I GZ 252/26

I GZ 252/26 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2026-06-19
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
Sygn. powiązane
I SA/Sz 287/26 - Postanowienie WSA w Szczecinie z 2026-05-11
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono zażalenie
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2026r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 11 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Sz 287/26 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2026 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: oddalić zażalenie.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z dnia 11 maja 2026 r., sygn. akt I SA/Sz 287/26 odrzucił skargę M. S. organu prowadzącego Niepubliczne Przedszkole "[...]" z Oddziałem Integracyjnym z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] stycznia 2026 r., nr [...].
Sąd I instancji uzasadniając postanowienie stwierdził, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 14 lutego 2026 r. Trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi upłynął więc z dniem 16 marca 2026 r. Skarga na przedmiotową decyzję została wniesiona w dniu 18 marca 2026 r. (data stempla pocztowego, k. 148 akt sądowych). W tych okolicznościach nastąpiło to z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.
Następnie skarżący wniósł zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.
Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że bezspornie w sprawie niniejszej jest doręczenie zaskarżonej decyzji pełnomocnikowi skarżącego za pośrednictwem e-Doręczeń, których zasady funkcjonowania reguluje przede wszystkim ustawa z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 z późn. zm.). Sporne jest natomiast uznanie przez Sąd I instancji, iż 14 lutego 2026 r. przypadająca w sobotę (dzień ustawowo wolny od pracy), mogła stanowić dzień od którego zaczął bieg termin do wniesienia skargi do sądu. Zdaniem autora zażalenia, z uwagi na fakt, iż czynność odbioru przesyłki przypadała na sobotę, to doręczenie jej nastąpiło w poniedziałek 16 lutego 2026 r.
Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei z art. 83 § 2 cytowanej ustawy wynika, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.
Zasady funkcjonowania e-Doręczeń reguluje ustawa z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1045 z późn. zm.), dalej "u.d.e.". Przepisy te wprowadzają system elektronicznej korespondencji, który jest prawnie równoważny z tradycyjnym listem poleconym za potwierdzeniem odbioru. Zgodnie z art. 40 ustawy, operator wyznaczony w ramach świadczenia publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego wystawia dowody wysłania i dowody otrzymania zgodnie ze standardem, o którym mowa w art. 26a ustawy z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej. Dowód otrzymania, w myśl art. 41 ust. 1 u.d.e., jest wystawiany po:
1) odebraniu korespondencji przekazanej na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego;
2) wpłynięciu korespondencji na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu publicznego;
3) upływie 14 dni od dnia wpłynięcia korespondencji przesłanej przez podmiot publiczny na adres do doręczeń elektronicznych podmiotu niepublicznego, jeżeli adresat nie odebrał go przed upływem tego terminu.
Przez odebranie dokumentu elektronicznego rozumie się każde działanie adresata posiadającego adres do doręczeń elektronicznych, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres i może zapoznać się z treścią odebranego dokumentu (art. 41 ust. 2 u.d.e.). Natomiast przez wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu (art. 41 ust. 3 u.d.e.). Stosownie zaś do treści art. 42 ust. 1 u.d.e., w przypadku doręczania korespondencji przy wykorzystaniu publicznej usługi rejestrowanego doręczenia elektronicznego korespondencja jest doręczona we wskazanej w dowodzie otrzymania chwili: 1) odebrania korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1; 2) wpłynięcia korespondencji - w przypadku, o którym mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2.
Z powyższych przepisów wynika zatem, że ustawodawca wyraźnie rozróżnił moment wpłynięcia dokumentu na elektroniczną skrzynkę odbiorczą i moment jego doręczenia adresatowi. Czym innym jest bowiem wpłynięcie dokumentu elektronicznego na adres do doręczeń elektronicznych, przez które rozumie się zaistnienie warunków technicznych umożliwiających adresatowi odebranie doręczanego dokumentu, a czym innym odebranie dokumentu elektronicznego, czyli każde działanie adresata, powodujące, że adresat dysponuje dokumentem, który wpłynął na ten adres i może zapoznać się z jego treścią. Jak zauważa się w doktrynie, wynikiem odebrania korespondencji elektronicznej powinno być dysponowanie dokumentem wraz z możliwością zapoznania się z jego treścią. Przez dysponowanie tym dokumentem należy uważać jego pobranie na skrzynkę doręczeń. Nie będzie wystarczająca wyłącznie możliwość wyświetlenia go w systemie bez uzyskania elektronicznego egzemplarza. Zarazem adresat po uzyskaniu tego dokumentu powinien móc się z nim zapoznać (...). Możliwość zapoznania się z treścią należy rozumieć jako dostęp do jego zawartości (por. B. Kwiatek (w:) Doręczenia elektroniczne. Komentarz, red. A. Skóra, Warszawa 2023, art. 41).
Uzupełnieniem wskazanych przepisów jest regulacja art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którymi skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi - w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny podziela ocenę faktyczną i prawną Sądu pierwszej instancji, że w Potwierdzeniu Otrzymania znajdującym się w aktach administracyjnych organu odwoławczego podano, że korespondencja z decyzją wpłynęła na adres do doręczeń strony w dniu 30 stycznia 2026 r., o godzinie 12:37:51, zaś odebrana została w dniu 14 lutego 2026 r. o godzinie 01:00:00. Jak zatem wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie naliczanie upływu terminu przewidzianego w przywołanym wcześniej art. 53 § 1 p.p.s.a. należało rozpocząć od dnia 15 lutego 2026 r., a upłynął on z końcem 16 marca 2026 r., (poniedziałek). W owym terminie bezspornie nie została wniesiona skarga. Strona wniosła ją dopiero w dniu 18 marca 2026 r. poprzez oddanie przedmiotowego pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego. W realiach sprawy nie sposób było więc przyjąć, aby objęte zażaleniem postanowienie z 11 maja 2026 r. naruszało normę art. 53 § 1 p.p.s.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skargę wniesiono po terminie.
Na marginesie, Naczelny Sąd Administracyjny odnosząc się do argumentów autora zażalenia, który wskazuje na brzmienie art. 57 § 1 k.p.a., wyjaśnia, że argumentacja przedstawiona w nim jest pozbawiona podstaw prawnych. Przepis ten, wbrew intencji autora zażalenia, nie może mieć zastosowania do obliczania wniesienia skargi do sądu. Jak wskazano wyżej, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi reguluje zarówno termin do wniesienia skargi do sądu, jak również sposób ich obliczania. Zastosowanie ma tutaj wyżej cytowany przepis art. 53 § 1 i art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a., a nie art. 57 § 1 k.p.a.,
W tych okolicznościach należało uznać, że zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawidłowo uznał, że skarżący wniósł skargę po terminie.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.