I GSK 841/23

I GSK 841/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-01-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-09
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Henryk Wach /sprawozdawca/
Jacek Boratyn
Joanna Salachna /przewodniczący/
Symbol z opisem
6559
Sygn. powiązane
V SA/Wa 635/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-01-17
Skarżony organ
Minister Funduszy i Polityki Regionalnej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Jacek Boratyn Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej T. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 635/22 w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności solidarnej z tytułu zobowiązania do zwrotu dofinansowania z udziałem środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od T. K. na rzecz Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 stycznia 2023 r., V SA/Wa 635/22 oddalił skargę T. K. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości w zapłacie należności z tytułu zwrotu dofinansowania.
T. K. (dalej: "skarżący kasacyjnie") wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i przekazanie przedmiotowej sprawy do ponownego rozpoznania.
Wniesiono o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia skargi przez Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 207 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a") wniesiono o odstąpienie od zasądzenia od Skarżącego kosztów postępowania w całości.
W każdym przypadku wniesiono o przeprowadzenie rozprawy i dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodów z dokumentów, których odpisy załączono, na okoliczności wskazane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:
I. naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 oraz niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) Ordynacji podatkowej w związku art. 10 i art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (w brzmieniu obowiązującym w roku 2015) a docelowo nieuwzględnienia okoliczności, ze Skarżący zwolniony był od osobistej odpowiedzialności za wymagalne zobowiązania spółki A. Sp. z o.o., albowiem złożył wniosek o ogłoszenie upadłości wyżej wymienionej spółki w dniu 18 września 2015 r., tj. w terminie 14 dni od otrzymania w dniu 4 września 2015 r. informacji z Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości (zwanej dalej: PARP) o wszczęciu postępowania administracyjnego względem A. Sp. z o.o.,
II. naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a. oraz niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych (dalej: u.f.p.) oraz art. 21 § 1 Ordynacji podatkowej (w brzmieniu przed dniem 1 stycznia 2016 roku - dalej: O.p.) a docelowo błędne uznanie, że roszczenie finansowe PARP wobec spółki A. Sp. z o. o., przedstawione przez PARP w piśmie z 9 czerwca 2015 r., miało charakter wymagalny, gdy tymczasem służyło jedynie poinformowaniu spółki o ewentualnych roszczeniach finansowych PARP wobec spółki oraz na podstawie art. 207 ust. 8 u.o.f.p. wezwaniu spółki do zwrotu środków w arbitralnie określonej przez PARP i ostatecznie błędnej wysokości, co potwierdziło przeprowadzone w późniejszym okresie postępowanie administracyjne,
III. naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a oraz niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 116 § 1 O.p. oraz w związku z bezpodstawnym zastosowaniem art. 66a ust. 1 pkt. 1 i 2 u.f.p. co skutkowało uznaniem przez PARP, że stosowne roszczenie PARP uległo przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2021 r.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżący kasacyjnie przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Organ w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie, przeprowadzenie rozprawy oraz o zasądzenie na rzecz Organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego.
Za podstawę wyroku z 17 stycznia 2023 r., V SA/Wa 635/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej. Decyzją z [...] stycznia 2016 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości określiła A. sp. z o.o. zobowiązanie do zwrotu w wysokości [...] złotych wraz z należnymi odsetkami. To rozstrzygnięcie utrzymał w mocy Minister Rozwoju decyzją z [...] czerwca 2016 r. Postanowieniem z [...] marca 2018 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego Warszawa – Bemowo stwierdził, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna i umorzył postępowanie egzekucyjne. Następnie, zawiadomieniem z 8 stycznia 2021 r. Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wszczęła z urzędu postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej, tj. T. K. za zobowiązania spółki A. zakończone decyzją ostateczną Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z 30 grudnia 2021 r., orzekającą o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością za zwrot środków przekazanych tytułem dofinansowania. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera zatem jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Skarga kasacyjna sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, poza wymaganiami z art. 176 § 1 p.p.s.a. powinna ponadto czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma strony. Skarga kasacyjna musi zawierać wymagane elementy składowe wyrażone w języku tekstu prawnego, w języku prawnym, a nie w języku prawniczym. Ponadto, skarga kasacyjna musi być zredagowana zgodnie z podstawową zasadą techniki prawodawczej, tj. zasadą konsekwencji terminologicznej, do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami. Według art. 176 § 1 pkt 2) p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przepis ten jest wypowiedzią ustawodawcy zawartą w tekście prawnym nakazującą sporządzającemu skargę kasacyjną przytoczenie w skardze kasacyjnej własnej wypowiedzi ustawodawcy zawartej w innej jednostce redakcyjnej tego aktu prawnego, tj. w art. 174 p.p.s.a., który brzmi: Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez przytoczenie przez autora skargi kasacyjnej wskazanych podstaw kasacyjnych w skardze kasacyjnej należy rozumieć wskazanie jednostki redakcyjnej podstawy kasacyjnej lub podstaw kasacyjnych: art. 174 pkt 1) p.p.s.a.; art. 174 pkt 2) p.p.s.a.; art. 174 pkt 1) p.p.s.a. i art. 174 pkt 2) p.p.s.a. (wyodrębniony odcinek tekstu). Przytoczeniem podstaw kasacyjnych z pominięciem jednostek redakcyjnych art. 174 pkt 1) p.p.s.a.; art. 174 pkt 2) p.p.s.a. może być posłużenie się przez sporządzającego skargę kasacyjną odpowiednimi cytatami tekstu prawnego: skargę kasacyjną opieram na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię; skargę kasacyjną opieram na podstawie naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie; skargę kasacyjną opieram na podstawie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (błąd podwójny niezależny); skargę opieram na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (wyodrębniony odcinek tekstu). Przytaczając podstawę kasacyjną (podstawy kasacyjne) sporządzający skargę kasacyjną określa, jakie przepisy prawa naruszył wojewódzki sąd administracyjny wydając zaskarżone orzeczenie.
Zgodnie z art. 174 pkt 2) p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Podstawa kasacyjna z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. może się przejawiać w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego. Przepisy postępowania mogą zostać naruszone zarówno przez ich błędną wykładnię, jak i przez niewłaściwe zastosowanie. Sporządzający skargę kasacyjną winien zatem wskazać w skardze kasacyjnej, w jaki sposób doszło do naruszenia konkretnego przepisu postępowania sądowoadministracyjnego przez wojewódzki sąd administracyjny oraz wykazać istotny wpływ zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko jedynie weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy.
Przepisami postępowania sądowoadministracyjnego w tej sprawie są przepisy p.p.s.a., przepisy ufp, oraz przepisy O.p. w zakresie wskazanym w art. 67 ust. 1 ufp: "Do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383 i 2760 oraz z 2024 r. poz. 879)."
W ramach omawianej podstawy kasacyjnej w pkt I., II., III. petitum skargi kasacyjnej Sądowi I instancji zarzucono: naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a. oraz niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze; naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a. oraz niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 207 ust. 8 ustawy o finansach publicznych oraz art. 21 § 1 O.p.; naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 151 p.p.s.a. oraz niezastosowaniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w związku z art. 116 § 1 O.p. oraz w związku z bezpodstawnym zastosowaniem art. 66a ust 1 pkt 1 i 2 u.f.p.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli legalności decyzji ostatecznej zaakceptował stan faktyczny ustalony w sprawie przez Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej, a to oznacza że nie stwierdził naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Prawidłowe uzasadnienie stwierdzenia zaistnienia omawianej przesłanki musi polegać na wskazaniu, które przepisy oznaczone numerem artykułu (paragrafu, ustępu itp.) ustawy zostały naruszone z równoczesnym wyraźnym wskazaniem, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie jest naruszeniem przepisów postępowania zastosowanie przez Sąd I instancji środka określonego w ustawie - art. 151 p.p.s.a., kiedy Sąd nie stwierdzi naruszenia prawa z art. 145 § 1 p.p.s.a. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., który jest przepisem postępowania sądowoadministracyjnego jest dopuszczalne, kiedy sporządzający skargę kasacyjną powiąże ten przepis postępowania z odpowiednimi przepisami postępowania, które miały zastosowanie w postępowaniu administracyjnym. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jako naruszonego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., jak również nie zarzucił wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenia żadnych przepisów postępowania, które stosował organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym. Tym samym, sporządzający skargę kasacyjną nie zakwestionował skutecznie stanu faktycznego przyjętego przy wyrokowaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.
W ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. można podnieść zarzut naruszenia przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit a) p.p.s.a., kiedy sporządzający skargę kasacyjną powiąże ten przepis postępowania sądowoadministracyjnego z przepisem prawa materialnego, który jest podstawą prawną decyzji ostatecznej lub miał być taką podstawą. Aby zarzut był skuteczny, autor skargi kasacyjnej winien wskazać postać naruszenia powiązanego przepisu prawa materialnego przez wojewódzki sąd administracyjny: błędną jego wykładnię; niewłaściwe zastosowanie; błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. W tych ramach sporządzający skargę kasacyjną winien zarzucić wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. przez jego niezastosowanie (w przypadku oddalenia skargi) lub przez jego zastosowanie (w przypadku uwzględnienia skargi). Aby zarzut naruszenia przepisu postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. podniesiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. był skuteczny, sporządzający skargę kasacyjną winien jednocześnie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zarzucić wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu naruszenie prawa materialnego tj. przepisu prawa, który jest podstawą prawną decyzji ostatecznej lub miał być taką podstawą przez: błędną jego wykładnię; niewłaściwe zastosowanie; błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i powiązać ten zarzut z naruszeniem przez wojewódzki sąd administracyjny art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., które to naruszenie polega na nieuwzględnieniu skargi na decyzję ostateczną skutkiem błędnego nie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), lub też na uwzględnieniu skargi skutkiem błędnego stwierdzenia naruszenia prawa materialnego (zastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.). Naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny prawa materialnego przez jego błędną wykładnię zachodzi wówczas, kiedy sąd zaakceptuje i uzna za prawidłowe mylne rozumienie przez organ administracji publicznej przepisu będącego podstawą prawną decyzji ostatecznej. Natomiast, naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie zachodzi wówczas, kiedy sąd zaakceptuje błąd subsumcji organu administracji publicznej oddalając skargę, lub też zaakceptuje bezzasadne zarzucenie organowi administracji publicznej popełnienie takiego błędu uwzględniając skargę.
Sporządzający środek odwoławczy nie oparł skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Z art. 107 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa oraz z jej art. 116 § 1 O.p. wynika nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tej ustawie. O odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji, która ma charakter konstytutywny (art. 108 § 1 O.p.) a skoro tak jest, to ma odpowiednie zastosowanie art. 21 § 1 pkt 2) O.p., zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Decyzja ustalająca ma charakter konstytutywny z uwagi na to, że tworzy nowy stosunek prawny, jej doręczenie skutkuje powstaniem nowego zobowiązania podatkowego. Przedawnienie prawa do wydania takiej decyzji reguluje art. 68 § 1 O.p.: Zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2), nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednakże, według art. 68 § 2 O.p., kiedy podatnik nie złożył deklaracji lub też kiedy złożył deklarację, w której nie ujawnił wszystkich danych zobowiązanie podatkowe nie powstaje, kiedy decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Z tej regulacji wynika, że kiedy podatnik nie składa deklaracji, bo nie musi, to ma zastosowanie 5 letni termin na doręczenie mu decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. Osoba trzecia odpowiadająca całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem za zaległości podatkowe podatnika (na podstawie ustawy Ordynacja podatkowa) nie składa żadnej deklaracji podatkowej, i dlatego po wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy może na końcu wydać decyzję i doręczyć ją z zastosowaniem wskazanego terminu 5 letniego. Niedoręczenie decyzji w tym terminie skutkuje tym, że odpowiedzialności podatkowa osoby trzeciej nie powstaje. Według art. 118 § 1 O.p., nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. W tej sprawie zaległość podatkowa powstała w 2016 r., a decyzja o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej została wydana 21 maja 2021 r. i doręczona przed upływem terminu przedawnienia tj. przed 31 grudnia 2021 r., a decyzja organu odwoławczego z 30 grudnia 2021 r. została wydana przed upływem terminu przedawnienia.
Z tych powodów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).