I KK 493/25

I KK 493/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 4 lutego 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Michał Laskowski 
  
w sprawie P. S.  
skazanego wyrokiem łącznym  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 535 § 3 
k.p.k.),  
w dniu 4 lutego 2026 r.,  
kasacji obrońcy  
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu  
z dnia 11 czerwca 2025 r., sygn. akt XVII Ka 447/25  
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego Poznań - Grunwald i Jeżyce w Poznaniu  
z dnia 26 lutego 2025 r., sygn. akt VIII K 102/25  
  
postanowił:  
1) oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;  
2) obciążyć skazanego kosztami sądowymi za postępowanie 
kasacyjne.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Sąd Rejonowy Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu, wyrokiem łącznym z 26 
lutego 2025 r., połączył następujące wyroki skazujące P. S. : Sądu Rejonowego – 
Stare Miasto w Poznaniu z 26 marca 2024 r. (VIII K 65/24) uprawomocniony 29 
lipca 2024 r., Sądu Rejonowego – Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z 1 lipca 2024 r. 
(VI K 182/24) uprawomocniony 31 sierpnia 2024 r., Sądu Rejonowego w Gorzowie 

I KK 493/25              
2 
 
 
Wielkopolskim z 24 lipca 2024 r. (II K 327/24) uprawomocniony 2 sierpnia 2024 r. i 
Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z 24 lipca 2024 r. (III K 
552/24) uprawomocniony 21 września 2024 r., którymi wymierzono kolejno kary 
pozbawienia wolności: roku, roku i 3 miesięcy, rok i 8 miesięcy (kara łączna) i 4 
miesiące i orzekł karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Po 
rozpoznaniu apelacji obrońcy Sąd Okręgowy w Poznaniu, wyrokiem z 11 czerwca 
2025 r., zmienił wyrok Sądu pierwszoinstacyjnego w ten sposób, że połączył 
wyrokiem łącznym wyrok Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w 
Poznaniu z 14 listopada 2023 r. (III K 962/23), którym wymierzono P. S. karę 7 
miesięcy pozbawienia wolności i umorzył postępowanie co do wyroku Sądu 
Rejonowego w Gorzowie Wielkopolskim z 24 lipca 2024 r. (II K 327/24) i orzekł karę 
łączną 2 lata i 4 miesiące pozbawienia wolności. 
 
Kasację od wyroku Sądu odwoławczego wniósł obrońca podnosząc w niej 
zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia art. 434 § 
1 k.p.k. polegający na wydaniu wyroku niekorzystnego dla skazanego. 
 
W odpowiedzi na kasację oskarżyciel publiczny wniósł o oddalenie jej jako 
oczywiście bezzasadnej. 
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
  
Kasacja był oczywiście bezzasadna. 
 
Ze stanu faktycznego ustalonego w sprawie wynika bezsprzecznie, że wyrok 
Sądu odwoławczego jest korzystny dla P. S. . Po wydaniu reformatoryjnego wyroku 
Sądu drugiej instancji skazany musiałby odbyć dwie kolejne kary 2 lat i 4 miesięcy 
pozbawienia wolności (XVII Ka 447/25) i rok i 8 miesięcy (II K 327/24) co w sumie 
daje 48 miesięcy (4 lata) podczas gdy w pierwszym układzie procesowym po 
wydaniu wyroku łącznego P. S. miałby do odbycia dwie kary pozbawienia wolności: 
3 lat i 6 miesięcy (VIII K 102/25) oraz 7 miesięcy (III K 962/23) co w sumie 
dawałoby 49 miesięcy (cztery lata i jeden miesiąc) pozbawienia wolności. Sytuacja 
procesowa skazanego została więc, w wyniku rozpoznania apelacji obrońcy, 
polepszona i tym samym nie doszło do bezprawnego pominięcia zakazu 
reformationis in peius. 
 
 Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak w części dyspozytywnej 
orzeczenia, uznając kasację za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 535 § 3 

I KK 493/25              
3 
 
 
k.p.k. O kosztach sądowych za postępowanie kasacyjne orzeczono po myśli art. 
636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 637a k.p.k. 
 
[J.J.] 
[a.ł]