I GSK 594/23

I GSK 594/23 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-02-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-07
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Joanna Wegner /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Kraczowski
Piotr Piszczek
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
I SA/Kr 426/22 - Wyrok WSA w Krakowie z 2022-06-29
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 37 § 1 pkt 2, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 poz 900
art. 234 a;
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 479
art. 54a § 1;
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski Protokolant asystent sędziego Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. [...] S.A. w N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 czerwca 2022 r. sygn. akt I SA/Kr 426/22 w sprawie ze skargi M. [...] S.A. w N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie z dnia 11 lutego 2022 r. nr 1201-IEE.711.2.4.2022.2.JM w przedmiocie przewlekłości postępowania egzekucyjnego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M. [...] S.A. w N. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 29 czerwca 2022 r., sygn. akt I SA/Kr 426/22 oddalił skargę M. S.A. w N. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie w przedmiocie przewlekłości postępowania egzekucyjnego.
Od wyroku Sądu pierwszej instancji strona skarżąca złożyła skargę kasacyjną zaskarżając wyrok w całości, zarzucając naruszenie:
1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: "p.p.s.a." w związku z art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 733 ze zm.) - dalej jako "k.p.a", poprzez błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że prawidłowym było nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Nowym Sączu oddalającego skargę spółki na przewlekłość postępowania organu egzekucyjnego w sprawie ponownego rozpatrzenia wniosków po uchyleniu przez organ odwoławczy postanowień organu pierwszej instancji;
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 15 w związku z art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy w sposób wyczerpujący i samodzielny ocenił materiał dowodowy, podczas gdy nie przeprowadził on weryfikacji całokształtu okoliczności istotnych dla niniejszej sprawy w efekcie czego przyjął, że nie doszło do przewlekłości postępowania;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., w związku z art. 54a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479) – dalej: "u.p.e.a.", poprzez niedostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy bezzasadnie przyjął, że nie doszło do przewlekłości postępowania, w sytuacji kiedy doszło do naruszenia interesu faktycznego spółki poprzez brak bezzwłocznego rozstrzygnięcia sprawy, a zatem zaktualizowała się przesłanka uzasadniająca zastosowanie w. w. przepisu;
4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 234a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej: "o.p."., poprzez nieuprawnione przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że w niniejszej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, podczas gdy obowiązkiem Sądu pierwszej instancji było poddanie krytycznej ocenie sposobu procedowania w toku postępowania, a co skutkowało utrzymaniem w obrocie prawnym nietrafnej decyzji administracyjnej.
Spółka wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji oraz rozpoznanie skargi i uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną wniesiono o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Uregulowana w art. 54a § 1 u.p.e.a. skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego należy do środków prawnych służących ochronie przed niezałatwieniem sprawy w postępowaniu egzekucyjnym w rozsądnym terminie. Odwołując się do definicji zamieszczonej w art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. przyjąć należy, że pojęcie przewlekłości obejmuje sytuacje, w których postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.
Kierując taką skargę należy wskazać organ, w którego działaniu bądź zaniechaniu skarżący upatruje stanu przewlekłości postępowania. W niniejszej sprawie strona jednoznacznie zidentyfikowała ów stan z zachowaniem organu egzekucyjnego następującym po uchyleniu przez organ odwoławczy postanowień tego organu z 23 sierpnia 2021 r. Tymczasem z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że dla strony skarżącej podstawowe znaczenie ma – jaj zdaniem – zbyt późne doręczenie organowi pierwszej instancji akt sprawy. Uczynienie to 30 grudnia 2021 r. było w ocenie strony było bezprawne, bowiem niezasadnie organ odwoławczy oczekiwał nazbyt długo na ewentualne wniesienie skargi do sądu administracyjnego, zatrzymując przez ten czas akta w swojej siedzibie.
Rozbieżność ta czyni twierdzenia skarżącej spółki sprzecznymi wewnętrznie. Niezależnie od tego nie można przypisać Sądowi pierwszej instancji naruszenia przepisów art. 7 w związku z art. 77 § 1 w związku z art. 80 k.p.a., dlatego że strona nie zaprezentowała żadnych konkretnych okoliczności dotyczących działania bądź zaniechania tego właśnie organu, które świadczyłyby o nieuzasadnionym przedłużeniu postępowania w rozumieniu art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a. W konsekwencji niezasadne pozostają zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., bowiem odnoszą się one do działania organu odwoławczego. Te zaś nie były przez stronę kwestionowane.
Z kolei zarzut naruszenia art. 54a u.p.e.a. jest nieprecyzyjny, bo strona skarżąca nie wskazała, którego z dwóch paragrafów tego artykułu on dotyczy. Tymczasem skarga kasacyjna jako środek sformalizowany wymaga dokładnego określenia najmniejszej jednostki aktu prawnego, w której zamieszczono objęty zarzutem przepis.
Wbrew natomiast tezie skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji nie stwierdził, że w tej sprawie znajdują zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, lecz jedynie wskazał na prawdopodobne powody oczekiwania przez organ odwoławczy na upływ terminu do wniesienia skargi na postanowienie tego organu. Identyfikując je z pewnym przyzwyczajeniem, wynikającym ze stosowania na co dzień art. 234a o.p. nie przypisał jednak organowi odwoławczemu obowiązku stosowania tego przepisu. Z tego powodu także zarzut naruszenia tego przepisu pozostaje nieuzasadniony.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a.