I GSK 583/21

I GSK 583/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-09-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc /sprawozdawca/
Małgorzata Bejgerowska
Michał Kowalski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Sygn. powiązane
V SA/Wa 543/20 - Wyrok WSA w Warszawie z 2020-12-01
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 141 § 4, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 174 pkt 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska Protokolant asystent sędziego Barbara Leszczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 września 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. S.A. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 grudnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 543/20 w sprawie ze skargi I. S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 18 grudnia 2019 r. nr 1401-IOC.4401.22.2019 w przedmiocie unieważnienia zgłoszenia celnego wywozowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. S.A. w W. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt V SA/Wa 543/20, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.), oddalił skargę I. w W. (dalej zwanej: skarżącą) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej zwanego: DIAS lub organem II instancji) z 18 grudnia 2019 r. w przedmiocie unieważnienie zgłoszenia celnego wywozowego.
Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, w której zaskarżyła go w całości. W skardze kasacyjnej wniosła o uchylenie w całości wyroku sądu I instancji i orzeczenie co do istoty sprawy, a także zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, rozpoznanie sprawy również pod nieobecność strony oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.
Skarżąca wniosła także o skierowania pytania w trybie prejudycjalnym (na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej z dnia 26 października 2012 r. (Dz. Urz. UE. C. Nr 326, str. 47, dalej zwanego: TFUE oraz art. 19 ust. 3 lit b), Traktatu o Unii Europejskiej z dnia 26 października 2012 r. (Dz. Urz. UE. C Nr 326, str. 13, dalej zwanego: TUE) w zakresie zgodności wykładni z prawem Unii Europejskiej art. 4e, art. 796e, art. 796da oraz art. 251 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej zwanego: RWWKC) w związku z art. 161 oraz 162 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej zwanego: WKC).
Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, w tym art. 796e, art. 796da, art. 251 i art. 4e RWWKC w związku z art. 161 oraz 162 WKC, poprzez ich błędną wykładnię oraz związane z tym ich niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym, w którym nie powinny mieć łącznego zastosowania;
II. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy w tym:
1) art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niedokładne zbadanie sprawy oraz niepełną i błędną ocenę stanu faktycznego będącego przedmiotem skargi, w szczególności polegające na pominięciu przez sąd I instancji faktu, że DIAS, uznał za prawidłowe działanie organu I instancji polegające na wymaganiu od skarżącej przedłożenia niemożliwej do uzyskania dokumentacji w sytuacji, gdy niemożliwość ta wynika z wprowadzenia skarżącej w błąd na moment zakończenia procedury wywozu oraz wezwania skarżącej do przedłożenia dodatkowej (ponadnormatywnej) dokumentacji transakcyjnej 2 lata i 18 dni (749 dni) od zakończenia procedury;
2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. przez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji mimo wydania jej z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano argumenty na poparcie podniesionych zarzutów.
DIAS, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania kasacyjnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z 183 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie miało to miejsca, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Zgodnie z zasadą dyspozycyjności, obowiązującą w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, granice tego związania zakreślają, co do zasady, podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty, zdefiniowane przez wskazanie przez jej autora konkretnych jednostek redakcyjnych przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone, a także oparte na tych przepisach twierdzenia, dotyczące mających według skarżącego kasacyjnie miejsce uchybień regulacjom prawa materialnego czy procesowego.
W myśl art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W treści tego przepisu ustawodawca określił zakres w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany przez siebie wyrok oddalający skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed Naczelny Sądem Administracyjnym przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a., dotyczącego wymogów jakie winno spełniać uzasadnienie wyroku. Omawiany przepis (art. 193 zd. 2 p.p.s.a.) ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 193 zd. 2 p.p.s.a. uzyskał uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów jakie legły u podstaw oddalenia skargi kasacyjnej, zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd I instancji, mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Za podstawę zaskarżonego wyroku WSA przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez DIAS. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera jednoznaczne stanowisko, co do prawidłowości ustalonego w sprawie stanu faktycznego, który został przyjęty za podstawę rozstrzygnięcia, a także jego prawnej oceny.
Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja tej normy prawnej wskazuje, że stawiając zarzut naruszenia przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie zostały naruszone przez sąd I instancji, należy uprawdopodobnić nie tylko sam fakt naruszenia regulacji prawa formalnego, ale również istnienie potencjonalnego związku przyczynowego między uchybieniem proceduralnym, a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego. W tym wypadku nie chodzi więc o to, że ewentualne uchybienie mogło mieć jakikolwiek wpływ na wynik sprawy, lecz o to, aby był to wpływ istotny.
Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez sąd I instancji, albowiem czynienie tego rodzaju ustaleń wiąże się wprost ze stosowaniem tego rodzaju przepisów.
W ramach tej podstawy kasacyjnej, w pkt II. petitum skargi kasacyjnej, skarżąca zarzuciła sądowi I instancji naruszenie: art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.
Odnosząc się do przedmiotowych zarzutów stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania ich zasadności.
Skarżąca kasacyjnie, podnosząc naruszenie przepisów prawa procesowego, w pierwszej kolejności wskazała na uchybienie przez sąd I instancji regulacji art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niedokładne zbadanie sprawy i błędną ocenę stanu faktycznego, będącego przedmiotem skargi, w szczególności przez pominięcie tego, że organ II instancji uznał za prawidłowe działalnie organu I instancji, polegające na wymaganiu od skarżącej przedłożenia niemożliwej do uzyskania dokumentacji w sytuacji, gdy niemożliwość ta wynika z wprowadzenia skarżącej w błąd na moment zakończenia procedury wywozu oraz wezwania jej do przedłożenia dodatkowej (ponadnormatywnej) dokumentacji transakcyjnej 2 lata i 18 dni (749 dni) od zakończenia procedury.
Odnosząc się do przedmiotowego zarzutu stwierdzić należy, że regulacja, do której skarżąca kasacyjnie bezpośrednio odwołuje się w jego treści (tj. art. 141 § 4 p.p.s.a.), dotyczy wyłącznie wymogów jakim winno odpowiadać uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z jego brzmieniem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania.
W niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie poprzez omawiany zarzut nie kwestionuje w istocie konstrukcji i sposobu zredagowania uzasadnienia zaskarżonego przez nią wyroku, do czego odnosi się art. 141 § 4 p.p.s.a., ale zaakceptowane przez sąd I instancji ustalenia faktyczne sprawy, zaprezentowane przez rozstrzygające sprawę organy, o czym świadczy przytoczona przez nią argumentacja (na poparcie tego zarzutu) dotycząca niemożności wykazania wywozu towarów. Tymczasem poprzez zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można kwestionować prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, a w szczególności oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Przedmiotowa regulacja nie dotyczy bowiem tego rodzaju kwestii.
W związku z powyższym stwierdzić należy, że rozpatrywany zarzut skarżącej został przez nią wadliwie sformułowany, wobec czego, z tego już tylko względu nie można uznać jego zasadności.
Drugi z zarzutów punktu II. petitum skargi kasacyjnej, oparty na twierdzeniach dotyczących naruszenia przepisów postępowania, odnosi się do naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a. Zdaniem skarżącej kasacyjnie WSA uchybił przedmiotowym regulacjom poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji, pomimo wydania jej z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.
W tym wypadku również nieprawidłowe sformułowanie przedmiotowego zarzutu wyklucza jego uwzględnienie. Skarżąca oparła ten zarzut wyłącznie na przepisach p.p.s.a., które mają wynikowy charakter, tj. odnoszących się do sposobu orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny, bez powiązania ich z regulacjami procesowymi, stosowanymi przez organ wydający ostateczną decyzję, z naruszenia których wywodzi wydanie wadliwego jej zdaniem orzeczenia. Tak sformułowany zarzut jest więc przede wszystkim niepełny, co wyklucza rzeczowe odniesienie się do jego treści. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zaś ani uprawniony, ani też zobowiązany do uzupełniania czy też korygowania za strony wadliwie sformułowanych przez nie zarzutów ich skarg kasacyjnych.
Jeżeli chodzi o zarzut dotyczący naruszenia przepisów prawa materialnego (pkt I. petitum skargi kasacyjnej), to w tym wypadku skarżąca kasacyjnie podniosła uchybienie art. 796e, art. 796da, art. 251 i art. 4e RWKC w zw. z art. 161 i art. 162 WKC przez ich błędną wykładnię oraz związane z tym niewłaściwe zastosowanie w stanie faktycznym, w którym nie powinny mieć łącznego zastosowania. W ramach tego zarzutu jednak również nie wskazała na czym dokładnie uchybienie to polegało, tj. jaką postać owo naruszenie, w jej ocenie, przybrało, w szczególności w czym uchybiono regulacjom wynikającym ze wskazanych przez nią przepisów.
Prawidłowe sformułowanie podstawy skargi kasacyjnej opierającej się na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie – musi polegać na wskazaniu jednej z dwóch lub obu postaci naruszenia prawa materialnego, przy czym musi to zostać wyraźnie i precyzyjnie wskazane. Twierdzenia skargi kasacyjnej w tym względzie nie mogą się ograniczać do powtórzenia samych tylko ustawowych podstaw zarzutów oraz przewidzianych w przepisach możliwych jego form.
Błędna wykładnia przepisu oznacza niewłaściwe – mylne odczytanie jego treści, a więc błędne odkodowanie normy prawnej, zawartej w tym przepisie. Autor skargi kasacyjnej, wskazując na tę postać naruszenia prawa materialnego winien wykazać na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy, tj. wyjaśnić dlaczego przeprowadzony proces interpretacji danej jednostki redakcyjnej aktu prawnego doprowadził do niewłaściwych rezultatów.
Z kolei naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie to błąd subsumcji, a więc uznanie, że stan faktyczny sprawy błędnie zakwalifikowano jako odpowiadający albo nieodpowiadający stanowi hipotetycznemu, przewidzianemu w danej normie prawnej. Innymi słowy, zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego (w formie pozytywnej) wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, albo (w formie negatywnej) z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego. Niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego przez sąd administracyjny jest więc rozumiane jako sytuacja polegająca albo na bezzasadnym tolerowaniu błędu subsumcji popełnionego przez organ administracyjny, albo wręcz przeciwnie – na bezzasadnym zarzuceniu organowi popełnienia takiego błędu.
Jak to już wyżej stwierdzono, w niniejszym przypadku skarżąca kasacyjnie, poza ogólnikowymi stwierdzeniami odnośnie błędu, co do wykładni oraz subsumpcji, nie tylko nie wskazała na czym konkretnie miało polegać naruszenie wskazanych przez nią przepisów, ale również nie podała w jaki sposób, według niej, prawidłowo należało odczytać treść zawartych w nich norm prawnych.
Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy zaznaczyć, że stawianie sądowi I instancji zarzutu dotyczącego obu form naruszenia prawa materialnego jest zasadne w przypadku, gdy stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy i nie budzi wątpliwości. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Podnoszenie takich zarzutów w oparciu o podstawy wymienione w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. nie jest skuteczne w przypadkach, gdy strona chce zakwestionować wadliwe, jej zdaniem, ustalenia stanu faktycznego.
W niniejszym przypadku, jak to wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, spółka poprzez zarzut dotyczący naruszenia art. 796e, art. 796da, art. 251 i art. 4e RWKC w zw. z art. 161 i art. 162 WKC, poprzez ich błędną wykładnię oraz związane z tym niewłaściwe zastosowanie w istocie podważa nie tyle prawidłowość tego rodzaju etapów procesu stosowania prawa, ale poczynione w sprawie ustalenia faktyczne (w tym zakresie wskazuje na dochowanie przez siebie należytej staranności, w zakresie weryfikacji kontrahenta oraz podnosi wprowadzenie jej w błąd przez organ). Już więc tylko z tego powodu przedmiotowy zarzut, odnoszący się formalnie do regulacji prawa materialnego, nie może odnieść zamierzonego przez skarżącą kasacyjnie skutku. Poza tym prawidłowość poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych nie została przez skarżącą podważona, natomiast w kwestii wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego, spółka ograniczyła się do ogólnikowych twierdzeń, co uniemożliwia ustosunkowanie się do tego rodzaju okoliczności.
Na marginesie niniejszych rozważań zaznaczyć jedynie należy, że bez znaczenia na gruncie niniejszej sprawy pozostaje podnoszona przez skarżącą okoliczność weryfikacji przez nią jej kontrahenta. Odpowiedzialność na gruncie regulacji celnych ma bowiem zobiektywizowany charakter i nie jest uzależniona czy też powiązana z faktem dochowaniem aktów staranności, w zakresie sprawdzenia kontrahenta.
Ogólnikowość zarzutów, wadliwość ich konstrukcji, a także nieprecyzyjna treść wniosku o wystąpienie z pytaniem prejudycjalnym, dotyczącego zbadania zgodności wymienionych regulacji RWKC i WKC z bliżej nieokreślonym prawem unijnym, znajdujących zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy regulacji sprawia, że wniosek ten nie może zostać uwzględniony.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 360 złotych obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika organu będącego radcą prawnym orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit c w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).