I GSK 974/23

I GSK 974/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-24
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący/
Jacek Boratyn
Piotr Pietrasz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
III SA/Lu 583/22 - Wyrok WSA w Lublinie z 2023-02-09
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 121 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U. 2023 poz 259
art. 174 pkt 2, art. 176 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant starszy asystent sędziego Maja Wiercińska po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G.Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 9 lutego 2023 r. sygn. akt III SA/Lu 583/22 w sprawie ze skargi G. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 2 września 2022 r. nr 0601-IGC.4400.7.2022.MK w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od G. Sp. z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 9 lutego 2023 r., III SA/Lu 583/22 oddalił skargę G. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 2 września 2022 r. nr 0601-IGC.4400.7.2022.MK w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego.
G. Sp. z o.o. w W. (dalej: "skarżąca kasacyjnie", "Spółka") wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości, uchylenie w całości poprzedzających go decyzji organów, oraz o umorzenie postępowania administracyjnego. Autor skargi kasacyjnej wniósł o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie przepisów materialnych to jest:
1. art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, interpretowanych jako zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, poprzez:
1. określenie Spółce podatku VAT do zapłaty, który już raz został rozliczony, tym samym niezasadne obciążenie Spółki jego dwukrotną zapłatą
2. obarczenie podatnika skutkami "niepewności legislacyjnej", objawiającej się w:
- wpierw uchyleniu w dniu 1 października 2020 r., przepisu art. 33a ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 931 ze zm.) uprawniającego podatnika do przedstawienia naczelnikowi urzędu celno-skarbowego dokumentów potwierdzających rozliczenie kwoty podatku należnego z tytułu importu towarów w deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu towarów,
- a po okresie 11 miesięcy nieobowiązywania ww. ustępu, dodanie ust. 6a w ramach ww. przepisu ustawy o VAT, uprawniającego podatnika do dokonania korekty deklaracji podatkowej w terminie 4 miesięcy, licząc od miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy z tytułu importu tych towarów, kreujące z niewiadomych przyczyn okres 11 miesięcy, podczas którego uniemożliwiono podatnikowi dokonania korekty po upływie terminu złożenia deklaracji podatkowej, co de facto przeczy założeniom instytucji "korekt podatkowych", które dokonywane są w momencie zidentyfikowania błędu, a nie w momencie składania deklaracji pierwotnej.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 2 Konstytucji RP, wskazać należy, że zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć między innymi na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Już na wstępie nasuwa się spostrzeżenie, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał, czy kwestionuje wykładnię, czy też zastosowanie ww. przepisu. Zaznaczyć należy, że w ww. kwestii nie może autora skargi kasacyjnej wyręczyć Naczelny Sąd Administracyjny, a to ze względu na związanie granicami skargi kasacyjnej.
W dalszej kolejności, stosownie do postanowień art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej nie wyjaśniono na czym miała polegać wadliwa wykładnia bądź niewłaściwe zastosowanie art. 2 Konstytucji RP. W konsekwencji zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP okazał sie nieuzasadniony.
Przechodząc do zarzutu naruszenia postanowień art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm., dalej: o.p.) w pierwszej kolejności należy wskazać, że jest to przepis prawa procesowego. Sąd I instancji nie naruszył tego przepisu, a nawet nie mógł go naruszyć. Otóż art. 121 o.p. nie ma w ogóle zastosowania w sprawie celnej, a taki charakter ma postępowanie w przedmiocie zmiany zgłoszenia celnego. Zgodnie bowiem z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Artykuł 121 o.p. ujęty został rozdziale 1 działu IV, który nie ma zastosowania w postępowaniu w sprawach celnych.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).