I KK 289/26

I KK 289/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
 
  
Dnia 23 września 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Andrzej Michałowicz 
  
w sprawie R.K. 
skazanej art. 177 § 2 k.k. 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu  
w dniu 23 września 2026 r.,  
wniosku obrońcy skazanej  
o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w Poznaniu  
z dnia 10 marca 2026 r., sygn. akt XVII Ka 1409/25,  
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej,  
z dnia 17 września 2025 r., sygn. akt II K 842/24, 
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario  
  
p o s t a n o w i ł: 
nie uwzględnić wniosku. 
  
  
  
UZASADNIENIE 
Na skutek kasacji obrońcy skazanej R.K. od wyroku Sądu Okręgowego w 
Poznaniu z dnia 10 marca 2026 r., sygn. akt XVII Ka 1409/25, utrzymującego w mocy 
wyrok Sądu Rejonowego w Środzie Wielkopolskiej, z dnia 17 września 2025 r., sygn. 
akt II K 842/24, przed Sądem Najwyższym zawisła sprawa tej skazanej wraz z 
wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją wyroku. W ocenie 
skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania wyroku znajduje uzasadnienie w 
treści art. 532 § 1 k.p.k., zgodnie z którym Sąd Najwyższy może wstrzymać 
wykonanie zaskarżonego orzeczenia, jeżeli przemawiają za tym okoliczności sprawy. 

I KK 289/26 
2 
 
W niniejszej sprawie zachodzą szczególne przesłanki uzasadniające zastosowanie 
tego środka, związane zarówno z sytuacją osobistą oskarżonej, jak i charakterem 
orzeczonych kar oraz środków kompensacyjnych. Oskarżona jest osobą w wieku 74 
lat, cierpiącą na schorzenia natury psychiatrycznej, w tym zaburzenia afektywne, 
pozostającą pod stałą opieką medyczną, wymagającą wsparcia osób trzecich. Jej 
stan zdrowia, w powiązaniu z wiekiem, powoduje istotne ograniczenia w zakresie 
codziennego funkcjonowania, a odbycie kary pozbawienia wolności może wiązać się 
z realnym ryzykiem istotnego pogorszenia jej stanu zdrowia. Nadto oskarżona nie 
posiada majątku, ani możliwości zarobkowych, a jej jedynym źródłem utrzymania jest 
świadczenie emerytalne. Wykonanie orzeczonych nawiązek oraz kosztów 
postępowania, jak również wykonanie kary pozbawienia wolności, prowadziłoby do 
nieodwracalnych skutków w jej sytuacji życiowej, jeszcze przed rozpoznaniem 
kasacji. Złożona kasacja, w ocenie skarżącego, nie ma charakteru oczywiście 
bezzasadnego, a podniesione w niej zarzuty dotyczą istotnych uchybień 
procesowych sądu odwoławczego, które mogły mieć wpływ na treść orzeczenia, w 
szczególności w zakresie kontroli instancyjnej wymiaru kary oraz środków 
kompensacyjnych. W tej sytuacji, jak wskazano we wniosku, wykonanie 
zaskarżonego wyroku, przed rozpoznaniem kasacji, mogłoby prowadzić do 
powstania nieodwracalnych skutków, w szczególności w sferze osobistej i 
zdrowotnej oskarżonej, a ewentualne uwzględnienie kasacji czyniłoby te skutki 
nieuzasadnionymi. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
Wniosek obrońcy skazanej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją 
wyroku nie jest zasadny. 
Wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 532 § 
1 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. O zastosowaniu tej instytucji powinna przesądzać 
ranga zarzutów kasacyjnych i bardzo wysoki stopień prawdopodobieństwa uchylenia 
orzeczenia, przy jednoczesnym uznaniu, że jego wykonywanie przed rozpoznaniem 
kasacji spowodowałoby wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki dla 
osoby, której orzeczenie dotyczy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 
stycznia 2023 r., III KK 645/22). 

I KK 289/26 
3 
 
Dokonywana na potrzeby rozpoznania wniosku analiza kasacji i akt tej sprawy 
doprowadziła Sąd Najwyższy do konkluzji, że nie ziściły się przesłanki do 
wstrzymania wykonania wyroku w trybie art. 532 § 1 k.p.k. Dla uwzględnienia 
wniosku o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo 
uwzględnienia kasacji musiałoby być niemal zbliżone do pewności, oczywistości (por. 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 22 kwietnia 2021 r., V KK 129/21; 
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 29 marca 2021 r., IV KK 103/21) i 
prowadzić do wniosku o potrzebie uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia 
wobec niego postępowania (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 
2018 r., II KK 23/18), ewentualnie wydania innego rozstrzygnięcia, które spowoduje, 
że wykonywanie kary do czasu rozpoznania kasacji okaże się niesłuszne i odbędzie 
się z pokrzywdzeniem skazanego. W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa 
oczywistość i jednoznaczność uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy. Ocena 
zasadności zarzutów kasacji wymagać będzie analizy dokonywanej na etapie 
merytorycznego jej rozpoznania. 
Powodu do wstrzymania wykonania zaskarżonego kasacją wyroku nie 
stanowi również sytuacja osobista i zdrowotna skazanej. Jak słusznie podkreśla się 
w literaturze i orzecznictwie, jeżeli treść art. 532 § 1 k.p.k. miałaby być postrzegana 
jako kolejna instytucja, która służy do wstrzymania wykonania kary w postępowaniu 
wykonawczym tylko na podstawie przesłanek faktycznych, osobistych czy 
rodzinnych skazanego oraz określonych okoliczności, które czyniłyby odbycie kary 
nadmiernie dolegliwym w aktualnej sytuacji skazanego, to zbędne było jej lokowanie 
w rozdziale o kasacji (tak: J. Matras, w: Kodeks postepowania karnego. Komentarz, 
red. K. Dudka, Warszawa 2020, s. 1193; z orzecznictwa – por. np.: postanowienia 
Sądu Najwyższego z: dnia 22 kwietnia 2020 r., IV KK 127/20; dnia 8 grudnia 2021 r., 
IV KK 636/21; dnia 14 stycznia 2022 r., V KK 628/21). Nie budzi wątpliwości, że 
umieszczenie tej instytucji w postępowaniu kasacyjnym przesądza, iż jej 
zastosowanie warunkowane jest bardzo wysokim prawdopodobieństwem uznania 
zasadności zarzutów kasacyjnych, a nie sytuacją osobistą, zawodową czy rodzinną 
skazanego. 
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie 
zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej 
instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym 

I KK 289/26 
4 
 
względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii 
zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w 
Poznaniu. 
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części 
dyspozytywnej postanowienia. 
 
[WB] 
[r.g.]