I KK 35/26

SN
I KK 35/26
POSTANOWIENIE
Dnia 18 marca 2026 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Michał Laskowski
w sprawie
A. M.
podejrzanego o popełnienie dwóch czynów zabronionych z art. 190a § 1 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron (art. 532 § 3 k.p.k.)
w dniu 18 marca 2026 r.,
wniosku obrońcy o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu
z dnia 26 września 2025 r., sygn. akt XVII Kz 570/25,
utrzymującego w mocy postanowienie Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce Poznaniu
z dnia 27 czerwca 2025 r., sygn. akt VIII K 435/25,
p o s t a n o w i ł:
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. wstrzymać wykonanie postanowienia Sądu Rejonowego Poznań – Grunwald i Jeżyce w Poznaniu z dnia 27 czerwca 2025 r. (VIII K 435/25) w części stosującej wobec A. M. środek zabezpieczający w postaci pobytu w zakładzie psychiatrycznym (pkt 2), utrzymanego w mocy postanowieniem Sądu Okręgowego w Poznaniu z dnia 26 września 2025 r. (XVII Kz 570/25).
Z uwagi na charakter podniesionych zarzutów kasacyjnych, a w istocie wysokie prawdopodobieństwo ich uwzględnienia, oraz to, że pobyt A. M. w zakładzie psychiatrycznym spowodowałby dla niego nieodwracalną dolegliwość, której nie powinien doznać, Sąd Najwyższy zdecydował się sięgnąć po instytucję określoną w art. 532 k.p.k.
Analiza uzasadnienia zaskarżonego postanowienia uprawniała do stwierdzenia, że Sąd odwoławczy tylko pobieżnie i w sposób niepełny odniósł się do zarzutów zażaleniowych i że tym samym perspektywa wzruszenia tego orzeczenia rysuje się nader realnie. Warto w tym miejscu przypomnieć, że według art. 93b § 1 k.k. po izolacyjny środek zabezpieczający wolno sięgnąć tylko w celu zapobieżenia ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego o znacznej społecznej szkodliwości. Istnienie owego szczególnego uzasadnienia prewencyjnego jawiło się
in concreto
jako ewidentnie wątpliwe. Zrezygnowano też w niniejszej sprawie z wykazania (co byłoby zresztą wyjątkowo trudne), że inne środki prawne z Kodeksu karnego lub innych ustaw nie byłyby tu wystarczające (zasada subsydiarności).
W związku ze wstrzymaniem wykonania zaskarżonego orzeczenia zajdzie najpewniej potrzeba skorzystania z rozwiązań przewidzianych w ustawie z 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (dalej: u.o.z.p.). A. M., jako osoba z zaburzeniami psychicznymi, jest wszak uprawniony – w zakresie realizowanych przez Narodowy Program Ochrony Zdrowia Psychicznego zadań – do opieki zdrowotnej w ramach podstawowej i specjalistycznej opieki zdrowotnej – w formie pomocy doraźnej, ambulatoryjnej, dziennej, szpitalnej i środowiskowej (art. 5 u.o.z.p.). W razie stwierdzenia, że jego dobro wymaga ubezwłasnowolnienia, kierownik właściwego podmiotu leczniczego powinien zawiadomić o tym prokuratora (art. 16 u.o.z.p.).
Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
‎