I GZ 87/26

Sprawa dotyczyła zażalenia wniesionego przez Z. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które odrzuciło wcześniejsze zażalenie skarżącego. To wcześniejsze zażalenie dotyczyło postanowienia WSA utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny, rozpoznając zażalenie na posiedzeniu niejawnym, stwierdził, że nie zasługuje ono na uwzględnienie. Sąd podkreślił, że nie wszystkie orzeczenia WSA podlegają zaskarżeniu do NSA. Zgodnie z przepisami Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.), zażalenie do NSA przysługuje tylko w przypadkach przewidzianych w ustawie. NSA wskazał, że żaden przepis nie przewiduje możliwości złożenia zażalenia na postanowienie WSA wydane na podstawie art. 260 p.p.s.a., które utrzymuje w mocy postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy. Sąd orzekający w tej sytuacji działa jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu, co oznacza, że postępowanie jest dwuinstancyjne, ale nie przysługuje dalsze zażalenie do NSA. W niniejszej sprawie skarżący złożył już szósty wniosek o przyznanie prawa pomocy, który został umorzony. Po rozpoznaniu sprzeciwu, WSA utrzymał postanowienie referendarza w mocy. NSA uznał, że WSA prawidłowo odrzucił zażalenie skarżącego jako niedopuszczalne, a następnie sam oddalił to zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.

Zagadnienia prawne (1)

Skład orzekający