I KK 379/25

I KK 379/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 3 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Adam Roch 
  
w sprawie B. P.  
o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k. i inne  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 3 czerwca 2026 r.,  
wniosku skazanego o wyłączenie sędziego Sądu Najwyższego Stanisława 
Stankiewicza  
na podstawie art. 41a k.p.k.  
  
                          postanowił:  
wniosek o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od 
udziału w sprawie pozostawić bez rozpoznania.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Skazany B.P. pismem z 11 maja 2026 r. (data stempla pocztowego) wniósł 
ponownie o wyłączenie SSN Stanisława Stankiewicza od udziału w dotyczącej tego 
skazanego sprawie kasacyjnej o sygn. I KK 379/25. W uzasadnieniu wniosku 
wskazał, iż SSN Stanisław Stankiewicz nie posiada przymiotu niezawisłego i 
bezstronnego sądu, który to standard określony został w Europejskiej Konwencji 
Praw Człowieka oraz Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej. W ocenie 
wnioskującego, 
rozpoznanie 
kasacji 
przez 
SSN 
Stanisława 
Stankiewicza 
skutkować będzie naruszeniem standardu wynikającego z art. 6 ust. 1 Europejskiej 

I KK 379/25              
2 
 
 
Konwencji Praw Człowieka, art. 45 Konstytucji RP oraz zaistnieniem bezwzględnej 
przyczyny odwoławczej z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k.   
 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
 
W zaistniałym układzie procesowym wniosek o wyłączenie SSN Stanisława 
Stankiewicza zarejestrowany w Sądzie Najwyższym pod sygn. I KK 379/25 (KRI 
1725) należało pozostawić bez rozpoznania. 
 
Z akt sprawy wynika bowiem, iż postanowieniem z dnia 20 lutego 2026 roku 
(KRI 1405) rozpoznano już wniosek skazanego o wyłączenie SSN Stanisława 
Stankiewicza oparty o tożsamą argumentację. Zgodnie zaś z treścią art. 41a k.p.k. 
wniosek o wyłączenie sędziego oparty na tych samych podstawach faktycznych co 
wniosek wcześniej rozpoznany pozostawia się bez rozpoznania. Jednoznaczna i 
trwała wykładnia tego przepisu nie pozostawia wątpliwości, iż nie jest możliwe 
ponowne rozpoznanie wniosku opartego na tych samych podstawach, choćby jego 
„rozpoznanie” polegało na „pozostawieniu go bez rozpoznania” (tak zgodnie 
postanowienia SN z dni: 31 maja 2019 r., III KO 74/18; 24 sierpnia 2023 r., V KK 
420/20; 29 listopada 2024 r., II KK 423/23; 26 listopada 2024 r., V KK 358/23; 20 
marca 2025 r., III KO 61/24). Formułowane przez wnioskodawcę ryzyko naruszenia 
prawa konstytucyjnego, konwencyjnego oraz procesowego zostało już procesowo 
ocenione i obowiązujące przepisy nie pozwalają na ponowną ocenę tych samych 
okoliczności dotyczących wysuwanych wątpliwości co do bezstronności sędziego, 
niezależnie od tego kto owe wątpliwości wysuwa. Skutkiem zaistnienia przesłanek 
określonych w art. 41a k.p.k. musi być więc pozostawienie wniosku bez 
rozpoznania, co oznacza, że wniosek złożony w warunkach tego przepisu nie 
podlega merytorycznemu rozpoznaniu (D. Świecki [w:] B. Augustyniak, K. 
Eichstaedt, M. Kurowski, D. Świecki, Kodeks postępowania karnego. Komentarz. 
Tom I. Art. 1–424, Warszawa 2024, s. 258). 
W świetle zaistniałych okoliczności Sąd Najwyższy podjął zatem jedyną 
możliwą decyzję, opisaną w sentencji niniejszego postanowienia.  
 

I KK 379/25              
3 
 
 
[J.J.] 
[a.ł]