I GSK 874/24

I GSK 874/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-03-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kraczowski
Piotr Pietrasz
Symbol z opisem
6559
Sygn. powiązane
I SA/Kr 733/23 - Wyrok WSA w Krakowie z 2023-12-05
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant asystent sędziego Natalia Składanek po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Małopolskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 733/23 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z dnia 30 maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania z udziałem środków unijnych 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz [...] 5400 (pięć tysięcy czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 5 grudnia 2023 r. sygn. akt I SA/Kr 733/23, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] na decyzję Zarządu Województwa Małopolskiego z 30 maja 2023 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu kwoty dofinansowania uchylił punkt II zaskarżonej decyzji nr FE-I.3160.12.2020 i zasądził od Zarządu Województwa Małopolskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 15 513,00 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Skargę kasacyjną od wyroku wniósł Zarząd Województwa Małopolskiego Zaskarżając wyrok w całości, stosownie do art. 174 pkt. 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2024 r. poz. 935 dalej określanej skrótem P.p.s.a.) zarzucił mu:
1) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 i art. 133 § 1 P.p.s.a w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 poz. 775, dalej określanej skrótem K.p.a.) poprzez:
a) błędne uznanie, że "organ ustalił, że cały budynek [...] zrealizowany przez Partnera tj. Gminę Chełmiec jest użytkowany przez miejscowy klub piłkarski [...] do prowadzenia działalności sportowej", gdy w zaskarżonej decyzji ustalenie organu dotyczyło jedynie części B budynku i do tego jej fragmentu,
b) błędne uznanie, że "Ustalenie podziału budynku na część na A i część B nastąpiło przez organ w sposób dowolny i sztuczny, gdyż budynek stanowi administracyjną całość na który beneficjent otrzymał dofinansowanie", gdy podział taki stosował sam beneficjent na długo przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a nawet wszczęciem postępowania administracyjnego, a nadto wynika on z kształtu budynku oraz jego projektu,
c) wybiórczą ocenę materiału dowodowego i pominięcie niektórych jego elementów (szerzej opisanych w uzasadnieniu nin. zarzutu) jednoznacznie wskazujących, że zakwestionowana w zaskarżonej decyzji część budynku CAW była wykorzystywana w sposób sprzeczny z umową o dofinansowanie, jej załącznikami (w tym wnioskiem) oraz zapisami Poddziałania 6.3.1. SZOOP RPO WM, tj. przede wszystkim, jeśli nie wyłącznie, przez kluby sportowe do prowadzenia ich działalności,
2) naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia wyroku wynikającą ze wskazania z jednej strony, że "organ 1...1 dokona niezbędnych ustaleń istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy jak kwestie związane prowadzeniem w spornym obiekcie działalności w przeważającej części przez kluby sportowe", w sytuacji, w której prezentowana uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wykładnia prawa materialnego (błędna - o czym szerzej w zarzucie 4) prowadzi do wniosku, że dalsze postępowanie dowodowe jest zbędne, gdyż dotychczas poczynione ustalenia wykluczają zaistnienie nieprawidłowości (z tej przyczyny, że wykorzystanie przez kluby sportowe powierzchnia obiektu stanowi 1/3 jego powierzchni całkowitej),
3) naruszenia przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak jakiegokolwiek odniesienia się w uzasadnieniu (zarówno na płaszczyźnie oceny jak i wskazań co do dalszego postępowania) do kwestii zwrotu wydatków na 2 komputery przenośne [...] (kwestionowanych z całkowicie odmiennych przyczyn niż wydatki analizowane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku) pomimo uchylenia całego punktu Il zaskarżonej decyzji (obejmującego również te pominięte w uzasadnieniu wydatki),
a z daleko idącej ostrożności procesowej również
4) naruszenie prawa materialnego tj. art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 184 ust. 1 ustawy z 29 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, dalej określanej skrótem u.f.p.), w związku z zapisami Poddziałania 6.3.1. SZOOP RPO WM oraz art. 143 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) Nr 1303/2013 poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że określone w "procedurach" zakazy dotyczące zakazu finansowania infrastruktury wykorzystywanej przede wszystkim do prowadzenia działalności przez kluby sportowe nie dotyczą poszczególnych części obiektów a jedynie całych obiektów.
W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi (art. 188 P.p.s.a.), ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania.
Wniósł także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kasacyjnie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych.
Argumenty na poparcie zarzutów skargi kasacyjnej przytoczono w jej uzasadnieniu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie, jako niezasadnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 935 , dalej określanej skrótem P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 P.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 P.p.s.a. Zatem to skarżący kasacyjnie w terminie 30 dni od dnia otrzymania wyroku Sądu I instancji wraz z uzasadnieniem zakreśla zarzutami kasacyjnymi zakres tego postępowania. Z urzędu NSA bierze pod uwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania, o których mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. W okolicznościach sprawy jednak żadna z tych przesłanek nie zaistniała.
Dalej należy zaznaczyć, że stosownie do normy art. 193 zdanie drugie P.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną winno zawierać ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. (por. wyroki NSA: z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I FSK 1376/16, z 17 stycznia 2017 r., sygn. akt. I GSK 1294/16, z 8 lutego 2017 r., sygn. akt I GSK 1371/16, z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt I GSK 91/17; z 27 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1869/17; baza orzeczeń nsa.gov.pl). Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 P.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej.
Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna m.in. zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych wynikających z art. 174 P.p.s.a. i ich uzasadnienie. Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez Sąd pierwszej instancji.
Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa doszło w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W konsekwencji ocena zasadności, a co za tym idzie skuteczności zarzutów zmierzających do podważenia zgodności z prawem zaskarżonego wyroku nie może pomijać konsekwencji wynikających z art. 174 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 176 P.p.s.a. oraz określonych tymi przepisami prawa koniecznych wymogów, którym w relacji do celu, powinny odpowiadać stawiane na ich podstawie zarzuty oraz korespondujące z nimi ich uzasadnienie (por. w tej mierze np. wyroki NSA z dnia: 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1925/21; 6 listopada 2020, sygn. akt II GSK 742/20; 13 października 2017 r., sygn. akt II FSK 1445/15 oraz wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 oraz wyroki NSA z dnia: 11 października 2022 r., sygn. akt II GSK 581/19; 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt II FSK 187/20; 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18; 15 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1333/09). Zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać granic zaskarżenia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, bowiem nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, uzupełnianie, konkretyzowanie, uściślanie lub interpretowanie niejasno sformułowanych zarzutów kasacyjnych, czy też nadawanie im innego znaczenia niż wynika to z ich treści i towarzyszącej im argumentacji (vide np. wyroki NSA z : 6 maja 2021 r., sygn. akt I GSK 1542/20; 29 października 2020 r. sygn. akt I GSK 285/18; 16 lipca 2020 r. sygn. akt I GSK 611/20; 4 grudnia 2019 r. sygn. II FSK 2031/18; akt 17 lutego 2015 r. sygn. akt II OSK 1695/13).
Skargę kasacyjną oparto zasadniczo na zarzutach naruszenia przepisów postępowania oraz, jak zaznaczył skarżący kasacyjnie organ "z ostrożności procesowej", naruszeniu prawa materialnego.
Najdalej idącymi zarzutami procesowymi są zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 c w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. wymienione w pkt 2 i 3 petitum skargi kasacyjnej.
Przywołany przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, albowiem jest to przepis o charakterze ogólnym i wynikowym, który określa oznaczony przypadek, kiedy skarga na decyzję lub postanowienie podlega uwzględnieniu przez sąd administracyjny (sąd uchyla wówczas zaskarżoną decyzję w całości lub w części, jeśli dopatrzy się - innego niż dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego - naruszenia przepisów postępowania, o ile mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy). Strona skarżąca kasacyjnie chcąc wykazać jako zasadną podstawę skargi kasacyjnej naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., wskazującego na jedną z przesłanek uwzględnienia skargi m.in. na decyzję administracyjną, skoro w tej sprawie skargę oddalono na zasadzie art. 151 P.p.s.a., a nie uwzględniono jej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a, powinna wskazać konkretne przepisy, którym uchybił organ, a którego to uchybienia nie dostrzegł sąd pierwszej instancji. W dalszej kolejności winna przekonać sąd kasacyjny, że uchybienia przepisów - nie stanowiące przesłanek wznowieniowych - mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nieskuteczność tej argumentacji prowadzić będzie do wniosku, że zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. będzie musiał zostać uznany jako nie oparty na usprawiedliwionej podstawie.
Skarżąca zarzut naruszenia art. 145 § 1 P.p.s.a powiązała z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a.
Artykuł 141 § 4 P.p.s.a. stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powołane unormowanie reguluje jedynie obligatoryjne elementy uzasadnienia i do ich zbadania sprowadza się kontrola instancyjna zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie wyroku albo jest sporządzone według opisanego albo nie jest. Zarzut naruszenia powyższego przepisu może stanowić podstawę kasacyjną, jeżeli uzasadnienie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska, co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Przepis art. 141 § 4 Pp.p.s.a. można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się sąd pierwszej instancji podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę instancyjną orzeczenia lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia. Jeśli uzasadnienie nie spełnia przesłanek określonych w tym przepisie na tyle, że nie jest możliwa kontrola instancyjna, wówczas zaskarżony wyrok podlega uchyleniu.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.
Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów, Jednak brak przekonania skarżącego kasacyjnie organu o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z jego oczekiwaniami, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Fakt, że stanowisko zajęte w rozpatrywanej sprawie przez Sąd pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, uniemożliwiające poddanie go kontroli kasacyjnej.
Odnosząc się do kwestii braku w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jednoznacznej wypowiedzi Sądu pierwszej instancji w kwestii prawidłowości wydatkowania środków na zakup dwóch komputerów i rzutnika należy podkreślić, że polemika ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. wyroki NSA: z 26 listopada 2014 r. sygn. akt II OSK 1131/13; z 20 stycznia 2015 r. sygn. akt I FSK 2081/13; z 12 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 2338/13; z 18 marca 2015 r. sygn. akt I GSK 1779/13; publ. w CBOSA).
Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że orzekając na podstawie akt sprawy oraz w jej granicach, Sąd pierwszej instancji dokonał oceny prawidłowości przeprowadzonego przez organ postępowania, wskazując na jego wady. Sąd wskazał również przepisy postępowania, które powinny mieć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, a nadto, generalnie, zawarł wskazówki dla organu co do dalszego sposobu procedowania w sprawie. Podnoszona przez skarżącego kasacyjnie okoliczność, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się w uzasadnieniu wyroku do kwestii zwrotu wydatków podniesionych na zakup przez Beneficjenta dwóch komputerów przenośnych i projektora, zdaniem NSA w składzie orzekającym, jest uchybieniem procesowym odpowiadającym normie z art. 141 § 4 P.p.s.a., jednak nie w stopniu mającym wpływ na końcowy wynik kontroli sądowej. Sąd pierwszej instancji nie zanegował stanowiska organu w tej kwestii. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi czy też odpowiedzi na skargę lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a. (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1329/15).
Uwzględniając powyższe, zarzuty naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. uznać należało za niezasadne.
Zgodnie z art. 133 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Otóż, orzekanie "na postawie akt sprawy" oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u postaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 P.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 P.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/08, lex nr 594014). Natomiast pominięcie podczas kontroli sądowej niektórych dowodów z akt sprawy nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. lecz może stanowić naruszenie regulacji odnoszących się do gromadzenia i oceny dowodów w toku postępowania administracyjnego (np. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a.) i zarzut ten powinien być postawiony przez naruszenie stosownych przepisów postępowania obowiązujących organ administracji publicznej w powiązaniu z odpowiednim przepisem wynikowym ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stasowanym przez sąd administracyjny. W ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny skarżonej decyzji, oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, do czego w istocie zmierza autor skargi kasacyjnej.
Wobec tego zarzut naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. należało uznać za niezasadny.
W ramach zarzutu z pkt 1 petitum skargi kasacyjnej zarzucono także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające, w ocenie skarżącego kasacyjnie:
a) błędnym przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że "organ ustalił, iż cały budynek [...] zrealizowany przez Partnera tj. Gminę Chełmiec jest użytkowany przez miejscowy klub piłkarski [...] do prowadzenia działalności sportowej", gdy w zaskarżonej decyzji ustalenie organu dotyczyło jedynie części B budynku i do tego jej fragmentu,
b) błędnym uznanie, że "Ustalenie podziału budynku na część na A i część B nastąpiło przez organ w sposób dowolny i sztuczny, gdyż budynek stanowi administracyjną całość na który beneficjent otrzymał dofinansowanie", gdy podział taki stosował sam beneficjent na długo przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a nawet wszczęciem postępowania administracyjnego, a nadto wynika on z kształtu budynku oraz jego projektu,
c) wybiórczą ocenę materiału dowodowego i pominięcie niektórych jego elementów (szerzej opisanych w uzasadnieniu nin. zarzutu) jednoznacznie wskazujących, że zakwestionowana w zaskarżonej decyzji część budynku CAW była wykorzystywana w sposób sprzeczny z umową o dofinansowanie, jej załącznikami (w tym wnioskiem) oraz zapisami Poddziałania 6.3.1. SZOOP RPO WM, tj. przede wszystkim, jeśli nie wyłącznie, przez kluby sportowe do prowadzenia ich działalności.
Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiały skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji.
W art. 77 § 1 K.p.a. przewidziano, że organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Istotne jest jednocześnie, że organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, która to reguła zawarta jest w art. 80 K.p.a. Tym samym, organ administracji ma obowiązek nie tylko zgromadzenia materiału dowodowego odnoszącego się do okoliczności, które mają znaczenie w świetle przepisów prawa materialnego regulujących badaną przez ten organ kwestię administracyjnoprawną, lecz również obowiązek prawidłowej oceny całości tego materiału dowodowego.
Po analizie materiału sprawy i procedur poprzedzających wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, trafnie stwierdził, że organy prowadzące kontrolowane postępowanie nie wypełniły zawartego w art. 7 K.p.a. nakazu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 K.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego.
Rzeczywiście Sąd pierwszej instancji zawarł w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku stwierdzenie opisane w ppkt "a" zarzutu z pkt. 1. Niemniej jednak w dalszej części swoich rozważań doprecyzował, co zarzut z pkt "b" w istocie potwierdza, że organ ustalił, iż tylko w części B obiektu kluby sportowe prowadziły swoją działalność sportową. Z kolei organizowanie amatorskich rozgrywek piłkarskich, zabaw, konkurów dla dzieci prezentacji lokalnych kół gospodyń wiejskich Sąd pierwszej instancji powiązał z ogólną działalnością Stowarzyszenia. Zatem nie można mu zarzucić, że nie dostrzegł faktycznego podziału budynku na dwie części i sposobu wykorzystania części B na cele sportowe. Natomiast podnosząc argument o rozgrywkach amatorskich w piłce nożnej skarżący kasacyjnie nie wskazał, w jaki sposób miało to wpłynąć na wynik sprawy.
Zarówno skarżący kasacyjnie organ jak i Sąd pierwszej instancji w swoich rozważaniach odwołali się do Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego, w szczególności dotyczących Działania 6.3 Rozwój wewnętrznych potencjałów regionu. Zgodnie z tymi zapisami wspierana będzie infrastruktura rekreacyjna przeznaczona na potrzeby związane z obsługą ruchu turystycznego generowanego w oparciu o lokalne zasoby przyrodnicze lub krajobrazowe danego obszaru. Nie będą wspierane inwestycje z zakresu infrastruktury sportowej, tj. infrastruktury rozgrywek i zawodów sportowych oraz wykorzystywanej przede wszystkim do prowadzenia działalności przez kluby sportowe (w szczególności hale sportowe, sale gimnastyczne, boiska) oraz budynki administracyjno-zarządcze.
Na gruncie reguł i norm procesowych Sąd pierwszej instancji, biorą pod uwagę treść wniosku o dofinansowanie, wyprowadził logicznie uprawnione wnioski. Trafnie też ocenił, że orzekający w sprawie organ skupił się na ustaleniu przesłanki "wykorzystania w przeważającej części na działalność klubów sportowych" wyłącznie do części B Centrum Aktywnego Wypoczynku a nie do całego budynku, będącego inwestycją opisaną we wniosku o dofinansowanie i wybudowaną jako jedna całość. Przy czym organ nie przedstawił wywodu ani prawidłowo sformułowanego zarzutu naruszenia prawa materialnego wskazującego, dlaczego przesłankę wykorzystania inwestycji w przeważającej części na działalność klubów sportowych można odnosić także do części inwestycji a nie całości.
W tych okolicznościach zgodzić należy się z Sądem pierwszej instancji, który słusznie zauważył, że organy rozpoznały sprawę nie w jej całokształcie, w istocie zawężając ustalenie zaistnienia, bądź nie, przesłanki z zapisów Działania 6.3 SZOOP RPO WM, tj. wykorzystania inwestycji przede wszystkim na działalność klubów sportowych do części inwestycji. Przy czym Sad pierwszej instancji nie zakwestionował faktu wykorzystywania pomieszczeń budynku na szatnie dla piłkarzy i sędziów.
Zgodnie z ugruntowanymi poglądami prezentowanymi w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego niedopuszczalne jest zastępowanie zarzutu naruszenia przepisów postępowania, zarzutem naruszenia prawa materialnego i za jego pomocą kwestionowanie ustaleń faktycznych. Próba zwalczenia ustaleń faktycznych poczynionych przez sąd pierwszej instancji nie może nastąpić przez zarzut naruszenia prawa materialnego. Ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie konkretnego stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy.
W konsekwencji sformułowany w pkt 4 petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 207 ust. 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p., w związku z zapisami Poddziałania 6.3.1. SZOOP RPO WM oraz art. 143 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego I Rady (UE) Nr 1303/2013 poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że określone w "procedurach" zakazy dotyczące zakazu finansowania infrastruktury wykorzystywanej przede wszystkim do prowadzenia działalności przez kluby sportowe nie dotyczą poszczególnych części obiektów a jedynie całych obiektów wobec braku jego uzasadnienia, a przede wszystkim braku wykładni zapisów Poddziałania 6.3. nie zasługuje na uwzględnienie.
Wobec powyższego Naczelny Sad Administracyjny skargę kasacyjną, jako niezasadną, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalił.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).