I KZP 13/06

Sąd Najwyższy rozpatrywał zagadnienie prawne przedstawione przez Sąd Rejonowy w S. dotyczące właściwości sądu do rozpoznania zażalenia na postanowienie prokuratora o pozostawieniu bez rozpoznania środka odwoławczego. Sprawa dotyczyła zabezpieczenia środków pieniężnych podejrzanego Jacka C. w postępowaniu przygotowawczym. Obrońca podejrzanego złożył zażalenia na postanowienia prokuratora dotyczące zabezpieczenia. Prokurator Prokuratury Okręgowej w S. postanowieniem z dnia 19 stycznia 2006 r. pozostawił jedno z zażaleń bez rozpoznania z powodu jego cofnięcia, a drugie z powodu jego bezprzedmiotowości wobec uchylenia przez organ a quo pierwotnego postanowienia. Sąd Rejonowy w S. przedstawił zagadnienie prawne, czy w takiej sytuacji właściwym do rozpoznania zażalenia jest sąd. Sąd Najwyższy stwierdził, że pismo obrońcy z dnia 2 lutego 2006 r. nie było zażaleniem na postanowienie o pozostawieniu bez rozpoznania, lecz próbą spowodowania nadzoru nad przekazaniem jego zażalenia do sądu. Nawet gdyby przyjąć, że zażalenie zostało złożone, Sąd Najwyższy uznał je za niedopuszczalne z mocy ustawy, ponieważ środek odwoławczy dotyczył orzeczenia, które zostało uchylone, a tym samym brak było substratu zaskarżenia. W takiej sytuacji, gdy środek odwoławczy jest jednoznacznie niedopuszczalny, brak jest podstaw do przekazania zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia Sądowi Najwyższemu na podstawie art. 441 § 1 k.p.k. Dlatego Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający