I KS 24/25

SN
I KS 24/25
POSTANOWIENIE
Dnia 20 listopada 2025 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Bednarek
sprawie plut. M.G. oraz plut. Ł.P.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 20 listopada 2025 r.
skargi obrońcy oskarżonych
na wyrok Wojskowego Sądu Okręgowego w Warszawie z 24 lutego 2025 r., sygn.SA 2/25, uchylający wyrok Wojskowego Sądu Garnizonowego w Warszawie z 8 października 2024 r., sygn. akt Sg. 33/23 i przekazujący sprawę do ponownego rozpoznania
na podstawie art. 539 e § 2 k.p.k.
postanowił
1. oddalić skargę;
2. obciążyć oskarżonych kosztami postępowania skargowego, w częściach na nich przypadających.
UZASADNIENIE
Wojskowy Sąd Garnizonowy w Warszawie wyrokiem z 8 października 2024 r., sygn. akt Sg. 33/23 uniewinnił plut.
M.G. od popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia tj. przestępstwa określonego w art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. oraz plut. Ł.P. od popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia tj. przestępstwa określonego w art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. w zb. z art. 273 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.
Na skutek apelacji prokuratora, Wojskowy Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 24 lutego 2025 r., sygn. SA 2/25, uchylił zaskarżony wyrok i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w Warszawie.
Skargę na wyrok sądu odwoławczego wniósł obrońca oskarżonych i zarzucił rozstrzygnięciu:
1.
naruszenie art. 437 § 2 zd. drugie k.p.k. w zw. z art. 454 §1 k.p.k. poprzez przedwczesne uchylenie wyroku sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, podczas gdy zaistniały okoliczności wskazane w treści skargi;
2.
art. 167 k.p.k. poprzez błędne uznanie, że sąd I instancji nie podjął się inicjatywy dowodowej z urzędu poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odtworzenia płyty CD z kontroli operacyjnej w całości czy też w części z uwagi na konieczność wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie zdaniem sądu II instancji oraz oskarżyciela publicznego dla rozstrzygnięcia sprawy;
3.
art. 167 k.p.k. poprzez brak podjęcia się przez sąd II instancji inicjatywy dowodowej z urzędu poprzez dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z odtworzenia płyty CD z kontroli operacyjnej w całości czy też w części z uwagi na konieczność wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a które to wątpliwości sądu II instancji powziął na skutek apelacji,
4.
art. 405 k.p.k. poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że art. 405 § 2 i 3 k.p.k. nie uprawnia sądu do uznawania za ujawniony „całego zebranego w sprawie materiału dowodowego”, a jedynie odnosi się do tych protokołów i dokumentów co do których spełnione zostały wcześniej warunki z art. 405 § 2 i 3 k.p.k., gdzie tym czasem art. 405 § 4 k.p.k. stanowi, że o ujawnieniu bez odczytywania protokołów i dokumentów zamieszcza się wzmiankę w protokole rozprawy, zaś wskazywanie poszczególnych protokołów i dokumentów nie jest konieczne.
Autor skargi wniósł
o
uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy właściwemu sądowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wywiedziona przez obrońcę skarga nie zawierała argumentacji mogącej skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania.
Na podstawie art. 539a § 3 k.p.k. skarga od wyroku sądu odwoławczego uchylającego wyrok sądu pierwszej instancji przekazującego sprawę do ponownego rozpoznania może być wniesiona wyłącznie z powodu naruszenia art. 437 k.p.k. lub z powodu uchybień określonych w art.
439 § 1 k.p.k.
Wynikający art. 539a § 3 k.p.k. nadzór Sądu Najwyższego nad przestrzeganiem normy określonej w art. 437 k.p.k. w postępowaniu odwoławczym sprowadzać się może jedynie do oceny zasadności podjęcia decyzji kasatoryjnej przez sąd odwoławczy, a nie zasadności samego środka odwoławczego (apelacji). Skarga na wyrok sądu odwoławczego nie ma też charakteru sui genesis "superapelacji", która nakazywałaby Sądowi Najwyższemu przejmować rolę sądu odwoławczego i ponownie oceniać zarzuty apelacyjne.
W przedmiotowej sprawie, sąd odwoławczy jako podstawę wydania wyroku kasatoryjnego wskazał na treść 454 § 1 k.p.k., zaś powyższe rozstrzygniecie nie było przedwczesne. Analiza treści skargi prowadzi jednak do wniosku, że obrońca wyraźnie pomija argumentację zawartą w uzasadnieniu wyroku sądu odwoławczego, z której wprost wynika, jaka była faktyczna przyczyna i podstawa uchylenia wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania
W treści z kolei uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia wynika, że sąd
ad quem
wskazał na liczne sprzeczności, przemilczenia i brak staranności w prowadzonym przez instancji postępowaniu dowodowym. Powyższe z kolei doprowadziło do przekonania, że zebrany w toku postępowania materiał dowodowy, w szczególności zeznania K.P., S.M. i K.P., stenogramy rozmów utrwalonych w toku kontroli operacyjnej nie został poddany przez sąd I instancji logicznej i wnikliwej ocenie. W szczególności sąd I instancji, mimo, iż uznał za wiarygodne dowody w postaci dokumentów kontroli operacyjnej, pominął, że z treści tych dowodów wynika, że 28 sierpnia 2021 r. telefon komórkowy K.P. logował się jedynie w K..
Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego przeprowadzenie przewodu na nowo w całości jest konieczne wówczas, gdy sposób przeprowadzenia dowodów przez
sąd a quo
dotknięty jest tego typu wadliwościami, że samo częściowe tylko uzupełnienie postępowania dowodowego przez dodatkowe przeprowadzenie dowodów przez instancję odwoławczą byłoby niewystraczające, a to właśnie z powodu uchybień w zakresie sposobu przeprowadzenia całego postępowania dowodowego przed sądem pierwszej instancji (
tak: wyrok SN z 22.11.2023 r., II KS 47/23, LEX nr 3631002).
Taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, co wynika z treści uzasadnienia wyroku sądu odwoławczego.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów z treści skargi (pkt. 2-4), dotyczących prawidłowości w zakresie podjętych przez sąd II instancji decyzji procesowych z zakresu postępowania dowodowego, to uznać należy te zarzuty za nieuprawnione. Przeprowadzenie przez Sąd Najwyższy tego rodzaju kontroli - z uwagi na ograniczony charakter skargi wobec brzmienia art. 539a § 3 k.p.k. - w niniejszym postępowaniu nie jest dopuszczalne. Przypomnieć należy, że Sąd Najwyższy w postępowaniu skargowym, nie jest uprawniony do kontroli przeprowadzonej w wyroku sądu odwoławczego oceny poszczególnych dowodów w aspekcie odpowiedzialności oskarżonych, zaś skarga na wyrok sądu odwoławczego uchylający wyrok sądu I instancji nie jest środkiem służącym weryfikacji oceny dowodów dokonanej w II instancji.
Mając powyższe na względzie na podstawie
art. 539e § 2
k.p.k. postanowiono jak w części wstępnej postanowienia. Rozstrzygnięcie co do kosztów postępowania skargowego znajduje uzasadnienie w treści
art. 539f
k.p.k. w zw. z
art. 527 § 2
k.p.k.
[WB]
[a.ł]
‎