I KK 308/25

I KK 308/25 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 20 lipca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Adam Roch 
  
w sprawie F.K. i D.M.  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej  
na posiedzeniu bez udziału stron w dniu 20 lipca 2026 r.  
wniosku obrońcy skazanego F.K. o wyłączenie sprawy tego skazanego do 
odrębnego postępowania  
na podstawie art. 34 § 1 k.p.k.  
  
p o s t a n o w i ł  
nie uwzględnić wniosku obrońcy o wyłączenie sprawy 
skazanego F.K. do odrębnego postępowania kasacyjnego.  
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
Wywiedziony przez obrońcę skazanego F.K. wniosek o wyłączenie sprawy 
tego skazanego do odrębnego postępowania nie był zasadny. 
Z treści art. 34 § 2 k.p.k. wynika, że sprawy sprawców przestępstw, 
pomocników, podżegaczy oraz innych osób, których przestępstwo pozostaje w 
ścisłym związku z przestępstwem sprawcy, jeżeli postępowanie przeciwko nim 
toczyło się jednocześnie – powinny być połączone we wspólnym postępowaniu. 
Norma ta przy tym znajduje odpowiednie zastosowanie także w postępowaniu 
kasacyjnym. Choć zawarty w tym przepisie zwrot „powinny być połączone” 
prowadzi do wniosku, że nakaz łącznego rozpoznawania spraw osób wskazanych 

I KK 308/25              
2 
 
 
w § 1 tego przepisu nie ma charakteru bezwzględnego, co tym samym oznacza 
swobodę decyzji sądu w omawianym przedmiocie, to podkreśla się jednak, że 
ostateczną decyzję w przedmiocie wspólnego rozpoznania spraw musi poprzedzać 
analiza wszystkich znaczących okoliczności, nie tylko związanych z istnieniem 
więzi pomiędzy sprawcami, ale także tych, które uwarunkowane są innymi równie 
ważkimi względami jak ułatwienie poznania prawdy, uproszczenie i przyspieszenie 
postępowania, względów ekonomii procesowej, a zatem ale powinny je też 
stanowić takie zaistniałe w danej sprawie sytuacje (faktyczne, czy prawne), które 
wręcz implikują konieczność wspólnego lub odrębnego rozpoznania spraw takich 
osób. Mogą bowiem zaistnieć tego rodzaju okoliczności, które nie tylko utrudniają, 
ale wręcz uniemożliwiają łączne rozpoznanie spraw (zob. np. wyrok Sądu 
Najwyższego z 23 maja 2019 r., III KK 94/2018). Z tego wynika, że wydanie 
postanowienia w trybie art. 34 § 2 k.p.k. musi być poprzedzone rozważeniem, czy 
takie rozwiązanie będzie korzystne z punktu widzenia prawdy materialnej oraz 
podstawowych 
gwarancji 
procesowych. 
Zarazem 
podkreślić 
należy,  
iż w postępowaniu kasacyjnym nakaz łącznego rozpoznania spraw wynikający z art. 
34 § 2 k.p.k. wynika ze względów racjonalności. W przedmiotowej sprawie łączne 
rozpoznanie kasacji dotyczących obu skazanych pozwoli Sądowi Najwyższemu na 
dokonanie tych czynności w ramach jednej rozprawy, a jednocześnie w przypadku 
ewentualnego orzeczenia kasatoryjnego zapadłego w tym nadzwyczajnym 
postępowaniu zabezpieczy prawidłowy tok postępowania odwoławczego, które 
również przeprowadzone powinno zostać łącznie. Sąd Najwyższy dostrzega z 
urzędu okoliczność przedłużającego się rozpoznania kasacji dotyczących obu 
skazanych z uwagi na aktywność procesową obrony jednego z nich, jednak na 
chwilę obecną nie jest to jednak jeszcze okolicznością na tyle ważką by 
uzasadniało rozdzielenie postępowań kasacyjnych, tym bardziej że obecnie w 
sprawie nie ma wniosków procesowych wymagających rozpoznania, a sprawa 
oczekuje na wyznaczenie składu i terminu. 
Wobec powyższego postanowiono jak w sentencji. 
[WB] 
[r.g.] 

I KK 308/25              
3