I KK 250/26

I KK 250/26 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
 
  
Dnia 5 sierpnia 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
 
  
SSN Zbigniew Puszkarski (przewodniczący) 
SSN Jacek Błaszczyk 
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek (sprawozdawca) 
 
  
w sprawie P.K., 
w przedmiocie wyroku łącznego, 
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 sierpnia 2026 r.,  
w trybie art. 535 § 5 k.p.k.,  
kasacji Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, 
od wyroku łącznego Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu 
z dnia 19 maja 2026 r., III K 378/26, 
  
uchyla zaskarżony wyrok łączny i przekazuje sprawę Sądowi 
Rejonowemu Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu do 
ponownego rozpoznania. 
  
 Jacek Błaszczyk          Zbigniew Puszkarski          Małgorzata Wąsek-Wiaderek 
  
  
UZASADNIENIE 
 Wyrokiem łącznym z dnia 19 maja 2026 r., III K 378/26, Sąd Rejonowy 
Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, po rozpoznaniu sprawy P.K., skazanego 
– zgodnie z opisem zawartym w części wstępnej wyroku łącznego – prawomocnymi 
wyrokami:  

I KK 250/26 
2 
 
 
A. Sądu Rejonowego w Starachowicach z dnia 7 lipca 2025 r., II K 156/25, za 
przestępstwo z art. 278 § 1 k.k. popełnione w dniu 12 grudnia 2024 r., na karę 6 
miesięcy pozbawienia wolności; 
B. Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 16 października 2025 r., II K 1030/25, za 
przestępstwa: z art. 280 § 1 k.k. popełnione w dniu 10 grudnia 2024 r., na karę 3 lat 
pozbawienia wolności i z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. popełnione w dniu 
14 grudnia 2024 r., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, które objęto karą 
łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności; 
C. Sądu Rejonowego w Ostrowcu Świętokrzyskim z dnia 24 listopada 2025 r., II K 
246/25, za ciąg przestępstw z art. 278 § 1 k.k. popełnionych w dniu 13 grudnia 2024 
r., na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności; 
D. Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu z dnia 3 marca 2026 
r., III K 915/25, za przestępstwo z art. 278 § 3 k.k. popełnione w dniu 16 grudnia 2024 
r., na karę 5 miesięcy pozbawienia wolności; 
– na podstawie art. 91 § 2 k.k. i art. 86 § 1 k.k. połączył kary pozbawienia wolności 
wymierzone wyrokami opisanymi powyżej w punktach: A, B, C i D, a w ich miejsce 
orzekł karę łączną 4 lat pozbawienia wolności (pkt 1) oraz na poczet kary łącznej 
pozbawienia wolności zaliczył skazanemu okresy rzeczywistego pozbawienia 
wolności (pkt 2) oraz orzekł o kosztach procesu (pkt 3). Powyżej opisany wyrok 
łączny nie został zaskarżony i uprawomocnił się w pierwszej instancji. 
 
Kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k. od tego wyroku łącznego wniósł Prokurator 
Generalny, na korzyść skazanego, zaskarżając go w całości i zarzucając: „rażące i 
mające istotny wpływ na treść wyroku łącznego naruszenie przepisów prawa 
procesowego i materialnego – art. 410 k.p.k. i art. 413 § 1 pkt 4 k.p.k. w zw. z art. 
574 k.p.k. oraz art. 91 § 2 k.k. w zw. z art. 85 § 1 k.k., poprzez nieuwzględnienie 
całokształtu okoliczności, wynikających z materiałów ujawnionych w toku rozprawy 
głównej i błędne przyjęcie w komparycji wyroku łącznego, że prawomocnym 
wyrokiem Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 16 października 2025 r., sygn. akt II 
K 1030/25, wymierzono wobec P.K. dwie kary jednostkowe pozbawienia wolności w 
wymiarze: 3 lat (za czyn z art. 280 § 1 k.k.) oraz 8 miesięcy (za czyn z art. 278 § 1 
k.k.), a w ich miejsce orzeczono karę łączną 3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności, 
a następnie połączenie ww. kar jednostkowych z karami: 6 miesięcy pozbawienia 

I KK 250/26 
3 
 
 
wolności, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w Starachowicach, sygn. akt II K 
156/25, 5 miesięcy pozbawienia wolności, orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego w 
Ostrowcu Świętokrzyskim, sygn. akt II K 246/25 i 5 miesięcy pozbawienia wolności, 
orzeczoną wyrokiem Sądu Rejonowego Poznań-Nowe Miasto i Wilda w Poznaniu, 
sygn. akt III K 915/25, a w ich miejsce utworzenie w pkt. 1 kary łącznej 4 lat 
pozbawienia wolności w sytuacji, gdy wyrokiem Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 
14 kwietnia 2026 r., sygn. akt V Ka 156/26 rozstrzygnięcie Sądu I instancji o sygn. 
akt II K 1030/25, zostało zmienione i oskarżonemu prawomocnie przypisano 
popełnienie przestępstwa z art. 291 § 1 k.k., w miejsce czynu z art. 280 § 1 k.k., za 
które orzeczono karę pozbawienia wolności w wymiarze niższym o 1 rok, to jest 2 lat 
pozbawienia wolności (oraz wymierzono nową karę łączną 2 lat i 2 miesięcy 
pozbawienia wolności), wskutek czego utworzony w wyroku łącznym węzeł kary 
łącznej objął nieistniejącą w obrocie prawnym karę 3 lat pozbawienia wolności”. 
Prokurator Generalny wniósł o uchylenie wyroku łącznego i przekazanie sprawy do 
ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu Poznań-Nowe Miasto i Wilda w 
Poznaniu, w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. 
Sąd Najwyższy zważył, co następuje. 
 
Kasacja okazała się oczywiście zasadna, co umożliwiło jej uwzględnienie na 
posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k. 
 
W tej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów prawa wskazanych 
w zarzucie kasacji. Jak trafnie podniósł Prokurator Generalny w uzasadnieniu kasacji, 
w części wstępnej wyroku łącznego Sąd Rejonowy w punkcie B błędnie opisał wyrok 
Sądu Rejonowego w Radomiu z dnia 16 października 2025 r., II K 1030/25, 
stwierdzając, że P.K. wymierzono karę 3 lat pozbawienia wolności, za przestępstwo 
z art. 280 § 1 k.k. oraz karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 278 § 1 
k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k., a w miejsce kar jednostkowych wymierzono karę łączną 
3 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten został bowiem zmieniony 
wyrokiem Sądu Okręgowego w Radomiu z dnia 14 kwietnia 2026 r., V Ka 156/26, 
poprzez uchylenie orzeczenia o karze łącznej, uznanie, że P.K. popełnił 
przestępstwo z art. 291 § 1 k.k., a nie, jak wynikało z rozstrzygnięcia Sądu meriti – 
art. 280 § 1 k.k. i wymierzenie za nie kary o rok niższej, to jest w wysokości 2 lat 
pozbawienia wolności. Sąd odwoławczy w miejsce kar jednostkowych orzekł nową 
karę łączną 2 lat i 2 miesięcy pozbawienia wolności. Co istotne, Sąd Rejonowy 

I KK 250/26 
4 
 
 
orzekający w przedmiocie wyroku łącznego dysponował wyrokiem Sądu 
Okręgowego w Radomiu, którego poświadczona za zgodność z oryginałem kopia 
została włączona do akt sprawy (k. 45-46). 
Błędnie opisaną karę Sąd Rejonowy połączył w punkcie pierwszym sentencji 
wyroku łącznego z innymi karami podlegającymi łączeniu i w konsekwencji orzekł 
karę łączną 4 lat pozbawienia wolności. Tym samym Sąd Rejonowy połączył w 
punkcie 1 rozstrzygnięcia z innymi karami jednostkowymi karę 3 lat pozbawienia 
wolności, zamiast kary 2 lat pozbawienia wolności. Co jednak kluczowe, Sąd 
Rejonowy objął karą łączną karę nieistniejącą.  
Powyższe w sposób oczywisty miało wpływ na treść wyroku, przede 
wszystkim z punktu widzenia granic możliwej do orzeczenia kary łącznej. Z uwagi na 
uchybienie Sądu Rejonowego, dolną granicę kary łącznej wyznaczała błędnie 
opisana i prawomocnie niewymierzona kara 3 lat pozbawienia wolności (pozwalająca 
orzec karę łączną w minimalnym wymiarze 3 lat i miesiąca pozbawienia wolności), 
podczas gdy powinna ją określać karą orzeczona w jej miejsce wyrokiem Sądu 
Okręgowego w Radomiu, tj. kara 2 lat pozbawienia wolności (minimalna kara łączna 
w wymiarze 2 lat i miesiąca pozbawienia wolności). W sposób oczywisty powyższe 
uchybienie wpływało także na sumę kar podlegających łączeniu, a więc górną 
granicę możliwej do wymierzenia kary łącznej.  
Ponadto, w orzecznictwie za uchybienie mające istotny wpływ na treść 
orzeczenia wprost uznaje się objęcie wyrokiem łącznym kary nieistniejącej (por. 
wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 11 września 2025 r., V KK 272/25; z dnia 26 marca 
2025 r., I KK 5/25; z dnia 18 maja 2006 r., V KK 92/06).  
Sąd Najwyższy dostrzega, że orzeczona przez Sąd Rejonowy kara łączna 
mieści się w granicach dopuszczalnego jej wymiaru (przy prawidłowym połączeniu 
kar jednostkowych), jednakże stanowi wtedy sumę kar jednostkowych faktycznie 
orzeczonych wobec P.K., które powinny wejść w jej skład. Tymczasem w błędnym 
wyroku Sąd meriti zastosował zasadę asperacji, a faktycznie skazany ma 
wymierzoną karę łączną na zasadzie kumulacji, co nie było zamiarem Sądu meriti. 
Dlatego też uchylenie zaskarżonego wyroku łącznego stanowi działanie na korzyść 
skazanego. 

I KK 250/26 
5 
 
 
Rozpoznając sprawę ponownie Sąd Rejonowy wnikliwie i rzetelnie 
przeanalizuje dotychczasową karalność skazanego, prawidłowo odda ją w 
wydawanym orzeczeniu oraz rozstrzygnie czyniąc zadość przepisom prawa 
materialnego i procesowego. 
Mając na uwadze powyższe, należało orzec jak w sentencji wyroku. 
[WB] 
[a.ł]