I KK 416/25

I KK 416/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 2 grudnia 2025 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Jacek Błaszczyk 
  
w sprawie W.M.  
skazanego z art. 35 ust. 1a ustawy o ochronie zwierząt  
w dniu 2 grudnia 2025 r.  
po rozpoznaniu, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,  
kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego  
od wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu  
z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt IV Ka 341/25  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Kościanie  
z dnia 18 grudnia 2024 r., sygn. akt II K 32/24  
  
p o s t a n o w i ł:  
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;  
2. obciążyć skazanego kosztami postępowania kasacyjnego.  
  
 [WB] 
  
UZASADNIENIE 
  
Wyrokiem Sądu Rejonowego w Kościanie z dnia 18 grudnia 2024 r. w 
sprawie o sygn. akt II K 32/24 oskarżony W.M. został uznany za winnego tego, że w 
okresie, dokładnej daty nie ustalono, lecz nie później niż do dnia 07 lipca 2023 r. w 
miejscowości C., woj. [...], prowadząc hodowlę psów o nazwie „N.”, zanęcał się nad 
psami rasy S. oraz psem rasy T. w ten sposób, że przetrzymywał zwierzęta w 
niewłaściwych warunkach bytowania, to znaczy w zbyt małych kojcach oraz 
przetrzymywał je w stanie rażącego zaniedbania i niechlujstwa w kojcach i poza 

I KK 416/25              
2 
 
 
nimi, nie zapewniając zwierzętom dostępu do świeżej wody podczas upału i 
trzymając je na nieporządkowanym terenie, gdzie zalegał kał i odpady 
niebezpieczne w postaci zbitych szyb, licznych śmieci i eternitu, co uniemożliwiało 
psom swobodne poruszanie się zgodnie ze specyfikacją ich rasy oraz zwiększało 
ryzyko poranienia się przez zwierzęta, tj. o przestępstwo z art. 35 ust. 1a ustawy o 
ochronie zwierząt i za to wymierzył mu karę 1 roku pozbawienia wolności z 
warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby. Na podstawie art. 
73 § 1 k.k. oddano oskarżonego w okresie próby pod dozór kuratora sądowego, na 
podstawie art. 35 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt orzeczono przepadek 
zatrzymanych psów o imionach: M., N., A., T., T. i M., na podstawie art. 35 ust. 3a i 
ust. 4 pkt 2 wymienionej ustawy orzeczono wobec wymienionego środek karny w 
postaci zakazu posiadania wszelkich zwierząt oraz zakazu prowadzenia hodowli 
zwierząt na okres 4 lat. Na podstawie art. 35 ust. 5 cytowanej ustawy zasądzono od 
oskarżonego na rzecz Fundacji [...] w G. nawiązkę w kwocie 7.000 zł. oraz 
zasądzono koszty i opłatę sądową. 
Wyrokiem z dnia 28 maja 2025 r., sygn. akt. IV Ka 341/25, Sąd Okręgowy w 
Poznaniu, po rozpoznaniu apelacji obrońcy, nie uwzględnił środka odwoławczego i 
utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie. 
Kasację od powyższego rozstrzygnięcia wniosła obrońca skazanego W.M. 
zarzucając zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów prawa procesowego, a 
mianowicie art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. poprzez brak ustanowienia obrony 
obligatoryjnej skazanemu w momencie, gdy Sąd I instancji miał podstawy do 
powzięcia uzasadnionej wątpliwości co do poczytalności oskarżonego podczas 
rozprawy głównej przeprowadzonej 13 marca, 17 kwietnia 2024 r. wobec zeznań 
świadków opisujących nietypowe zachowanie skazanego, posiadania informacji i 
dokumentacji o wieloletnim leczeniu psychiatrycznym, cierpieniu na wiele chorób i 
przebywaniu od wielu lat na rencie zdrowotnej, a w konsekwencji prowadzenie 
postępowania sądowego bez obowiązkowego udziału obrońcy oraz wbrew art. 193 
§ 1 k.p.k. w zw. z art. 9 § 1 k.p.k. i art. 433 § 2 k.p.k., poprzez zaniechanie 
powołania co najmniej dwóch biegłych lekarzy psychiatrów - celem ustalenia czy 
zachodzi uzasadniona wątpliwość, co do poczytalności oskarżonego w rozumieniu 
art. 79 § 1 pkt 3 i 4 k.p.k. oraz pod kątem stwierdzenia wystąpienia okoliczności, o 

I KK 416/25              
3 
 
 
których mowa w art. 31 k.k. - po którego stwierdzeniu organ procesowy jest 
zobligowany do przeprowadzenia dowodu z opinii w trybie art. 202 i nast. k.p.k.; 
wyłącznie ocena biegłego psychiatry mającego wiadomości specjalne w tej 
dziedzinie wiedzy, pozwala organowi procesowemu ustalić, że zachodzi albo nie 
zachodzi wątpliwość, co do poczytalności, a więc poprzez zasięgnięcie opinii 
psychiatrycznej, tymczasem Sąd II instancji dokonał własnej oceny poczytalności 
tempore criminis zastępując biegłych czego dokonywać nie może, w sytuacji gdy 
zachowanie oskarżonego w dniu zabrania zwierząt oraz podczas procesu przed 
Sądem I instancji wykazywało odstępstwo od normy i wątpliwości co do stanu 
psychicznego, a co za tym idzie należało zasięgnąć opinii biegłych. 
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Okręgowego w 
Poznaniu oraz utrzymanego w nim w mocy wyroku Sądu Rejonowego w Kościanie i 
przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu do ponownego rozpoznania. 
W pisemnych odpowiedziach na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej 
w Poznaniu oraz pełnomocnik oskarżyciela posiłkowego wnieśli o jej oddalenie jako 
oczywiście bezzasadnej.  
Sąd Najwyższy zważył, co następuje: 
Kasacja okazała się bezzasadna i to w stopniu oczywistym uzasadniającym 
jej oddalenie na posiedzeniu bez udziału stron.  
Odnosząc się do zarzutu wystąpienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej 
wskazać należy, że analiza akt postępowania karnego prowadzi do wniosku, że w 
niniejszej sprawie nie zachodziła podnoszona przez obrońcę skazanego 
okoliczność pozbawienia W.M. prawa do obrony, która stanowiłaby bezwzględną 
przyczynę odwoławczą z art. 439 § 1 pkt 10 k.p.k. Zarzut ten sprowadza się de 
facto do kwestionowania stanu zdrowia psychicznego skazanego, który zdaniem 
obrońcy powodował uzasadnione wątpliwości co do poczytalności w/w i jego 
zdolności do udziału w postępowaniu sądowym. Wbrew twierdzeniom obrońcy, Sąd 
Okręgowy w Poznaniu w oparciu o ten sam materiał dowodowy nie dopatrzył się 
bezwzględnych przyczyn odwoławczych. Według tego Sądu zachowanie się W.M. 
bezpośrednio po interwencji służb, która doprowadziła do wszczęcia postępowania 
karnego, wskazywały na niepokój o konsekwencje, zdenerwowanie, a nawet 
pierwiastki histerii, mieściło się w szerokiej przestrzeni normatywu reakcji ludzkich 

I KK 416/25              
4 
 
 
na zagrożenie odpowiedzialnością karną i w żaden sposób nie wspiera dowolnej 
tezy, iż sprawca był w czasie inkryminowanym niepoczytalny. Na rozprawie w dniu 
13.03.2024 r. oskarżony podał, iż dotknięty jest różnymi chorobami somatycznymi, 
co skutkowało zarządzeniem przerwy wypoczynkowej, wskazał również na leczenie 
psychiatryczne, a to z powodu, że „siadły mu nerwy po tych chorobach”. Te 
informacje nie wskazywały na wystąpienie kwalifikowanych przesłanek z art. 79 § 1 
pkt 3 i 4 k.p.k. Nie można z nimi zrównywać potrzeby leczenia stanów 
nerwicowych. Również zaświadczenie lekarskie z dnia 03.04.2024 r. nie 
potwierdziło istnienia wątpliwości co do stanu zdrowia psychicznego, bowiem 
znajduje się w nim zapis lekarza psychiatry, że W.M. jest „... pod opieką 
psychiatryczną w związku z zaburzeniami nastroju. Od kilku lat w ustabilizowanym 
stanie psychicznym, 
pobiera 
stałą 
dawkę 
leku przeciwdepresyjnego dla 
podtrzymania remisji... ”. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, że organy wymiaru 
sprawiedliwości tym bardziej mogły miarodajnie przyjmować, iż oskarżony nie był i 
nie jest dotknięty chorobą psychiczną, upośledzeniem umysłowym lub innym 
zakłóceniem czynności psychicznych, a ustabilizowany od lat stan wcześniejszych 
zaburzeń nastrojowych pozwalał mu na pełny udział w postępowaniu karnym i 
prowadzenia rozsądnej obrony. 
Na marginesie warto przypomnieć, że przepis art. 6 k.p.k. ogólnie 
gwarantuje oskarżonemu prawo do korzystania z pomocy obrońcy, lecz nie 
wprowadza zasady, iż na żądanie oskarżonego nie można przeprowadzać 
czynności procesowych bez udziału jego obrońcy. Przepisy Kodeksu postępowania 
karnego zapewniają realizację prawa do obrony w takim zakresie, w jakim 
ustawodawca uznał to za niezbędne. Celowi temu służą na przykład przepisy o 
obronie obligatoryjnej (art. 79 i art. 80 k.p.k.), o wyznaczaniu obrońcy z urzędu (art. 
78 i art. 81 k.p.k.), a także art. 353 k.p.k. gwarantujący oskarżonemu dysponowanie 
stosownym okresem do ustanowienia obrońcy przed pierwszą rozprawą, czy 
też art. 117 § 2 k.p.k. gwarantujący należyte zawiadamianie, między innymi 
obrońców o terminach czynności procesowych (zob. postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 13 kwietnia 2006 r., IV KK 33/06, R-OSNKW 2006, poz. 844). 
Te warunki zostały w przedmiotowej sprawie zachowane, co czyni zarzuty 
kasacyjne niewątpliwie bezzasadnymi. 

I KK 416/25              
5 
 
 
W tym stanie rzeczy Sąd Najwyższy oddalił kasację wniesioną na rzecz 
skazanego - w formule kwalifikowanej, w trybie określonym w art. 535 § 3 k.p.k. i 
obciążył skazanego kosztami sądowymi za postępowanie kasacyjne.  
 
[WB} 
[r.g.]