I KK 159/26

I KK 159/26 
 
 
  
POSTANOWIENIE 
  
Dnia 3 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Kazimierz Klugiewicz 
  
w sprawie F. W.,  
skazanego z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i in.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.,  
w dniu 3 czerwca 2026 r.,  
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego  
od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu  
z dnia 31 października 2025 r., sygn. akt II AKa 367/24,  
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Jeleniej Górze  
z dnia 24 czerwca 2024 r., sygn. akt III K 1/23,  
  
p o s t a n o w i ł:  
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;  
2. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego obciążyć 
skazanego.  
 
[J.J.] 
  
  
  
UZASADNIENIE 
 
W sprawie złożonej podmiotowo i przedmiotowo F.W. wyrokiem Sądu 
Okręgowego w Jeleniej Górze z 24 czerwca 2024 r. sygn. akt III K 1/23, został 
uznany za winnego: 

I KK 159/26              
2 
 
 
I. ciągu dwóch przestępstw określonych w art. 62 ust. 2 ustawy o 
przeciwdziałaniu narkomanii w zw. z art. 91 § 1 k.k., za który wymierzono mu karę 
roku i 3 miesięcy pozbawienia wolności; ponadto, na mocy art. 70 ust. 4 ustawy z 
dnia 29.07.2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (u.p.n.) orzeczono wobec 
oskarżonego F.W. nawiązkę w wysokości 600 zł na rzecz Poradni Profilaktyki 
Leczenia i Terapii Uzależnień w J. na cele związane z zapobieganiem i 
zwalczaniem narkomanii; 
II. czynu ciągłego określonego z art. 59 ust. 1 i art. 59 ust. 3 u.p.n. w zw. z 
art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w stanie prawnym 
obowiązującym przed zmianą ustawy z dniem 1 stycznia 2023 r. w zw. z art. 4 § 1 
k.k., za który – na mocy art. 59 ust. 1 u.p.n. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 12 § 
1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. – wymierzono mu karę roku i 10 miesięcy pozbawienia 
wolności; ponadto, na mocy art. 45 § 1 k.k. orzeczono przepadek równowartości 
korzyści majątkowej uzyskanej z przestępstwa w wysokości 3790 zł, a na mocy art. 
70 ust. 4 u.p.n. orzeczono nawiązkę w wysokości 4000 zł na rzecz Poradni 
Profilaktyki Leczenia i Terapii Uzależnień w J. na cele związane z zapobieganiem i 
zwalczaniem narkomanii; 
III. występku z art. 158 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. 
z art. 57a § 1 k.k. i za to, na mocy art. 158 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. i w zw. z 
art. 11 § 3 k.k. wymierza mu karę roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności; 
IV. czynu ciągłego określonego art. 56 ust. 1 i art. 56 ust. 3 i art. 59 ust. 1 
u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. w stanie 
prawnym obowiązującym przed zmianą ustawy z dniem 1 stycznia 2023 r. w zw. z 
art. 4 § 1 k.k. i za to, na mocy art. 56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 
12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k. wymierza mu karę 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia 
wolności i karę 80 stawek dziennych grzywny po 30 złotych każda stawka; ponadto, 
na mocy art. 45 § 1 k.k. orzeczono przepadek równowartości korzyści majątkowej 
uzyskanej z przestępstwa w wysokości 118 850 zł, a na mocy art. 70 ust. 4 u.p.n. 
orzeczono wobec oskarżonego F.W. nawiązkę w wysokości 8000 zł na rzecz 
Poradni Profilaktyki Leczenia i Terapii Uzależnień w J. na cele związane z 
zapobieganiem i zwalczaniem narkomanii. 

I KK 159/26              
3 
 
 
 
Sąd I instancji, na mocy art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. połączył kary 
pozbawienia wolności orzeczone wobec oskarżonego F.W. i wymierzył mu karę 
łączną 4 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności. 
 
Od tego wyroku apelację wniósł obrońca oskarżonego, który – podnosząc 
zarzuty rażącej niewspółmierności kar jednostkowych pozbawienia wolności oraz 
wskazując na niesłuszne niezastosowanie środka zabezpieczającego wskazanego 
w art. 71 ust. 1 i 3 u.p.n. – wniósł o wymierzenie łagodniejszych kar jednostkowych 
oraz kary łącznej w wymiarze 3 lat i miesiąca pozbawienia wolności oraz 
orzeczenie – na podstawie art. 71 ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii — 
umieszczenia oskarżonego przed wykonaniem kary pozbawienia wolności w 
zakładzie opieki zdrowotnej realizującym program leczenia odwykowego dla osób 
uzależnionych od środków odurzających lub substancji psychoaktywnych. 
 
Wyrok Sądu a quo został również zaskarżony przez prokuratora, m.in. na 
niekorzyść F.W. W apelacji podniesiono zarzuty błędu w ustaleniach faktycznych, 
mający wpływ na treść zapadłego wyroku, obrazy przepisów prawa materialnego w 
zakresie kwalifikacji prawnej czynu (art. 59 ust. 2 u.p.n.) oraz rażącej 
niewspółmierności 
(łagodność) 
kary 
pozbawienia 
wolności 
wymierzonej 
oskarżonemu F.W. za popełnienie czynów zabronionych z pkt. II i IV oraz kary 
łącznej. Prokurator wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w odniesieniu do F.W. 
poprzez uznanie, ze czyn z pkt. II nie obejmuje jednego z czynów, opisanego w pkt. 
2 części wstępnej wyroku oraz nie stanowi wypadku mniejszej wagi w rozumieniu 
art. 59 ust. 3 u.p.n. i wymierzenie mu za jego popełnienie kary 2 lat i 6 miesięcy 
pozbawienia wolności, a także uznanie oskarżonego F.W. za winnego popełnienia 
czynu opisanego w pkt 2 części wstępnej wyroku stanowiącego zbrodnie z art. 59 
ust. 2 u.p.n. i wymierzenie mu za jej popełnienie kary 3 lat pozbawienia wolności, 
ewentualnie poprzez uznanie, że czyn z pkt. II wypełnia znamiona z art. 59 ust. 1 
u.p.n. i art. 59 ust. 2 u.p.n. w zw. z art. 59 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. 
z art. 12 § 1 k.k. i wymierzenie mu za jego popełnienie kary 2 lat i 2 miesięcy 
pozbawienia wolności. Ponadto wniósł o podwyższenie kary jednostkowej za czyn 
ciągły z pkt. IV do 5 lat pozbawienia wolności i orzeczenie nowej kary łącznej 
względem oskarżonego F.W. i wymierzenie mu kary 8 lat pozbawienia wolności. 

I KK 159/26              
4 
 
 
 
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 31 października 2025 r., 
sygn. akt II AKa 367/24, stosując stan prawny obowiązujący przed zmianą ustawy z 
dniem 1 stycznia 2023 r., zmienił zaskarżony wyrok w stosunku do F.W., w punkcie 
III w ten sposób, że przypisany czyn zakwalifikował z art. 59 ust 1 i 2 u.p.n. w zw. z 
art. 11 § 2 k.k. w zw. art. 12 § 1 k.k. i art. 65 § 1 k.k. w zw. z art. 4 § 1 k.k., 
podwyższając wymierzoną oskarżonemu karę pozbawienia wolności do 3 lat i 6 
miesięcy oraz stwierdzając, że utraciła moc wymierzona oskarżonemu kara łączna 
pozbawienia wolności. Na podstawie art. 86 § 1 k.k. i art. 91 § 2 k.k. połączył kary 
pozbawienia wolności orzeczone wobec F.W. i wymierzył mu karę 6 lat pozbawienia 
wolności. W pozostałym zakresie zaskarżony wyrok w stosunku do F.W. utrzymał w 
mocy. 
 
Wyrok Sądu II instancji został zaskarżony kasacją przez obrońcę skazanego, 
który podniósł następujące zarzuty: 
I. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mające wpływ na treść 
wyroku, a mianowicie art. 457 § 3 k.p.k., a to polegające na sporządzeniu 
uzasadnienia wyroku z rażącym naruszeniem wymagań ustawowych, co 
praktycznie uniemożliwia kontrolę orzeczenia, a sprowadzającym się do tego, że 
Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, w zaskarżonym orzeczeniu nie uzasadnił z jakich 
powodów 
wynika 
zmiana 
kwalifikacji 
prawnej 
czynu 
– 
z 
pierwotnie 
zakwalifikowanego jako czyn z art. 59 ust. 1 i 3 u.p.n. na finalną kwalifikację z art. 
59 ust. 1 i 2 u.p.n. – nie kwestionując również ustaleń faktycznych poczynionych 
przez Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze, pozostając jedynie przy stwierdzeniu, że 
podziela pogląd apelacji prokuratora na niekorzyść oskarżonego; 
II. rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, a to art. 424 k.p.k., art. 
433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k., polegające na nienależytym rozważeniu 
wszystkich zarzutów wskazanych w apelacji i sporządzeniu uzasadnienia wyroku z 
rażącym naruszeniem wymagań ustawowych, co utrudnia kontrolę orzeczenia, w 
szczególności zarzutu dotyczącego rażącego naruszenia art. 71 ust. 3 u.p.n. 
poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji niezastosowanie, co było 
spowodowane przyjęciem przez Sąd Apelacyjny we Wrocławiu, że przesłanka 
popełnienia przestępstwa w związku z uzależnieniem zachodzi wyłącznie w 
sytuacji, gdy sprawca dopuścił się czynu pod bezpośrednim wpływem środka 

I KK 159/26              
5 
 
 
odurzającego lub substancji psychotropowej, podczas gdy pojęcie to również 
obejmuje związek funkcjonalny i motywacyjny pomiędzy uzależnieniem a 
popełnieniem przestępstwa, gdyż popełnione czyny stanowiły element mechanizmu 
uzależnienia, 
w 
tym 
sposobu 
pozyskiwania 
środków 
odurzających 
oraz 
funkcjonowania oskarżonego w realiach uzależnienia, co doprowadziło w ocenie 
obrońcy do bezzasadnej odmowy zastosowania środka zabezpieczającego w 
postaci terapii uzależnień, mimo spełnienia ustawowych przesłanek. 
Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie rozstrzygnięć 
dotyczących F.W. i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu we Wrocławiu do 
ponownego rozpoznania. 
Prokurator w odpowiedzi na kasację wniósł o jej oddalenie jako oczywiście 
bezzasadnej. 
 
Sąd Najwyższy rozważył, co następuje. 
 
Kasacja jest oczywiście bezzasadna, co uprawniało do jej oddalenia na 
posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k. 
 
Na wstępie należy zaznaczyć, że pierwszy zarzut został wadliwie 
sformułowany pod względem konstrukcyjnym, albowiem podnoszenie obrazy art. 
457 § 3 k.p.k. nie może przynieść oczekiwanego przez autora kasacji rezultatu. 
Warto bowiem przypomnieć, że zgodnie z art. 537a k.p.k. nie można uchylić wyroku 
sądu odwoławczego z tego powodu, że jego uzasadnienie nie spełnia wymogów 
określonych w art. 457 § 3 k.p.k. Jak wskazuje się w orzecznictwie: „pisemne 
uzasadnienie jest zawsze sporządzane po wydaniu wyroku i z tego powodu 
logicznym niepodobieństwem jest, aby treściowa zawartość uzasadnienia mogła 
mieć wpływ na wydany wcześniej wyrok sądu odwoławczego” (postanowienie Sądu 
Najwyższego z dnia 7 października 2020 r., V KK 415/20, LEX nr 3095020). 
Chociaż uwagi Sądu odwoławczego co do zarzutu obrazy art. 59 ust. 2 u.p.n. (s. 14 
uzasadnienia wyroku Sądu ad quem) są lakoniczne i nie sposób uznać ich za 
wzorcowe, to jednak stanowią one wyraz rozpoznania zarzutu z apelacji 
prokuratora, a uznanie go za zasadny i dokonanie zmiany kwalifikacji prawnej 
czynu z pkt. II pozwala przyjąć, że Sąd ad quem podzielił argumentację 
przedstawioną przez oskarżyciela publicznego. Wadliwości zaś tego stanowiska 
autor kasacji w ogóle nawet nie próbował wykazać, akcentując jedynie fakt 

I KK 159/26              
6 
 
 
związania Sądu odwoławczego ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji. Rzecz 
jednak w tym, że wypadek mniejszej wagi to instytucja prawa materialnego, a 
zatem jej zastosowanie wiąże się z oceną faktów na potrzeby zbadania wystąpienia 
przesłanek wypracowanych w nauce prawa karnego i orzecznictwie. Uznanie czynu 
za wypadek mniejszej wagi lub odmowa przyznania osądzanemu czynowi takiego 
statusu przez Sąd odwoławczy może zatem wynikać nie tylko z ustalenia nowych 
faktów, ale również z odmiennej oceny faktów już ustalonych przez Sąd, co miało 
miejsce w niniejszej sprawie. 
 
Jeśli chodzi o drugi zarzut, to jest on chybiony z uwagi na zaprezentowanie 
przez Sąd odwoławczy szczegółowych rozważań z przedstawieniem powodów 
uznania zarzutu apelacyjnego dotyczącego kwestii niezastosowania art. 71 ust. 3 
u.p.n. (zob. s. 9-11 uzasadnienie wyroku Sądu ad quem). Warto zaznaczyć, że 
pogląd Sądu o braku przesłanek do umieszczenia sprawcy przed wykonaniem kary 
w odpowiednim podmiocie leczniczym wynika z ustaleń faktycznych poczynionych 
w sprawie, nie zaś z wadliwej wykładni art. 71 ust. 3 w zw. z ust. 1 u.p.n. Sąd II 
instancji niebezpodstawnie bowiem zauważył, że nie ustalono, aby F.W. dopuścił 
się przypisanych mu przestępstw z ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w 
związku z używaniem środka odurzającego, substancji psychotropowej lub nowej 
substancji psychoaktywnej. Przeciwnie z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, 
że proceder realizowany przez skazanego wynikał z chęci osiągnięcia korzyści 
majątkowej, czyniąc sobie z niego stałe źródło dochodu (zob. s. 10 uzasadnienia 
wyroku Sądu ad quem). Wskazywanie zatem w petitum kasacji, że „popełnione 
czyny stanowiły element mechanizmu uzależnienia, w tym sposobu pozyskiwania 
środków odurzających oraz funkcjonowania oskarżonego w realiach uzależnienia” 
jawi się jako polemika z ustaleniami faktycznymi poczynionymi sprawie, która z 
oczywistych względów nie może stanowić podstawy do formułowania skutecznego i 
rzetelnie postawionego zarzutu niezastosowania prawa materialnego. 
 
Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w 
postanowieniu, na podstawie art. 637a k.p.k. w zw. z art. 636 § 1 k.p.k. kosztami 
sądowymi postępowania kasacyjnego obciążając skazanego. 
[WB] 
[r.g.] 

I KK 159/26              
7