I GSK 702/25

I GSK 702/25 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-05-23
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący sprawozdawca/
Bogdan Fischer
Jacek Boratyn
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
I SA/Bd 799/24 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2025-02-25
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 141 par 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej K. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 25 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Bd 799/24 w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 23 września 2024 r. nr BDSPB02-258/2024 w przedmiocie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od K. Z. na rzecz Dyrektora Kujawsko-Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu 240/360 (dwieście czterdzieści/trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy (dalej: WSA, Sąd I instancji) wyrokiem z 25 lutego 2025 r. sygn. akt I SA/Bd 799/24 oddalił skargę K. Z. (dalej: Strona, Skarżąca, Skarżąca kasacyjnie) na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu (dalej: Dyrektor ARiMR, organ II instancji) z 23 września 2024 r. w przedmiocie przyznania pomocy finansowej producentowi rolnemu.
Z orzeczeniem Sądu I instancji nie zgodziła się Skarżąca, składając skargę kasacyjną od zapadłego w sprawie wyroku. Strona wniosła o uchylenie wyroku Sądu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz o zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania kasacyjnego wg norm przepisanych.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. polegające na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, tzn. nie uchylił w części zaskarżonej decyzji, mimo, że zebrany w sprawie materiał dowodowy za tym przemawiał, zaś naruszenie przepisów procedury administracyjnej przez organ miało istotny wpływ na wynik sprawy;
2. art. 151 p.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. z przez oddalenie skargi i w konsekwencji nieuchylenie w części zaskarżonej decyzji wydanej przez organ, pomimo naruszenia przez organ wskazanych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy przepisów proceduralnych;
3. art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego błędne zastosowanie, polegające na niedostatecznym uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia, w szczególności lakoniczne odniesienie się do zarzutów podniesionych w skardze, ograniczając się wyłącznie do czysto teoretycznych rozważań, bez odniesienia do przedmiotowej sprawy;
4. art. 151 w zw. z art. 7 kpa w zw. z art. 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie, w szczególności błędne uznanie, że Skarżąca we wniosku obszarowym na rok 2023 nie deklarowała upraw żyta, w sytuacji, gdy żyto ozime stanowiło roślinę podporową zgłoszoną do uprawy wyki ozimy, a także błędne uznanie, że Skarżąca dokonała sprzedaży mieszanki strączkowe - zbożowej, podczas gdy z zebranych dowodów wynika, że zarówno wyka jak i żyto zostało sprzedane osobno; 5. art. 151 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób niebudzący zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;
II. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. § 13 zzo ust.1 pkt 4 w zw. z pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 roku w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa poprzez błędne uznanie, że Skarżąca nie spełniła wymogu uzasadniającego przyznanie jej pomocy finansowej w części dotyczącej sprzedanego żyta, podczas gdy Skarżąca zadeklarowała jego uprawę jako rośliny podporowej dla wyki, a także dokonała sprzedaży osobno wyki, osobno żyta, a nie jak twierdzi Organ - mieszanki strączkowe - zbożowej.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów przedstawiono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor ARiMR wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie od Skarżącej kasacyjnie kosztów postępowania wg norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
W myśl art. 193 zd. 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026, poz. 143, dalej: P.p.s.a). uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku jedynie do przedstawienia oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, korzystając z tego rodzaju możliwości, wobec oddalenia skargi kasacyjnej, w uzasadnieniu swojego wyroku ograniczył się do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W myśl art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. (zob. uchwała NSA z dnia 8 grudnia 2009 r., sygn. akt II GPS 5/09, ONSAiWSA 2010, Nr 3, poz. 40).
Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.); - naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
Skarga kasacyjna została oparta zarówno na zarzutach naruszenia prawa materialnego jak i zarzutach naruszenia prawa procesowego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji NSA w pierwszej kolejności rozpoznaje zarzuty procesowe. Konieczność zachowania tej kolejności oceny zarzutów kasacyjnych wynika z tego, że prawidłowe odniesienie się do zarzutów związanych z naruszeniem prawa materialnego jest możliwe tylko w sytuacji, gdy w postępowaniu kasacyjnym zostanie stwierdzone, że stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości albo, że nie został skutecznie zakwestionowany w skardze kasacyjnej. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został skutecznie podważony (por. np. wyrok z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 819/11, LEX nr 1217424 oraz wyrok z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 1842/08, LEX nr 596025).
Przechodząc bezpośrednio do omówienia zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej, wskazać należy, że pierwszy z nich został wadliwie skonstruowany.
Zarzut ten nie spełnia wymagań stawianych podstawom kasacyjnym w art. 174 P.p.s.a. Powołano z nim tzw. przepis wynikowy. Orzeczenie uchylające zaskarżoną decyzję, nie jest skutkiem zastosowania li tylko art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., lecz jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów prawa nakazujących sądowi poczynienie takich ustaleń i ocen. Zarzut naruszenia tych przepisów powinien więc zostać w skardze kasacyjnej powiązany ze wskazaniem innych przepisów proceduralnych lub materialnych regulujących rozstrzyganie sprawy, ustalanie jej stanu faktycznego i prawnego czy uzasadnianie rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3495/15).
Oznacza to, że warunkiem ich zastosowania jest spełnienie hipotezy w postaci odpowiednio stwierdzenia czy niestwierdzenia przez sąd administracyjny naruszeń prawa przez organ administracji publicznej. Naruszenie tych przepisów prawa jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom. Tak więc strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się w zarzucie naruszenia przepisów postępowania na uchybienie wskazanym przepisom prawa, zobowiązana jest powiązać taki zarzut z naruszeniem innych konkretnych przepisów, którym jej zdaniem uchybił sąd I instancji w toku rozpatrywania sprawy. Omawiany zarzut ze skargi kasacyjnej nie spełnia tego wymogu.
W odniesieniu do zarzutu postawionego w skardze kasacyjnej pod jednostką redakcyjną I.2, wskazać należy, że podobnie jak poprzedni zarzut – został on wadliwie skonstruowany. Sąd I instancji nie naruszył bowiem art. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. oraz art. 151 P.p.s.a. Oddalenie skargi było konsekwencją nie stwierdzenia przez ten Sąd istnienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 1 lit. i c) P.p.s.a. Zastosowanie przez wojewódzki sąd administracyjny środka określonego w ustawie przy jednoczesnym nie zastosowaniu innego środka, nie jest naruszeniem prawa o jakim mowa wart. 174 pkt 2 P.p.s.a. Artykuł 151 P.p.s.a. przewiduje ustawowy środek, który jest wynikiem sprawy sądowoadministracyjnej stosowanym na etapie wyrokowania. Przepisy art. 145 § 1 pkt 1 i art. 151 P.p.s.a. jako wynikowe stanowią podstawę prawną orzeczenia, przeciwko któremu należało skierować zarzuty, wskazując na konkretne uchybienia Sądu I instancji. Skuteczność zarzutów naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), czy art. 151 P.p.s.a. zależy od wykazania zasadności pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Orzeczenie uwzględniające skargę, które zapadło w niniejszej sprawie, jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów nakazujących sądowi takie ustalenia poczynić, które jak wspomniano nie zostały podważone (por. wyrok NSA z 13 marca 2024 r., sygn. akt I GSK 455/20).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego niezasadny okazał się również zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie pierwsze P.p.s.a. uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. W sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku WSA nie zawiera wytycznych dla organu ani klarownych wskazówek, co do tego w jaki sposób uchybienia w zakresie naruszenia przepisów Kodeks postępowania administracyjnego należy usunąć, co w konsekwencji ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż skutkuje to niedostatecznym wyjaśnieniem przez Sąd I instancji stanu faktycznego i prawnego rozpoznawanej sprawy, brakiem pełnej podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz uniemożliwia zrozumienie toku rozumowania i racji, którymi kierował się Sąd.
Jak zauważa się w nauce prawa, uzasadnienie judykatu nie jest instytucją wtórną w stosunku do postępowania przeprowadzonego przed sądem administracyjnym, ale przeciwnie - błędne uzasadnienie orzeczenia może prowadzić do niezgodnego z prawem załatwienia sprawy, obarczone zaś nim orzeczenie co do zasady nie odpowiada prawu. Do sytuacji, gdy wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy owo uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak zwłaszcza wtedy, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 365-366).
Zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z wymienionych w przepisie elementów konstrukcyjnych albo nie pozwala w sposób pewny ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny. Treść uzasadnienia powinna umożliwić prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności lub braku zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Nie jest bowiem możliwa kontrola orzeczenia, którego elementy wskazane w art. 141 § 4 P.p.s.a. formułuje się w sposób lakoniczny, niejasny czy nielogiczny. Przy tym wada uzasadnienia musi mieć wpływ na sentencję orzeczenia (zob. wyroki NSA z: 10 lipca 2012 r., II GSK 1807/11; 17 lutego 2012 r., II FSK 1547/10; 19 marca 2012 r., II GSK 85/11; 12 stycznia 2012 r., II FSK 1301/10; 10 października 2007 r., II GSK 204/07; 18 października 2011 r., II FSK 173/11; 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; 4 listopada 2008 r., II FSK 1041/07; 9 marca 2006 r., II OSK 632/05; A. Jakubowski, Konsekwencje prawotwórstwa sądów administracyjnych dla uzasadnień wydawanych przez nie orzeczeń i ich publikacji, CASUS 2013/4/51-57; M. Kiełbowski, Zarzuty wobec uzasadnienia wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Glosa do uchwały siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09, Przegląd Podatkowy 2011, nr 11, s. 51 - 55).
Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadnienie kontrolowanego wyroku, gdy chodzi o analizę przedstawionych w nim argumentów, nie uniemożliwia przeprowadzenia kontroli prawidłowości tego orzeczenia, co prowadzi do wniosku, że Sąd pierwszej instancji uczynił zadość obowiązkowi sporządzenia uzasadnienia w sposób uwzględniający konsekwencje wynikające z towarzyszącej uzasadnieniu każdego orzeczenia sądowego funkcji kontroli trafności wydanego rozstrzygnięcia.
Zupełnie inną kwestią jest natomiast siła przekonywania zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania Skarżącej o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami Skarżącej, co wprost wynika ze stwierdzenia, że uzasadnienie jest obszerne, przytacza stan faktyczny i prawny ale w znacznej części powiela argumentację organu, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia wyroku i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Fakt więc, że stanowisko zajęte przez sąd administracyjny pierwszej instancji jest odmienne od prezentowanego przez Skarżącą spółkę nie oznacza, iż uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wady konstrukcyjne, nie poddaje się kontroli kasacyjnej, czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Podzielenie przez Sąd pierwszej instancji stanowiska organu nie oznacza automatycznie braku rozpoznania przez Sąd sprawy. Dlatego polemika ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a.
Należy również poczynić pewne rozważania ogólne przed bezpośrednim omówieniem zarzutów wskazanych pod jednostkami redakcyjnymi I. 4) i 5). Artykuł 176 p.p.s.a. określa elementy składowe skargi kasacyjnej, a zgodnie z § 1 pkt 2 tego przepisu jej obligatoryjnym elementem jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por. postanowienia NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04).
W związku z powyższym, jako że autor skargi kasacyjnej nie wskazał dokładnie nazwy aktu prawnego przy redagowaniu zarzutów 4) i 5), w tych dwóch zarzutach napisano jedynie o naruszeniu "art. 151" jednak nie podano nazwy aktu prawnego. Wskazać należy, że tak postawiony zarzut nie nadaje się do kontroli kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy wojewódzki sąd administracyjny nie naruszył innych przepisów. Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem zastępować strony i precyzować czy uzupełniać przytoczone podstawy kasacyjne.
Nadto, jak wynika z treści art. 10a ust. 1 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 1363), jeżeli przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowią inaczej, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem art. 7, art. 9, art. 10, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 79a oraz art. 81. Zgodnie zaś z art. 10a ust. 1a powołanej wyżej ustawy w postępowania tych organ administracji publicznej:
1) stoi na straży praworządności;
2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy;
3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;
4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Jednocześnie art. 10b ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przewiduje, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniach, o których mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne.
Zatem zarzucając niedostateczne ustalenie stanu faktycznego sprawy skarżąca kasacyjnie powinna była powołać się na art. 10a usta. 1 powołanej ustawy, a nie na art. 7, 77 § 1 K.p.a., które w sprawie nie miały zastosowania.
W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, wobec braku skutecznego podważenia ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd pierwszej instancji, przyjął ten stan faktyczny za podstawę rozstrzygnięcia sprawy.
Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. - naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie - musi polegać na wskazaniu postaci naruszenia prawa materialnego. Naruszenie prawa materialnego uzasadni uchylenie zaskarżonej decyzji tylko wtedy, gdy miało to wpływ na wynik sprawy. Ustawodawca nie precyzuje, co należy rozumieć przez naruszenie prawa mające wpływ na wynik sprawy. Przyjmuje się, że brak takiego wpływu wystąpi w sytuacji, gdy nawet przy nieprawidłowym zastosowaniu prawa materialnego treść decyzji lub postanowienia byłaby taka sama.
Stawianie Sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Wszelka argumentacja podniesiona przez kasatora w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 P.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Skoro kasator nie podważył skutecznie ustaleń faktycznych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., to w rozumieniu art. 184 P.p.s.a. skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1 P.p.s.a.
Jednakże wskazać należy, że Naczelny Sąd Administracyjny w pełni popiera wywód Sądu I instancji dotyczący zarzutu naruszenia prawa materialnego. WSA słusznie wskazał, że Skarżąca nie posiadając w 2023 r. samoistnej uprawy żyta (a nie jako, nawet proporcjonalnie przeważającego, dodatku w uprawie mieszanki zbożowo-strączkowej) nie mogła skutecznie ubiegać się o wsparcie z tytułu sprzedaży pozyskanego żyta, ponieważ w ramach przesłanek przewidzianych w § 13zzo rozporządzenia nie przewidziano możliwości przyznania wsparcia finansowego z tytułu sprzedaży zbóż pozyskanych z mieszanek strączkowo-zbożowych, nawet w sytuacji gdy zboże stanowi roślinę podporową, determinującą lepszy plon rośliny głównej. Organ trafnie zwrócił też uwagę, ze brak jest możliwości ustalenia proporcji w uprawie rośliny dodatkowej w siewie z inną główną rośliną.
Sąd I instancji dokonał również słusznej wykładni regulacji zawartej w § 13zzo rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 stycznia 2015 roku w sprawie szczegółowego zakresu i sposobów realizacji niektórych zadań Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. z 2015 r., poz. 187, dalej jako: rozporządzenie) Jak słusznie wskazano – przesłanki złożenia wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich na 2023 r. (§ 13zzo ust. 1 pkt 5) nie można traktować jako czysto formalnego potwierdzenia dokonania tej czynności, ale pozwala to na ustalenie: czy sprzedawany gatunek zboża był przez wnioskodawcę w rzeczywistości uprawiany oraz powierzchni tej uprawy. Ma to znaczenie z punktu widzenia § 13zzo ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, który stanowi, że pomoc finansowa jest przyznawana w wysokości ustalonej zgodnie z ust. 8 i 12. Oba z ostatnio przywołanych przepisów dla określenia wysokości pomocy oraz wysokości stawki pomocy odwołują się do parametru jakim jest powierzchnia upraw. Jednocześnie wskazuje się jednoznacznie na powierzchnię upraw: pszenicy, żyta, jęczmienia, pszenżyta lub mieszanek zbożowych. Ustalenie takiej powierzchni, jak wyżej wskazano, możliwe jest w oparciu o dane wynikające z wniosku o przyznanie płatności i temu ma także służyć wprowadzenie tego wymogu dla otrzymania pomocy finansowej. Z tego względu odwoływanie się jedynie do treści § 13zzo ust. 1 pkt 4 rozporządzenia, który nawiązuje jedynie do sprzedaży np. żyta czy jęczmienia, a nie uprawy, czy jej powierzchni, nie znajduje uzasadnienia.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako pozbawioną uzasadnionych podstaw.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).