I KK 139/26

I KK 139/26 
 
 
 
 
  
WYROK 
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ 
  
Dnia 16 czerwca 2026 r. 
Sąd Najwyższy w składzie: 
  
SSN Andrzej Stępka (przewodniczący) 
SSN Jacek Błaszczyk 
SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca) 
  
w sprawie kpr. rez. K. P.  
skazanego z art. 357 § 1 k.k.,  
po rozpoznaniu w Izbie Karnej  
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
w dniu 16 czerwca 2026 r.  
kasacji wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść  
od wyroku Wojskowego Sądu Garnizonowego w Lublinie  
z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt Sg. 22/25,  
  
uchyla zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia 
o karze i przekazuje sprawę w tym zakresie Wojskowemu Sądowi 
Garnizonowemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.  
  
             Jacek Błaszczyk      Andrzej Stępka     Eugeniusz Wildowicz 
  
UZASADNIENIE 
 

I KK 139/26              
2 
 
Kpr. rez. K. P. został skazany wyrokiem Wojskowego Sądu Garnizonowego w 
Lublinie z dnia 23 maja 2025 r., sygn. akt Sg. 22/25, na karę 2 miesięcy ograniczenia 
wolności, polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele 
społeczne w wymiarze 30 godzin w stosunku miesięcznym za to, że „w dniu 23 
grudnia 2024 r. na terenie G. w miejscowości G. 1., wprawił się w stan nietrzeźwości 
z wynikami badań: I badanie- 0,83 mg/ dm3 o godz. 20.23, II badanie- 0,83 mg/ dm3 
o godz. 20.46, III badanie- 0,79 mg/dm3 o godz. 21:03 alkoholu w wydychanym 
powietrzu, będąc w służbie na stanowisku dowódcy zmiany zgodnie z rozkazem 
dziennym Dowódcy [...] nr [...] z dnia 22.12.2024 r. w godz. 12:00-00:00 oraz będąc 
wyznaczonym do pełnienia służby w dniu 24.12.2024 r. w godz. 00:00-12:00 
rozkazem dziennym Dowódcy [...] nr [...] z dnia 23.12.2024 r.”, tj. za czyn z art. 357 
§ 1 k.k.   
Wyrok ten, niezaskarżony przez żadną ze stron, uprawomocnił się z dniem 31 
maja 2025 r.  
Prokurator Generalny, działając w trybie art. 521 § 1 k.p.k., wniósł kasację od 
powyższego wyroku, zaskarżając go w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze na 
niekorzyść skazanego i zarzucając: „rażące i mające wpływ na orzeczenie 
naruszenie prawa materialnego - art. 34 § 1aa pkt 1 k.k., polegające na orzeczeniu 
kary ograniczenia wolności w wymiarze 2 miesięcy za popełnienie przestępstwa 
określonego w art. 357 § 1 k.k. podczas gdy przepis ten pozwala na takie 
rozstrzygnięcie tylko w sytuacji zagrożenia karą pozbawienia wolności nie 
przekraczającą roku.”  
Podnosząc powyższe, Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego 
wyroku i przekazanie sprawy Wojskowemu Sądowi Garnizonowemu w Lublinie do 
ponownego rozpoznania.   
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.  
Kasacja jest oczywiście zasadna, w związku z czym podlega rozpoznaniu i 
uwzględnieniu na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.  
Kpr. rez. K. P. został skazany za czyn z art. 357 § 1 k.k., polegający na 
wprawieniu się w stan nietrzeźwości lub odurzenia po wyznaczeniu do służby lub w 

I KK 139/26              
3 
 
trakcie służby, zagrożony karą ograniczenia wolności, aresztu wojskowego albo 
pozbawienia wolności do lat dwóch. 
Karę ograniczenia wolności co do zasady wymierza się w granicach od 
miesiąca do 2 lat (art. 34 § 1 k.k.).  
Z treści art. 34 § 1 aa pkt 1 - 3 k.k. wynika, że jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, 
to za przestępstwo zagrożone zarówno karą ograniczenia wolności jak i karą 
pozbawienia wolności, sąd wymierza karę ograniczenia wolności na okres minimum 
dwóch miesięcy - jeżeli czyn jest zagrożony karą pozbawienia wolności 
nieprzekraczającą roku, trzech miesięcy – w przypadku czynu zagrożonego karą 
pozbawienia wolności  nieprzekraczającą 2 lat albo 4 miesięcy – za czyn zagrożony 
karą pozbawienia wolności przekraczającą 2 lata. Oznacza to, że karę 2 miesięcy 
ograniczenia wolności, można orzec wyłącznie za przestępstwo zagrożone obok 
kary ograniczenia wolności karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą roku.  
Wymierzając skazanemu karę ograniczenia wolności w wymiarze 2 miesięcy 
za czyn z art. 357 § 1 k.k., zagrożony między innymi karą do 2 lat pozbawienia 
wolności, Wojskowy Sąd Garnizonowy w Lublinie naruszył zatem przepis prawa 
materialnego limitujący swobodę sędziowską w zakresie wymiaru kary ograniczenia 
wolności, poprzez wymierzenie kary poniżej dolnego progu zagrożenia, określonego 
w art. 34 § 1 aa pkt 2 k.k.  
Stwierdzone uchybienie stanowi rażące naruszenie wskazanego w zarzucie 
kasacji przepisu prawa materialnego i ma istotny wpływ na treść zaskarżonego 
orzeczenia, co skutkuje koniecznością usunięcia go z obiegu prawnego w części 
dotyczącej rozstrzygnięcia o karze.  
Wojskowy Sąd Garnizonowy w Lublinie, ponownie rozpoznając sprawę w 
zakresie kary za zarzucony oskarżonemu czyn z art. 357 § 1 k.k., będzie miał na 
uwadze aktualne brzmienie przepisów regulujących wymiar kary.  
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak wyroku.       
 
[J.J.] 

I KK 139/26              
4 
 
[r.g.] 
  
                     Jacek Błaszczyk      Andrzej Stępka     Eugeniusz Wildowicz