I NP 1/23

SN
I NP 1/23
POSTANOWIENIE
Dnia 28 lutego 2024 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Marek Dobrowolski
w sprawie z wniosku Prokuratora Prokuratury Rejonowej Warszawy – Pragi  Południe w Warszawie
z udziałem P. N.  i A. B.
o ustanowienie kuratora dla małoletniego
na skutek skargi P. N.
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi-Południe  w Warszawie z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. akt V NSm 1108/22,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych w dniu 28 lutego 2024 r.,
odrzuca skargę.
[SOP]
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy
dla Warszawy Pragi-Południe  w Warszawie
. postanowieniem z 15 marca 2023 r., sygn. V Nsm 1108/22 przekazał sprawę ze sporządzonej osobiście przez P. N. (dalej: „skarżący”) skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Rejonowego
dla Warszawy Pragi-Południe  w Warszawie
. z dnia 8 lipca 2022 r., sygn. akt V NSm 1108/22.
W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem powyższego postanowienia skarżący zarzucił, że: „sprawę rozpoznawał sędzia nominowany dnia 2019.07.10 przez KRS, który został uznany za niekonstytucyjny”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 26 § 4 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 825 z późn. zm., dalej także jako: u.SN) do właściwości Izby Kontroli Nadzwyczajnej i Spraw Publicznych należy rozpoznawanie skarg o
stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia Sądu Najwyższego, sądów powszechnych, sądów wojskowych oraz sądów administracyjnych, w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, jeżeli niezgodność z prawem polega na podważeniu statusu osoby powołanej do pełnienia urzędu na stanowisku sędziego, która wydała orzeczenie w sprawie.
Z mocy art. 26 § 5 u.SN do postępowania w sprawach, o których mowa w
artykule 26 § 4 u.SN, stosuje się odpowiednie przepisy o stwierdzeniu niezgodności z prawem prawomocnych orzeczeń, a w sprawach karnych przepisy o wznowieniu postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem. W realiach niniejszej sprawy odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy Działu
VIII
k.p.c. (art. 424
1
-
424
12
k.p.c.). Jak wynika z art. 424
6
§ 3 zd. 1 k.p.c., skargę
o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia
wniesioną z naruszeniem art. 87
1
§ 1 k.p.c.
(przymus radcowsko
-
adwokacki)
s
ąd odrzuca.
W postępowaniu cywilnym obowiązuje bowiem przed Sądem Najwyższym obowiązkowe zastępstwo strony przez adwokata lub radcę prawnego (art.
87
1
§
1
k.p.c.), co dotyczy również postępowania ze skargi o stwierdzenie niezgodności z
prawem prawomocnego orzeczenia. Oznacza to, że
w
postępowaniu przed Sądem Najwyższym zdolność strony do podejmowania przez nią osobiście czynności procesowych jest wyłączona. W konsekwencji czynności podejmowane przez stronę osobiście w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, z zastrzeżeniem przypadków wymienionych w art. 87
1
§ 2 k.p.c., są
bezskuteczne (postanowienia Sądu Najwyższego z: 16 marca 2006 r., III CZ 5/06; 6 lutego 2013 r., V CZ 88/12).
Skarga wniesiona przez P. N. została złożona do Sądu Najwyższego osobiście przez niego samego, bez profesjonalnego pełnomocnika, co ze względu na art. 87
1
§ 1 k.p.c. oraz brak podstaw do zastosowania art.
87
1
§
2
k.p.c., stanowi brak nieusuwalny, powodując konieczność jej
odrzucenia bez wzywania do uzupełnienia tego braku na podstawie art.
424
8
§
1
k.p.c. Zgodnie z przywołanym przepisem, Sąd Najwyższy odrzuca
bowiem skargę, jeżeli ulegała ona odrzuceniu przez sąd niższej instancji, skargę niespełniającą wymagań określonych w art. 424
5
§ 1, jak również skargę z
innych przyczyn niedopuszczalną.
Wskazany brak formalny skargi powinien
zostać uzupełniony na etapie kontroli dokonywanej przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi Południe w Warszawie, a w razie jego nieuzupełniania, skarga powinna zostać odrzucona przez ten sąd (art. 424
6
k.p.c.).
Wobec tego, że skarga została przekazana do Sądu Najwyższego z brakiem formalnym, Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji.
s.h.
[ał]
‎