I KO 122/25

Sąd Najwyższy, w składzie sędziów Piotra Mirka (przewodniczącego i sprawozdawcy), Marka Pietruszyńskiego i Andrzeja Tomczyka, wydał opinię negatywną w przedmiocie prośby o ułaskawienie złożonej przez st. szer. rez. J.S. Skazany, prawomocnie ukarany za przestępstwo z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 230a § 1 k.k. karą 10 miesięcy ograniczenia wolności, wnosił o zatarcie skazania. W uzasadnieniu prośby wskazywał na sumienne wykonanie kary, brak konfliktów z prawem, prawidłowe funkcjonowanie w społeczeństwie, a także na trudną sytuację rodzinną (jedyny żywiciel rodziny, dwoje dzieci na utrzymaniu, chora żona). Podkreślał, że karalność utrudnia mu znalezienie zatrudnienia. Sąd Najwyższy, powołując się na art. 563 k.p.k., stwierdził brak podstaw do pozytywnego zaopiniowania prośby. Uznał, że skazany nie wykazał wystąpienia szczególnych wydarzeń po wydaniu wyroku, które przemawiałyby za wcześniejszym zatarciem skazania. Podkreślono, że sumienne wykonanie kary i przestrzeganie prawa, choć świadczą o skazanym pozytywnie, nie są niczym nadzwyczajnym. Zauważono również, że wcześniejsze zwolnienie z reszty kary ograniczenia wolności skróciło okres oczekiwania na zatarcie skazania, które nastąpi w niedalekiej przyszłości. W związku z tym Sąd Najwyższy zaopiniował prośbę negatywnie.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający