I KO 95/26

I KO 95/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 10 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Paweł Wiliński 
  
w sprawie oskarżonego T.W. 
po rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu w dniu 10 września 2026 r., 
z wniosku Sądu Rejonowego w Obornikach 
zawartego w postanowieniu z dnia 31 lipca 2026 r., sygn. akt II K 84/25 
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu,  
na podstawie art. 37 § 1 k.p.k. 
  
p o s t a n o w i ł: 
wniosku nie uwzględnić. 
  
  
  
UZASADNIENIE 
Postanowieniem z dnia 31 lipca 2026 r., Sąd Rejonowy w Obornikach zwrócił 
się do Sądu Najwyższego w trybie art. 37 § 1 k.p.k. o przekazanie sprawy, sygn. akt 
II K 84/25, do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu Sąd 
wnioskujący, orzekający w składzie jednoosobowym, wskazał, że do referatu tego 
sędziego przydzielono dwie sprawy – jedną, sygn. II K 84/25, której dotyczy niniejszy 
wniosek i której przedmiotem jest akt oskarżenia przeciwko T.W., oskarżonemu o 
czyn z art. 207 § 1 k.k., popełniony na szkodę partnerki K.S., a także drugą, sygn. II 
Kp 157/25, w której przedmiotem rozpoznania było zażalenie na umorzenie 
dochodzenia m.in. w sprawie o przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. i inne, w której osobą 
podejrzewaną była K.S., a czyn miał być popełniony na szkodę T.W. Zdaniem Sądu, 
stan faktyczny w obu sprawach był ze sobą ściśle powiązany. W obu sprawach 
sędzia referent złożyła wnioski o wyłączenie od rozpoznania sprawy – najpierw w 

I KO 95/26 
2 
 
sprawie II Kp 57/25, gdzie wniosek składał również pełnomocnik pokrzywdzonego, 
ale oba nie zostały uwzględnione. Wobec tego sędzia wydała postanowienie w 
sprawie II Kp 157/25, utrzymując w mocy zaskarżone postanowienie o umorzeniu 
dochodzenia. Następnie złożyła wniosek o jej wyłączenie od rozpoznawania będącej 
w toku sprawy II K 84/25, który również nie został uwzględniony. W ocenie Sądu 
wnioskującego argumentacja, która legła u podstaw decyzji odmownej, nie była 
uzasadniona i dalsze procedowanie przez nią w sprawie II K 84/25 naraża przyszłe 
rozstrzygnięcie na uchylenie z uwagi na możliwy zarzut braku bezstronności 
sędziego. Wobec tego, w ocenie Sądu, tak ukształtowana sytuacja procesowa 
uzasadnia rozważenie przez Sąd Najwyższy przekazania sprawy innemu sądowi 
równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. Jednocześnie Sąd 
wnioskujący na koniec zauważył, że w Sądzie Rejonowym w Obornikach w wydziale 
karnym orzeka 3 sędziów, a zatem istnieje możliwość utworzenia w tym sądzie 
składu równorzędnego. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
Wniosek Sądu Rejonowego w Obornikach nie zasługuje na uwzględnienie. 
Instytucja tzw. właściwości z delegacji, określona w art. 37 § 1 k.p.k., ma 
charakter wyjątkowy, a zatem stosowana może być w sytuacjach gdy szczególne i 
nadzwyczajne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości mogą 
przemawiać za taką koniecznością. Takich względów w niniejszej sprawie nie 
wykazano. 
Sąd Najwyższy wielokrotnie wskazywał (np. w sprawie III KO 51/26, III KO 
229/25, III KO 11/26), że przesłanki z art. 37 k.p.k. odnoszą się nie tyle do warunków 
osobistych sędziego czy członków składu sądu wnioskującego, do wad czy 
niezdolności do orzekania konkretnych sędziów, lecz odnoszą się do sądu jako 
całości i powodują, że postępowanie przed tym sądem – a nie przed konkretnym 
sędzią czy sędziami – może być postrzegane jako obciążone brakiem bezstronności. 
Tymczasem wniosek wprost odnosi się do okoliczności dotyczących jedynie sędzi 
referent oraz kwestii jej dylematu powstałego na kanwie decyzji innego składu 
orzekającego Sądu Rejonowego w Obornikach o nieuwzględnieniu jej wniosku o 
wyłączenie od rozpoznawania przedmiotowej sprawy. Nie dyskwalifikując odczuć i 
opinii sędzi referent dotyczących zapadłej decyzji, w tym jej obaw o to, że dalsze 

I KO 95/26 
3 
 
orzekanie przez nią w sprawie II K 84/25 i wydanie rozstrzygnięcia kończącego 
postępowanie może potencjalnie skutkować zarzutem braku bezstronności sędziego 
oraz w konsekwencji uchyleniem tego orzeczenia, stwierdzić należy, że instytucja z 
art. 37 § 1 k.p.k. nie służy wyeliminowaniu tego rodzaju wątpliwości. 
Instytucja z art. 37 k.p.k. nie służy też z pewnością ocenie decyzji składu 
orzekającego podjętej w trybie art. 41 § 1 k.p.k. Nie odnosząc się zatem do jej treści, 
trzeba odnotować, że decyzja składu orzekającego na skutek wniosku sędzi referent 
została podjęta i umotywowana względami merytorycznymi, a nikt inny nie składał 
wniosku o jej wyłączenie od rozpoznania sprawy II K 84/25. Problem podniesiony w 
przedmiotowej sprawie sprowadza się zatem obecnie jedynie do subiektywnych 
wątpliwości po stronie sędzi referent odnośnie do możliwości zapewnienia wymogów 
bezstronności, co nie stanowi wystarczającej podstawy do przekazania sprawy 
innemu sądowi równorzędnemu. Pamiętać też należy, że zbyt częste i pochopne 
korzystanie z instytucji właściwości z delegacji może doprowadzić do skutku 
odwrotnego do zamierzonego przez osłabienie zaufania do niezależności 
poszczególnych sędziów oraz ich zdolności do obiektywnego orzekania. 
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w sentencji. 
[WB] 
[r.g.]