I Ns 289/24

Sprawa dotyczyła wniosku o stwierdzenie nabycia przez zasiedzenie udziału we współwłasności nieruchomości gruntowych. Wnioskodawca, a następnie jego następcy prawni, domagali się stwierdzenia, że J. S. nabył przez zasiedzenie udział wynoszący jedną czwartą we współwłasności nieruchomości, które pierwotnie należały do majątku wspólnego jego i H. S. (1). Po rozwodzie w 1994 roku, wspólność ustawowa ustała, a powstała współwłasność. H. S. (1) zmarła w 2020 roku, a jej spadkobiercami byli m.in. I. D. oraz dzieci M. S. (1). J. S. zmarł w 2024 roku, a jego spadkobiercami zostali L. S. i M. S. (1). Wnioskodawcy argumentowali, że J. S. od chwili rozwodu samodzielnie korzystał z nieruchomości, zagospodarował ją, opłacał podatki i dokonywał napraw. Sąd Rejonowy w Piszu oddalił wniosek. Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na art. 172 k.c., podkreślając, że do zasiedzenia konieczne jest posiadanie samoistne, czyli władanie rzeczą z wolą posiadania jej dla siebie. Sąd uznał, że działania J. S. (ponoszenie opłat, nakłady, rozmowy z byłą żoną o przekazaniu nieruchomości synowi) nie wykazały, aby jego posiadanie miało charakter samoistny w stosunku do udziału należącego do H. S. (1) i jej spadkobierców. Sąd podkreślił, że zmiana charakteru posiadania z zależnego na samoistne musi być jawna i widoczna dla otoczenia, a sama świadomość posiadacza nie jest wystarczająca. Sąd przyznał również wynagrodzenie kuratorowi dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego I. D. i orzekł, że koszty postępowania ponoszą zainteresowani we własnym zakresie.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający