I Ns 1124/15
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuSąd Rejonowy rozpoznał sprawę o zasiedzenie nieruchomości położonej w Poznaniu przy ul. (...), dla której KW nr (...) stanowi działkę nr (...) o powierzchni 254 m². Wnioskodawczyni R.B. wniosła o stwierdzenie, że jej rodzice, M. i H. S., nabyli przez zasiedzenie własność tej nieruchomości z dniem 1 stycznia 1975 r., posiadając ją samoistnie i w dobrej wierze od 1961 r. Wskazała, że małżonkowie S. nabyli w 1961 r. sąsiednią działkę nr (...) o powierzchni 529 m², ale w przekonaniu, że cała posiadana przez nich nieruchomość, obejmująca również działkę nr (...), stanowi ich własność. Uczestnicy postępowania, spadkobiercy pierwotnych właścicieli działki nr (...), kwestionowali wniosek, podnosząc, że wykonywali swoje uprawnienia właścicielskie, w tym opłacali podatek od nieruchomości od lat 70. XX wieku. Sąd, analizując zebrany materiał dowodowy, w tym dokumenty i zeznania świadków, ustalił, że małżonkowie S. faktycznie władali nieruchomością jak właściciele od 1961 r., dokonując na niej nasadzeń, budując ogrodzenie i mur graniczny, a także korzystając z niej jako miejsca zamieszkania i rekreacji. Sąd uznał, że posiadanie to miało charakter samoistny i było wykonywane w dobrej wierze, gdyż małżonkowie S. byli usprawiedliwieni w swoim błędnym przekonaniu o posiadaniu całej nieruchomości. Termin zasiedzenia, zgodnie z przepisami obowiązującymi w okresie biegu terminu, wynosił 20 lat dla posiadania w dobrej wierze. Sąd stwierdził, że zasiedzenie nastąpiło z dniem 1 stycznia 1975 r. Podkreślono, że opłacanie podatku od nieruchomości przez pierwotnych właścicieli nie wykluczało zasiedzenia, zwłaszcza w sytuacji, gdy nie interesowali się oni nieruchomością i nie podejmowali działań w celu jej odzyskania. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 520 kpc.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaUzasadnienie nabycia własności przez zasiedzenie w sytuacji, gdy posiadacz samoistny w dobrej wierze posiadał nieruchomość przez wymagany prawem okres, mimo że formalnie był właścicielem tylko jej części. Podkreślenie, że opłacanie podatku przez właścicieli ujawnionych w księdze wieczystej nie wyklucza zasiedzenia.
Dotyczy specyficznego stanu faktycznego, gdzie posiadanie rozpoczęło się przed wejściem w życie obecnych przepisów Kodeksu cywilnego. Interpretacja dobrej wiary w kontekście zasiedzenia.
Zagadnienia prawne (3)
Czy małżonkowie, którzy nabyli aktem notarialnym jedną działkę nieruchomości, a faktycznie władali również sąsiednią działką, której nie nabyli, mogą nabyć przez zasiedzenie tę drugą działkę?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, jeśli posiadanie tej drugiej działki miało charakter samoistny i trwało nieprzerwanie przez wymagany prawem okres.
Uzasadnienie
Sąd badał, czy posiadanie przez małżonków S. działki nr (...) było samoistne i czy trwało przez wymagany prawem okres. Ustalono, że małżonkowie S. od 1961 r. władali nieruchomością jak właściciele, dokonując na niej nasadzeń, budując ogrodzenie i traktując ją jako całość. Sąd uznał, że posiadanie to było samoistne i trwało przez wymagany prawem okres.
Czy posiadanie nieruchomości przez małżonków S. od 1961 roku było posiadaniem w dobrej wierze, mimo że formalnie byli właścicielami tylko części nieruchomości?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, posiadanie było w dobrej wierze, ponieważ małżonkowie S. mieli usprawiedliwione przekonanie, że cała posiadana nieruchomość stanowi ich własność.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że małżonkowie S. byli w dobrej wierze, ponieważ błędnie sądzili, że cała posiadana nieruchomość jest ich własnością, co było usprawiedliwione okolicznościami zakupu i późniejszego zagospodarowania terenu. Nawet po dowiedzeniu się o faktycznym stanie prawnym w 1984 r., ich posiadanie trwało nieprzerwanie, co w przypadku złej wiary również prowadziłoby do zasiedzenia.
Czy fakt opłacania podatku od nieruchomości przez pierwotnych właścicieli wyklucza możliwość zasiedzenia przez posiadacza samoistnego?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, opłacanie podatku od nieruchomości przez właścicieli ujawnionych w księdze wieczystej nie wyklucza automatycznie zasiedzenia, jeśli posiadacz samoistny wykonywał swoje uprawnienia właścicielskie, a właściciele nie interesowali się nieruchomością.
Uzasadnienie
Sąd wskazał, że opłacanie podatku od nieruchomości przez właścicieli ujawnionych w księdze wieczystej nie jest równoznaczne z wykonywaniem władztwa nad nieruchomością. W tej sprawie właściciele odziedziczyli wiele nieruchomości i nie interesowali się spornym terenem, podczas gdy małżonkowie S. traktowali go jak swoją własność. Sąd uznał, że opłacanie podatku przez właścicieli potwierdzało raczej ich bierność i brak zainteresowania nieruchomością.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| R.B. | osoba_fizyczna | wnioskodawczyni |
| M.S. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| H.S. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| J.B. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| A.N. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| B.Ł. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| G.B. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| K.K.(1) | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| M.P.(1) | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| J.P.(1) | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| W.P. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| K.P. | osoba_fizyczna | uczestnik postępowania |
| B.B.(3) | osoba_fizyczna | świadkowie/pełnomocnik |
Przepisy (12)
Główne
k.c. art. 172 § § 1
Kodeks cywilny
Nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie po upływie lat dwudziestu, jeżeli posiadacz uzyskał posiadanie w złej wierze.
k.c. art. 172 § § 2
Kodeks cywilny
Nabycie własności nieruchomości przez zasiedzenie po upływie lat dziesięciu, jeżeli posiadacz uzyskał posiadanie w dobrej wierze.
k.p.c. art. 520
Kodeks postępowania cywilnego
Orzeczenie o kosztach postępowania.
Pomocnicze
k.c. art. 336
Kodeks cywilny
Definicja posiadacza samoistnego jako tego, kto faktycznie włada rzeczą tak, jak właściciel.
k.c. art. 339
Kodeks cywilny
Domniemanie samoistności posiadania.
k.c. art. 340
Kodeks cywilny
Domniemanie ciągłości posiadania.
k.c. art. 7
Kodeks cywilny
Domniemanie dobrej wiary.
k.p.c. art. 610 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Do orzeczenia zasiedzenia stosuje się odpowiednio przepisy o stwierdzeniu nabycia spadku.
k.p.c. art. 670
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd bada z urzędu, na rzecz kogo nastąpiło zasiedzenie.
k.p.c. art. 677 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Sąd stwierdza nabycie własności przez zasiedzenie na rzecz osoby, która spełniła przesłanki ustawowe.
Dz.U. Nr 16 poz. 94 art. XLI § § 1 i 2
Ustawa - Przepisy wprowadzające Kodeks cywilny
Stosowanie przepisów Kodeksu cywilnego do zasiedzenia, którego bieg rozpoczął się przed jego wejściem w życie.
Dz.U. nr 55 poz. 321
Ustawa o zmianie ustawy - Kodeks cywilny
Zmiana terminów zasiedzenia od 1 października 1990 r. (20 lat dobra wiara, 30 lat zła wiara).
Argumenty
Skuteczne argumenty
Posiadanie nieruchomości przez małżonków S. od 1961 r. miało charakter samoistny. • Posiadanie nieruchomości przez małżonków S. od 1961 r. było wykonywane w dobrej wierze. • Okres posiadania samoistnego i w dobrej wierze przez małżonków S. przekroczył wymagany prawem termin 20 lat. • Opłacanie podatku od nieruchomości przez właścicieli ujawnionych w księdze wieczystej nie wyklucza zasiedzenia, zwłaszcza gdy nie interesowali się oni nieruchomością.
Odrzucone argumenty
Uczestnicy postępowania wykonywali swoje uprawnienia właścicielskie od lat 70. XX wieku, w tym opłacali podatek od nieruchomości. • Małżonkowie S. nie byli posiadaczami samoistnymi w dobrej wierze przez wymagany prawem okres.
Godne uwagi sformułowania
„od zawsze” traktowane były jako całość, były ogrodzone tworząc jeden teren • „ze zdziwieniem przyjmują do wiadomość, że część działki nie należy do nich” • „nie wiedzieli, że część nieruchomości nie należy do nich, podali jednak, że gotowi są podjąć rozmowy dla ewentualnego uregulowania stanu prawnego. • „chroni ich prawo zasiedzenia” • „niemożliwym jest zasiedzenie nieruchomości, która nie została opuszczona przez właścicieli” • „nie budzi wątpliwości fakt, iż przeświadczenie o uprawnieniach do przedmiotowej nieruchomości zarówno M. S. jak i H. S. nosiło cechy dobrej wiary” • „opłacanie podatku przez uczestnika tylko potwierdza fakt dobrej wiary wnioskodawczym”
Skład orzekający
Anna Przymuszała
przewodniczący
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Uzasadnienie nabycia własności przez zasiedzenie w sytuacji, gdy posiadacz samoistny w dobrej wierze posiadał nieruchomość przez wymagany prawem okres, mimo że formalnie był właścicielem tylko jej części. Podkreślenie, że opłacanie podatku przez właścicieli ujawnionych w księdze wieczystej nie wyklucza zasiedzenia."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznego stanu faktycznego, gdzie posiadanie rozpoczęło się przed wejściem w życie obecnych przepisów Kodeksu cywilnego. Interpretacja dobrej wiary w kontekście zasiedzenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa pokazuje, jak długotrwałe, samoistne posiadanie nieruchomości może prowadzić do nabycia jej własności przez zasiedzenie, nawet jeśli pierwotnie posiadacz nie był jej formalnym właścicielem. Podkreśla znaczenie dobrej wiary i długotrwałego władania.
“Nawet jeśli nie jesteś właścicielem, możesz nim zostać! Sąd o zasiedzeniu nieruchomości po latach posiadania.”
Sektor
nieruchomości
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.