaw, by kwestionować szczerość świadka R. A. , jednak jego zeznania nie były przydatne do ustalenia istotnych okoliczności sprawy. Zeznania tego świadka stanowiły relację nie z bezpośrednich obserwacji świadka, ale z tego, co po spotkaniach z bratem lub ojcem przekazała mu uczestniczka. Dodatkowo relacja ta była nieprecyzyjna, ogólnikowa. Świadek kojarzył pewne sytuacje, pamiętał, że był poruszany jakiś temat w rozmowie z uczestniczką, ale nie znał lub nie pamiętał szczegółów. Dlatego na podstawie zeznań świadka A. Sąd nie mógł poczynić stanowczych ustaleń faktycznych co do ustaleń między stronami odnośnie mieszkania. Rzeczowe i konkretne były jedynie zeznania świadka co do tego, gdzie zatrzymywała się W. O. (1) jak przyjeżdżała do Polski, ponieważ świadek bezpośrednio zawoził ją do W. , do babci czy do hotelu oraz wskazał, że W. O. (1) przestała przyjeżdżać do mieszkania na strychu po założeniu przez wnioskodawcę rodziny i konflikcie dotyczącym zniesienia współwłasności lokalu. W tym zakresie zeznania świadka korespondowały z zeznaniami W. B. i Ś. O. , były dość precyzyjne i bezpośrednie. Dlatego Sąd nie miał podstaw, by kwestionować ich wiarygodność oraz mógł na ich podstawie poczynić ustalenia faktyczne. Sąd uwzględnił częściowo zeznania świadek W. B. co do okoliczności korzystania przez uczestniczkę ze spornego lokalu, bowiem w tym zakresie zeznania świadek były bezpośrednie, rzeczowe, dość dokładne (tj. świadek sprecyzowała, że od ok. 7-8 lat uczestniczka nie bywa w tym lokalu, nie ma do niego kluczy). W tym zakresie zeznania świadek korespondują z zeznaniami świadek Ś. O. , R. A. i stron. Sąd nie miał podstaw, by kwestionować szczerość wypowiedzi świadka co do ustaleń stron dot. zniesienia współwłasności nieruchomości. Jednak zeznania świadek co do tych okoliczności były nieprecyzyjne i miały charakter wyłącznie pośredni. Świadek bardziej dokładne i bezpośredni informacje miała odnośnie powstania współwłasności nieruchomości lokalowej, bo ona lub jej rodzice znali te ustalenia, widzieli budowę strychu. Natomiast ustalenia między stronami co do zniesienia współwłasności lokalu miały miejsce, gdy uczestniczka na stałe mieszkała w Wielkiej Brytanii. Dlatego świadek miała informacje o przebiegu tych ustaleń jedynie z rozmów telefonicznych z uczestniczką albo z jej relacji po spotkaniach, gdy uczestniczka zatrzymywała się u niej, będąc w Polsce. Były to więc relacje jednostronne, emocjonalne, świadek znała wynik spotkania, natomiast siłą rzeczy nie znała wszystkich okoliczności rozmów między stronami. Dlatego zeznania świadek W. B. nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych Sądu co do przebiegu rozmów stron dot. zniesienia współwłasności i dokonanych przez nich ustaleń. Sąd uwzględnił zeznania świadek Ś. O. , które były szczegółowe, wyczerpujące i spontaniczne. Sąd zważył, że świadek wyraźnie zaznaczyła, które okoliczności znała z relacji męża – W. O. (2) i jego ojca R. O. oraz okazanej jej dokumentacji mailowej i dokładnie wskazała, od kiedy znała wnioskodawcę i była bezpośrednio świadkiem ustaleń między stronami dot. lokalu. Sąd zważył, że świadek jest żoną wnioskodawcy, jest osobiście zainteresowana wynikiem tego postępowania. Natomiast zeznania świadka nie nosiły cech stronniczości, nie były przesadnie emocjonalne. Okoliczności rozmów z uczestniczką, angażowania ojca stron w te negocjacje, korzystania przez uczestniczkę z lokalu, kluczy, przeniesienia rzeczy uczestniczki i ich zniszczenia w pożarze były przedstawiane przez świadka rzeczowo, precyzyjnie, w sposób zbieżny z pozostałym materiałem dowodowym (zeznania wnioskodawcy, świadka R. O. , korespondencja mailowa stron i R. O. po 2017 r.). Dlatego Sąd nie miał podstaw, by odmówić tym zeznaniom wiary. Sąd uwzględnił opinię biegłego sądowego rzeczoznawcy majątkowego N. D. w przedmiocie ustalenia wartości rynkowej lokalu mieszkalnego przy (...) w E. . Opinia została sporządzona starannie i rzetelnie przez biegłego dysponującego odpowiednią wiedzą specjalistyczną i doświadczeniem zawodowym, w tym doświadczeniem w pełnieniu funkcji biegłego. Została sformułowana w sposób jasny i komunikatywny. Wnioski opinii są kategoryczne, zrozumiałe, a proces dochodzenia do wniosków został przejrzyście przedstawiony. Opinia zgodnie tezą dowodową uwzględniała aktualne ceny i stan lokalu na datę sporządzenia opinii. Do przedmiotowej opinii zastrzeżenia zgłosiła jedynie strona uczestniczki, jednak w ustnej opinii uzupełniającej na rozprawie w dniu 23 października 2025 roku biegły w sposób wyczerpujący i przekonywający odniósł się do tych zarzutów, wskazując na ich bezzasadność. Pełnomocnik uczestniczki zarzucał po pierwsze to, iż w procesie wyceny nie uwzględniono 3 transakcji, które były uwzględnione w opinii prywatnej przedłożonej przez uczestniczkę. Biegły wyjaśnił, że stara się unikać takich sytuacji, żeby nie narażać się na zarzut powielania wnioskowania z opinii prywatnej wykonanej na zlecenie jednej ze stron. Biegły podkreślił, że do ustalenia wartości lokalu przyjęto 33 transakcje, a więc 3-krotnie więcej niż wymaga tego ustawa o gospodarce nieruchomościami , co pozwala na bardzo dobre odtworzenie sytuacji rynkowej. Biegły trafnie wskazał, że wybór transakcji przyjętych do porównania pozostaje w kompetencji biegłego. Musi on się kierować jedynie kryteriami ustawowymi definiującymi nieruchomości podobne. Ilekroć mowa o nieruchomości podobnej należy przez to rozumieć nieruchomość, która jest porównywalna z nieruchomością wycenioną ze względu na swoje położenie, stan prawny, przeznaczenie, sposób korzystania i inne cechy wpływające na wartość. Biegły D. przyjął do porównania nieruchomości położone w E. , stanowiące odrębną własność lokalu, przeznaczone na potrzeby mieszkaniowe, wykorzystywane jako mieszkania, a więc nieruchomości podobne w rozumieniu u.g.n. do nieruchomości wycenianej. Pełnomocnik uczestniczki kwestionował również zastosowanie przez biegłego współczynnika eksperta 0,95. Biegły wyjaśnił, że w lokalu podczas oględzin ujawniono mu usterki, które w tym lokalu występują - nieszczelną stolarką okienną, przeciek z opierzeń dachu oraz wprowadzenie się kun w połacie dachowe. Te usterki oraz wpisanie nieruchomości do rejestru zabytków spowodowały, że celowe było zastosowanie współczynnika eksperckiego korygującego wartość wycenianej nieruchomości w dół. Biegły wskazał również, że wbrew zarzutowi, nie zastosował w przedmiotowej wycenie nieruchomości transakcji dotyczących lokali użytkowych, a jedynie opisał rynek lokali mieszkalnych i użytkowych w części opisowej opinii. Natomiast w procesie wyceny biegły opierał się o transakcje tylko i wyłącznie z runku wtórnego, zawarte między osobami fizycznymi, dla lokali mieszkalnych o większej powierzchni z obszaru miasta E. . Powyższe wyjaśnienia biegłego były logiczne, rzeczowe, jasne i przekonywające. Dlatego Sąd uznał zarzuty do tej opinii biegłego za pozbawione podstaw. Sąd uwzględnił również drugą opinię biegłego sądowego N. D. w przedmiocie ustalenia możliwego do uzyskania czynszu najmu lokalu mieszkalnego przy (...) w E. za okres objęty żądaniem uczestniczki. Opinia została sporządzona starannie i rzetelnie, jest jasna i wewnętrznie spójna. Do tej opinii zastrzeżenia zgłosił z kolei pełnomocnik wnioskodawcy. Przede wszystkim zarzucono, że w opinii biegły przyjął dla całego okresu od 2014 roku do daty wydania opinii została stawkę czynszu najmu wg cen i stawek aktualnych w dacie sporządzenia opinii. Biegły wyjaśnił, że w procesie znoszenia współwłasności, przy wycenie nieruchomości istotny jest stan nieruchomości i wartości cen z daty wykonania działu. Tę samą zasadę biegły przeniósł na szacowanie wartości wynagrodzenia za korzystanie z lokalu. W ocenie Sądu w tym zakresie rozumowanie biegłego nie było prawidłowe, bowiem reguły dotyczące ustalenia wartości nieruchomości objętej wnioskiem nie powinny być przenoszone na szacowanie wartości wynagrodzenia za korzystanie z lokalu. Zwłaszcza w kontekście żądania sformułowanego w niniejszej sprawie w sposób periodyczny – miesięcznych kwot wynagrodzenia za korzystanie z lokalu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Odsetki pełnią w takim wypadku funkcję waloryzacyjną świadczenia. Zatem jednoczesne wyliczenie wysokości wynagrodzenia za korzystanie z lokalu wg cen aktualnych w dacie opiniowania/orzekania a nie w dacie powstawania poszczególnych roszczeń okresowych z tego tytułu oraz odsetek prowadzi do zawyżenia świadczenia z tytułu wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości ponad udział. Sąd jednak wziął pod uwagę, że biegły miał obiektywne przeszkody w ustaleniu wysokości stawek czynszów najmu w okresie od 2014 do 2025 roku. Biegły wskazał, że nie ma żadnych urzędowych źródeł, które umożliwiłyby nam prześledzenie tych czynszów rynkowych czy też ofert w czasie od 2014 – 2025 roku. Biegły nie ma dostępu do umów najmu z lokalnego rynku, a co najwyżej do ofert na tym rynku. Dlatego miarodajne oszacowanie możliwych do uzyskania czynszów najmu przez biegłego wg cen i stawek występujących we wskazanym okresie było obiektywnie niemożliwe. Stąd biegły posłużył się danymi ofertowymi występującymi aktualnie na rynku. Jednocześnie wskazał, że wg niego ten dzisiejszy poziom cen najmu przekłada się na brak konieczności przeliczeń inflacyjnych na przestrzeni tych szacowanych 10 lat. Pełnomocnik powoda zarzucił również zawyżenie stawek czynszu najmu przez biegłego, powołując się na kilka ofert załączonych do pisma z zarzutami, w których oferowany jest najem lokalu po stawkach niższych niż wskazano w opinii. Biegły wyjaśnił, że dzień przed rozprawą na portalu gratka sprawdził, że było 126 ofert wynajmu lokali w E. , a ceny które były ofertowe w tych ogłoszeniach były od 50 do 172 zł za 1m 2 czynszu miesięcznie, a zdecydowana większość oscylowała wokół 60-80 zł za 1m 2 . W tym kontekście ustalona przez biegłego stawka najmu na poziomie 73 zł za 1m 2 miesięcznie jawi się jako miarodajna i adekwatna do walorów lokalu, jego położenia i stanu. Ze względu na obiektywne, wskazane przez biegłego przeszkody do ustalenia stawek czynszu najmu w sposób miarodajny w perspektywie historycznej w okresie od 2014 do 2025 roku, Sąd uznał, że zastosowana przez biegłego metoda szacowania czynszu najmu możliwego do uzyskania w tym okresie była akceptowalna i uzasadniona. Dlatego Sąd uznał opinię biegłego w tym zakresie za podstawę swoich ustaleń faktycznych w sprawie. Sąd uznał za wiarygodne zeznania wnioskodawcy W. O. (2) , bowiem były one rzeczowe, konkretne i znalazły potwierdzenie w pozostałym materiale dowodowym w szczególności w postaci korespondencji e-mailowej stron, zeznaniach świadka R. O. i Ś. O. . Wnioskodawca nie pamiętał dokładnych dat poszczególnych czynności, ale nie podważało to jego wiarygodności. Sąd uznał za częściowo wiarygodne zeznania uczestniczki W. O. (1) . Sąd nie dał wiary uczestniczce w zakresie, w jakim wskazała ona, że ustalenie z 2013 roku, że ona otrzyma spłatę od wnioskodawcy w formie darowizny od ojca i w zamian przeniesienie swój udział w mieszkaniu na brata, to było tylko jedno z ustaleń, które się zmieniło, gdy uczestniczka zaczęła analizować rozliczenie spraw spadkowych po matce stron. Sąd ustalił na podstawie treści wiadomości email W. O. (1) z 24 stycznia 2013 roku, 1 marca 2013 roku i 19 marca 2013 roku, że rozmowy z wnioskodawcą i ojcem stron w 2013 roku dotyczyły zniesienia współwłasności lokalu przy ul (...) w E. . Uczestniczka wyraźnie w tych wiadomościach nie prosiła o pomoc w nabyciu lokalu w I. , pożyczkę czy darowiznę od ojca, ale negocjowała możliwość uzyskania środków pieniężnych w zamian za swój udział w w/w lokalu. Negocjowała wysokość spłaty adekwatną do wartości lokalu, termin płatności (nie akceptowała propozycji rozłożenia spłaty na 4 lata), wskazała formę dokonania samej płatności. Rozmowy stron wyraźnie dotyczyły wówczas zniesienia współwłasności nieruchomości i dokonania spłaty udziału uczestniczki. Te ustalenia zostały ostatecznie zaakceptowane przez strony i ojca stron, który brał udział w rozmowach i zgodził się pożyczyć wnioskodawcy kwotę 380 000 zł na spłatę uczestniczki i przelał ją bezpośrednio na konto wskazane przez uczestniczkę w celu spłaty jej udziału w lokalu za wnioskodawcę. Późniejsze nowe propozycje R. O. i wnioskodawcy pojawiły się nie dlatego, że ustalenia z 2013 roku nie były ostatecznie uzgodnione, ale dlatego że nie zostały one do końca wykonane. Nie doszło do przeniesienia własności udziału uczestniczki na wnioskodawcę. Dlatego Sąd traktował nowe propozycje dot. zniesienia współwłasności nieruchomości składane po 2017 roku nie jako zmianę ustaleń z 2013 roku, ale jako reakcję wnioskodawcy i ojca stron na brak woli wykonania ustaleń z 2013 roku do końca przez uczestniczkę. W tym zakresie odmienne przekonania uczestniczki nie znajdują potwierdzenia w dowodach w postaci jej własnych wiadomości email z 2013 roku w sposób jasny precyzujących jej stanowisko. Sąd zważył, że uczestniczka tak jak świadek R. O. starała się w niniejszej sprawie w swoich zeznaniach wskazywać na szersze tło niewyjaśnionych spraw majątkowych związanych ze spadkiem po matce stron, pożyczkami dla wnioskodawcy od ojca stron. Jednak te okoliczności nie były istotne z punktu widzenia przedmiotu niniejszego postępowania. Dlatego w tym zakresie zeznania uczestniczki należało pominąć. W świetle tak ocenionego materiału dowodowego Sąd uwzględnił częściowo wnioski stron. Strony były zgodne w zakresie wniosku o zniesienie współwłasności nieruchomości i sposobu jej zniesienia poprzez przyznanie lokalu na rzecz jednej ze stron. Zgodnie z art. 211-212 k.c. zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział fizyczny rzeczy, przyznanie jej na wyłączność jednemu ze współspadkobierców ze spłatą lub dopłatą na rzecz pozostałych lub przez sprzedaż majątku spadkowego i podział ceny między spadkobierców. Zgodnie z art. 622 § 2 k.p.c. gdy wszyscy współwłaściciele złożą zgodny wniosek co do sposobu zniesienia współwłasności, sąd wyda postanowienie odpowiadające treści wniosku, jeżeli spełnione zostaną wymagania, o których mowa w dwóch artykułach poprzedzających, a projekt podziału nie sprzeciwia się prawu ani zasadom współżycia społecznego, ani też nie narusza w sposób rażący interesu osób uprawnionych. Ze względu na zgodny wniosek stron o zniesienie współwłasności przez przyznanie jej na rzecz wnioskodawcy W. O. (2) , Sąd był tym sposobem zniesienia współwłasności związany. Sąd uwzględnił również fakt, iż lokal będący przedmiotem wniosku znajduje się aktualnie w posiadaniu wnioskodawcy. Jest to rodzinna kamienica. Zatem przyznanie jej na wyłączność wnioskodawcy pozwoli zachować ten charakter całego budynku, co leży w interesie obu stron. Wnioskodawca daje rękojmię dbałości o lokal, ponosi koszty jego utrzymania i modernizacji oraz ma realnie możliwość spłaty uczestniczki. Dlatego Sąd dokonał zniesienia współwłasności lokalu poprzez przyznanie go na wyłączność na rzecz wnioskodawcy W. O. (3) . Wartość lokalu przy ul (...) w E. wraz ze związanym z nim udziałem (...) w nieruchomości gruntowej i częściach wspólnych budynku, Sąd ustalił na podstawie opinii biegłego N. D. na kwotę 1 402 000 zł, tj. wg cen aktualnych z daty zniesienia współwłasności. Nie było podstaw do ustalenia wartości lokalu wg cen i stawek aktualnych w dacie pierwszych niesformalizowanych ustaleń stron co do zniesienia współwłasności lokalu, tj. 2013 r. Wartość przedmiotu współwłasności ustalana jest bowiem na moment dokonania zniesienia współwłasności. Uczestniczka wnosiła o zasądzenie na jej rzecz spłaty wynoszącej ½ aktualnej wartości lokalu. Sąd zważył, że uwzględniając wartość lokalu w kwocie 1 402 000 zł, spłata na rzecz uczestniczki winna wynosić ½ tej kwoty, to jest 701 000 zł. Sąd zważył, jednak iż uczestniczka otrzymała już za pośrednictwem ojca stron R. O. kwotę 380 000 zł tytułem spłaty jej udziału w tej nieruchomości w styczniu 2014 roku. Do zniesienia współwłasności nieruchomości wówczas ostatecznie nie doszło, jednak uczestniczka zatrzymała tę kwotę spłaty i nie zwróciła jej ani na rzecz wnioskodawcy ani R. O. . W ocenie Sądu kwota 380 000 zł powinna być zaliczona na poczet spłaty należnej uczestniczce od wnioskodawcy z tytułu zniesienia współwłasności nieruchomości w niniejszej sprawie. Kwota ta została już bowiem przekazana uczestniczce w tym celu – spłaty jej udziału we współwłasności nieruchomości. Kwotę przelał na rzecz uczestniczki R. O. , ale działając w imieniu wnioskodawcy W. O. (2) . Dokonując wpłat w kwocie 380 000 zł na rzecz uczestniczki w 2014 roku R. O. udzielał jednocześnie wnioskodawcy pożyczki w kwocie 380 000 zł. Dlatego ta kwota 380 000 zł powinna być zaliczona na poczet spłaty zasądzanej od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki. Dlatego Sąd na podstawie art. 212 § 2 k.c. zasądził od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwotę 321 000 zł (trzysta dwadzieścia jeden tysięcy złotych) z tytułu spłaty równowartości przysługującego jej udziału w lokalu (701 000 zł – 380 000 zł). Na podstawie art. 212 § 3 k.c. , Sąd wyznaczył termin 30 dni od uprawomocnienia się postanowienia na dokonanie spłaty przez wnioskodawcę na rzecz uczestniczki, uwzględniając w tym zakresie wniosek uczestniczki. Jest to termin stosunkowo krótki, ale rozsądny, w którym wnioskodawca jest w stanie zgromadzić niezbędną kwotę spłaty. Sąd wziął przy tym pod uwagę, że wnioskodawca otrzymał od ojca kwotę wystarczającą na spłatę w formie dalszej pożyczki na etapie przedsądowym. Nadto, wnioskodawca jeszcze na rozprawie w dniu 23 października 2025 roku deklarował możliwość spłaty na rzecz uczestniczki w kwocie 400 000 zł z terminem płatności do dnia 1 stycznia 2026 roku, zatem jest przygotowany na dokonanie spłaty w kwocie 321 000 zł w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się postanowienia. Sąd zważył, że uczestniczka zgłosiła również roszczenie o zasądzenie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu przez wnioskodawcę ponad swój udział za okres od kwietnia 2014 roku do końca listopada 2025 roku włącznie. Z regulacji zawartej w art. 206 k.c. wynika, że posiadanie w granicach uprawnienia do posiadania rzeczy wspólnej jest uzależnione od możliwości pogodzenia posiadania współwłaściciela ze współposiadaniem rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli. Wszystkie inne przypadki posiadania rzeczy wspólnej wykraczają poza określony w art. 206 k.c. zakres „uprawnionego” posiadania rzeczy wspólnej przez konkretnego współwłaściciela. Posiadanie, które wykracza poza „uprawniony” zakres, narusza ustawowo ukształtowane stosunki między współwłaścicielami, co z kolei rodzi dla pozostałych współwłaścicieli roszczenia służące ochronie ich sytuacji prawnej. Jednym z takich roszczeń jest możliwość dochodzenia zapłaty określonej sumy pieniężnej. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela przy tym pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego w składzie 7 sędziów z dnia 19 marca 2013 roku w sprawie III CZP 88/12, zgodnie z którym współwłaściciel może domagać się od pozostałych współwłaścicieli, korzystających z rzeczy wspólnej z naruszeniem art. 206 k.c. w sposób wyłączający jego współposiadanie, wynagrodzenia za korzystanie z tej rzeczy na podstawie art. 224 § 2 lub art. 225 k.c. Zgodnie z art. 224 § 2 k.c. w zw. z art. 225 k.c. , samoistny posiadacz w złej wierze jest obowiązany do wynagrodzenia za korzystanie z rzeczy. W doktrynie przyjmuje się, że wynagrodzenie za korzystanie z rzeczy powinno odpowiadać możliwemu do uzyskania czynszowi najmu danej rzeczy. Sąd uznał jednak, że w okolicznościach niniejszej sprawy żądanie zasądzenia od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z lokalu ponad przysługujący wnioskodawcy udział, nie zasługiwało na uwzględnienie. Bezspornym jest, że w okresie objętym żądaniem uczestniczki tj. od kwietnia 2014 roku w lokalu mieszkał wnioskodawca W. O. (2) , a także jego rodzina – żona i kolejno pojawiające się na świecie dwoje dzieci. Uczestniczka w tym okresie już na stałe wybrała zamieszkanie w Wielkiej Brytanii, tam założyła rodzinę, podejmowała pracę, skoncentrowała swoje życie. W Polsce uczestniczka bywała okazjonalnie z okazji świąt, wakacji, uroczystości rodzinnych. Nocowała wówczas niekiedy w lokalu stron, niekiedy zatrzymywała się u przyjaciółki Mai B. czy w hotelu, a od 2017-2018 przestała przyjeżdżać do lokalu stron. Należy jednak podkreślić, że w 2013 roku strony porozumiały się co do tego, że współwłasność nieruchomości lokalowej będzie zniesiona, uczestniczka przepisze na wnioskodawcę swój udział w zamian za spłatę ustaloną ostatecznie na kwotę 380 000 zł. Uczestniczka taką spłatę otrzymała w styczniu 2014 roku. Z korespondencji e-mailowej stron z marca 2013 roku wynika, że uczestniczka domagała się od wnioskodawcy opłat za korzystanie z jej części lokalu w kwocie odpowiadającej równowartości ½ możliwego do uzyskania czynszu najmu za lokal. Strony ustaliły, że wnioskodawca będzie płacił na rzecz uczestniczki z tego tytułu kwotę 800 zł miesięcznie, a kwota ta będzie ulegała proporcjonalnemu zmniejszeniu wraz z uzyskiwaniem przez uczestniczkę kolejnych części spłaty z tytułu zniesienia współwłasności (k. 193). Wnioskodawca płacił na rzecz uczestniczki uzgodnioną kwotę, ale po uzyskaniu przez W. O. (1) całości uzgodnionej z wnioskodawcą spłaty w kwocie 380 000 zł, zaprzestał uiszczać na rzecz uczestniczki jakichkolwiek kwot tytułem wynagrodzenia za korzystanie z lokalu. Brak płatności za korzystanie z lokalu po uzyskaniu przez uczestniczkę kwoty odpowiadającej połowie ówczesnej wartości lokalu był więc przez strony uzgodniony w marcu 2013 roku. Zgłoszone w toku postępowania żądanie wnioskodawczyni o zapłatę wynagrodzenia za korzystanie z lokalu ponad udział za okres od kwietnia 2014 roku jest sprzeczne z ustaleniami stron co do zapłaty takiego wynagrodzenia jedynie do czasu uzyskania przez uczestniczkę spłaty równej wartości jej udziału w przedmiotowej nieruchomości. Dodatkowo Sąd zważył, iż uczestniczka w styczniu 2014 roku uzyskała kwotę 380 000 zł tytułem spłaty jej udziału w nieruchomości lokalowej. Uczestniczka nie przeniosła na rzecz wnioskodawcy przysługującego jej udziału w nieruchomości do tej pory, ale zachowała tę kwotę spłaty i z niej korzystała, bądź uiszczając wkład własny na nabycie nieruchomości w I. bądź w inny sposób. W tej sytuacji gdy uczestniczka dysponowała przez cały okres objęty żądaniem kwotą uzyskaną jako równowartość udziału uczestniczki w przedmiotowym lokalu i mogła z niej korzystać i czerpać pożytki, bądź korzystać z nieruchomości nabytej częściowo za tę kwotę, to żądanie przez nią jednocześnie wynagrodzenia za korzystanie z jej udziału w nieruchomości lokalowej od wnioskodawcy należy uznać za nadużycie prawa podmiotowego w myśl art. 5 k.c. Uwzględnienie żądania uczestniczki prowadziłoby do tego, że uczestniczka czerpałaby korzyść z udziału we współwłasności nieruchomości za ten sam okres podwójnie (wynagrodzenie od wnioskodawcy za korzystanie z jej udziału w lokalu + pożytki z uzyskanej za ten właśnie udział sumy pieniężnej), co narusza zasady uczciwego obrotu, dobrej wiary i lojalności kontraktowej. Z tych względów żądanie uczestniczki o zapłatę wynagrodzenia za korzystanie z nieruchomości lokalowej przez wnioskodawcę ponad udział podlegało oddaleniu w całości na podstawie art. 5 k.c. Sąd oddalił również wniosek uczestniczki o zasądzenie od wnioskodawcy na jej rzecz pożytków pobranych z wynajmowania lokalu przez wnioskodawcę jako niewykazane na zasadzie art. 6 k.c. Z ustaleń Sądu wynika, że lokal był wynajmowany za wiedzą uczestniczki jeden raz w wakacje w 2011 roku i kwota uzyskana przez wnioskodawcę z tego tytułu została z uczestniczką rozliczona. Uczestniczka nie przedstawiła żadnych dowodów na to, iż wnioskodawca czerpał inne pożytki z lokalu, z których się z uczestniczką nie rozliczył. Dlatego żądanie zasądzenia pożytków jako nieudowodnione podlegało oddaleniu na zasadzie art. 6 k.c. Na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych Sąd nakazał ściągnięcie od wnioskodawcy i uczestniczki na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Sopocie kwot po 607,37 zł z tytułu zwrotu wydatków wyłożonych tymczasowo ze Skarbu Państwa na poczet wynagrodzenia biegłego N. D. . Wynagrodzenie biegłego zostało pokryte co do kwoty 3000 zł z zaliczki uiszczonej przez uczestniczkę, natomiast w pozostałym zakresie tj. co do kwoty 1214,74 zł - wyłożone ze Skarbu Państwa. Należało więc ściągnąć tę kwotę od stron. Sąd obciążył tym obowiązkiem zwrotu wydatków obie strony w częściach równych, bowiem uzyskanie opinii było w interesie obu stron, a orzeczenie końcowe uwzględniało jedynie częściowo wnioski obu stron. Dodatkowo Sąd zważył, że w toku postępowania strony były za obopólną zgodą skierowane do mediacji. Uczestniczka uregulowała koszty mediacji. Natomiast wnioskodawca nie pokrył przypadającej na niego części kosztów mediacji w kwocie 1050 zł, które zostały wyłożone tymczasowo ze Skarbu Państwa. Dlatego Sąd postanowił ściągnąć od wnioskodawcy tę kwotę, bowiem były to koszty związane z jego udziałem w postępowaniu mediacyjnym. W pozostałym zakresie Sąd uznał, że strony winny ponieść koszty postępowania w częściach równych podstawie art. 520 § 2 k.p.c. , bowiem wnioski stron zostały uwzględnione jedynie częściowo, tak iż każda ze stron częściowo wygrała postępowanie a w częściowo wygrała. Wnioskodawca poniósł koszty opłaty od wniosku w kwocie 1000 zł oraz koszty zastępstwa prawnego, a uczestniczka zaliczkę 3000 zł i koszty zastępstwa prawnego. Zatem w celu rozliczenia kosztów postępowania między stronami, tak by każda ze stron poniosła ½ sumy tych kosztów, należało zasądzić od wnioskodawcy na rzecz uczestniczki kwotę 1000 zł z tytułu zwrotu kosztów postępowania.