I GSK 729/24

I GSK 729/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Bogdan Fischer /przewodniczący/
Henryk Wach
Joanna Wegner /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Gl 1653/22 - Wyrok WSA w Gliwicach z 2024-02-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1438
art. 33 § 1 pkt 6 i art. 34 § 4, art. 54 § 1;
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 10 § 1;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 135;
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Henryk Wach Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 29 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1653/22 w sprawie ze skargi B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 4 października 2022 r., nr 2401-IEE.711.839.2022.2/MSL UNP:2401-22-220871 w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B. B. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wyrokiem z 29 lutego 2024 r., sygn. akt I SA/Gl 1653/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2023 poz. 1634 ze zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a." oddalił skargę B. B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 4 października 2022 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną.
Od tego wyroku skarżąca wniosła skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, to jest art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 34 § 4 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez zaniechanie uwzględnienia uzasadnionych zarzutów skarżącej w przedmiocie niedopuszczalności egzekucji oraz niesłuszne stwierdzenie bezzasadności tychże zarzutów, zwłaszcza że w niniejszej sprawie zastosowany środek egzekucyjny był nadmiernie uciążliwy dla skarżącej, a nadto organ nie pouczył jej o możliwości skorzystania z instytucji prawnych zmierzających do złagodzenia środka egzekucyjnego, art. 7 w związku z art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 135 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie, polegające na niesłusznym oddaleniu skargi w sytuacji, gdy zachodziła podstawa do jej uwzględnienia w związku z naruszeniem przez organy pierwszego i drugiego stopnia przepisów postępowania oraz pozbawienia skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu, co uniemożliwiło jej skuteczną obronę jej praw, zwłaszcza że organy uchylały się od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Wobec tego, że Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się wystąpienia żadnej spośród wymienionych w art. 183 § 2 p.p.s.a. podstaw nieważności postępowania, Sąd rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej i podniesionych zarzutów. Okazały się one nieuzasadnione, dlatego że Sąd pierwszej instancji prawidłowo wywiązał się z obowiązku sprawowania kontroli legalności administracji.
W pierwszej kolejności jednak należy zwrócić uwagę na niestaranność złożonego w tej sprawie środka odwoławczego. Spostrzeżenie to odnosi się zarówno do warstwy metodologicznej, jak i techniczno-redakcyjnej. Skarga kasacyjna należy do sformalizowanych środków prawnych, wymagających – w świetle art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. – określonej konstrukcji podnoszonych zarzutów. Powołując przepisy, których naruszenie skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji należy czynić to precyzyjnie. Poza numerem jednostki redakcyjnej skarżący obowiązany jest wskazać, w jakim akcie prawnym ta jednostka się znajduje. Uczynić to należy poprzez określenie tytułu aktu prawnego, daty uchwalenia oraz miejsca publikacji. Posługiwanie się skrótowcami jest rzecz jasna dopuszczalne i pożądane, pod warunkiem wszakże, że autor pisma wyjaśni oznaczenie skróconego tytułu przy pierwszym jego powołaniu. W sporządzonym w tej sprawie środku odwoławczym w zakresie p.p.s.a. oraz ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) – zwanej dalej "u.p.e.a." podano datę uchwalenia, za to bez miejsca publikacji oraz adekwatnego publikatora. W tym zakresie ograniczono się do tytułów aktów prawnych, a w przypadku ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." wyłącznie skrótowcem. Wady te nie mają wprawdzie waloru dyskwalifikujących środek odwoławczy, ale wpływają na jego ocenę pod względem staranności warsztatowej.
Niezależnie od tego zauważyć należy, że zarzuty skargi kasacyjnej w istotnym zakresie sprowadzały się do kwestionowania wyniku rozpoznania zarzutów zgłoszonych przez skarżącą wobec prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Świadczy o tym podniesienie naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 i art. 34 § 4 u.p.e.a. Tymczasem postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie, zakończone zaskarżonym do sądu postanowieniem toczyło się w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną, na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a.
Już z tego względu zarzuty naruszenia art. 33 § 1 pkt 6 i art. 34 § 4 u.p.e.a., regulujących kwestie dotyczące zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym okazały się nietrafne. Jeżeli zaś chodzi o zarzut naruszenia art. 7 i art. 10 § 1 k.p.a., to skarżąca nie opatrzyła ich uzasadnieniem. Stawiając tezę o pozbawieniu prawa do czynnego udziału w postępowaniu nie wskazała, na czym naruszenie to miałoby polegać, w czym się przejawiało. Bez tych argumentów wszechstronna analiza stanowiska skarżącej nie jest możliwa. Nie wyjaśniła także, w czym miałoby się przejawiać uchylanie się przez organy od wyjaśnienia stanu faktycznego. Uwagi te oznaczają, że powyższe zarzuty są nieuzasadnione. Ostatni zarzut dotyczył art. 135 p.p.s.a. i w tym zakresie – poza brakiem jakiegokolwiek uzasadnienia – należy przypomnieć, że przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie w przypadku uwzględnienia skargi. W tej sprawie skarga została przez Sąd pierwszej instancji oddalona, zatem postawienie zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a. jest niezrozumiałe.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.