I GZ 505/25

I GZ 505/25 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-01-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-12-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 61 § 2 pkt 1 i § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. D. B. Sp. z o.o. w P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt III SA/Po 615/25 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. D. B. Sp. z o.o. w P. na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z 4 listopada 2025 r., III SA/Po 615/25 odmówił D. D. B. Sp. z o.o. w P. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. D. B. Sp. z o.o. w P. na decyzję Zarządu Województwa Wielkopolskiego z [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty do zwrotu w ramach umowy o dofinansowanie projektu z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej.
Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy.
D. D. B. Sp. z o.o. w P. (dalej: skarżąca lub spółka) w skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc, że jej wykonanie poprzez egzekucję należności pieniężnych może skutkować nieodwracalnymi skutkami finansowymi z niewypłacalnością włącznie.
Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA w Poznaniu podkreślił, że uwzględnienie wniosku o udzielenie takiej ochrony tymczasowej uzależnione jest od wykazania i udokumentowania istnienia przesłanek do wstrzymania wykonania danego aktu administracyjnego, czego skarżąca spółka nie uczyniła, ponieważ uzasadnienie jej wniosku było ograniczone jedynie do wyrażenia obawy o możliwych ujemnych następstwach egzekucji należności wynikających z zaskarżonej decyzji. Spółka nie przedstawiła ani danych ani dowodów dotyczących jej sytuacji majątkowej. Uniemożliwiła tym sam ustalenie, czy istotnie w jej przypadku zachodzą podstawy określone w art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2024, poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Spółka wniosła zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia oraz orzeczenia co do istoty sprawy poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jak i zwrot kosztów postępowania zażaleniowego.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
1. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że w sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podczas gdy okoliczności faktyczne wskazują na wysokie prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków;
2. art. 7, art. 77 § i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne rozważenie argumentów przedstawionych we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji oraz powierzchowną ocenę sytuacji majątkowej i faktycznej spółki.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów spółka przedstawiła w uzasadnieniu zażalenia.
Zarząd Województwa Wielkopolskiego w odpowiedzi na zażalenie wniósł o jego oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać, z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Wydając postanowienie w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 w związku z art. 166 p.p.s.a.), co nie wpływa na to, że przesłanką wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez wnioskodawcę okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przepis ten wskazuje przesłanki pozytywne uwzględnienia wniosku, które stanowią: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
W rozpoznawanej sprawie należy podzielić stanowisko Sądu I instancji, że spółka nie wykazała istnienia określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Skarżąca zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, lecz w żaden sposób go nie uzasadniła, tzn. nie przedstawiła żadnego konkretnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie okazała żadnych dokumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji. Wniosek zawarty w skardze skarżącej sprowadza się do wyrażenia obawy o możliwych ujemnych następstwach egzekucji należności wynikających z zaskarżonej decyzji. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwiał WSA w Poznaniu jego merytoryczną ocenę.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a. wskazać należy, że przepisów tych nie stosuje WSA. Z kolei stosownie do art. art. 141 § 1 p.p.s.a. uzasadnienie orzeczenia powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie - należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie w sferze motywacyjnej zawiera dość skąpą ocenę i wyjaśnienie podstawy prawnej. Mając jednak na uwadze treść złożonego wniosku, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie można było uznać, że sama obawa o możliwych ujemnych następstwach egzekucji należności wynikających z zaskarżonej decyzji uzasadnia w każdym przypadku wstrzymanie zaskarżonej decyzji.
W świetle powyższego należy przyjąć, że skarżąca nie wykazała, aby w jej przypadku wystąpiły ustawowe przesłanki przemawiające za uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania objętej skargą decyzji. Zaskarżone rozstrzygnięcie WSA w Poznaniu było zatem prawidłowe. Uwzględniając powyższe okoliczności, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania zażaleniowego, ponieważ nie przewiduje tego art. 209 w związku z art. 203 i art. 204 p.p.s.a. Zwrot kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym przysługuje tylko w przypadkach wskazanych w art. 203 i art. 204 p.p.s.a., te zaś przepisy nie dotyczą zażaleń.