I GSK 536/24

I GSK 536/24 - Postanowienie NSA
Data orzeczenia
2026-08-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-12
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Dariusz Dudra /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 42/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-10-10
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono wniosek o zawieszenie postępowania
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 125 par. 1 pkt 1, art. 126
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku B. F. o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie ze skargi kasacyjnej B. F. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 42/23 w sprawie ze skargi B. F. na decyzje Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 12 października 2022 r., nr ONW/21/22 w przedmiocie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami postanawia: oddalić wniosek o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 października 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 42/23 oddalił skargę B. F. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z 12 października 2022 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami.
Skarżący wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku.
Skarżący pismem z 30 czerwca 2026 r. uzupełnił uzasadnienie podstaw skargi kasacyjnej oraz wniósł o zawieszenie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym na podstawie art. 125 § 1 lub art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143 ze zm., dalej: ppsa) w związku z istniejącą w sprawie wątpliwością co do wykładni art. 4 ust 3 Rozporządzenia Euratom, która "jest obecnie przedmiotem zapytania prejudycjalnego skierowanego przez Naczelny Sąd Administracyjny do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w postępowaniu o sygn. akt I GSK 1486/22, sygn. akt TSUE C-470/25", do czasu wydania przez TSUE wyroku w tej sprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Zawieszenie postępowania na tej podstawie jest zatem uzależnione od uznania sądu orzekającego. Niewątpliwie związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego musi cechować się tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. W judykaturze (por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 24 listopada 2008 r., sygn. akt II FPS 4/08) podkreśla się, że przepis ten ma zastosowanie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie powyższe warunki nie zostały spełnione. Przedstawionym do rozstrzygnięcia przez TSUE pytaniem prejudycjalnym objęto art. 4 ust 3 Rozporządzenia Euratom, który nie był przedmiotem rozważań Sądu I instancji. Ponadto skarżący we wniesionej skardze kasacyjnej także nie zakwestionował, czy to wadliwego zastosowania tego przepisu, czy też dokonania jego błędnej wykładni. Uczynił to dopiero w piśmie zatytułowanym "Uzupełnienie uzasadnienia podstaw skargi kasacyjnej oraz wniosek o zawieszenie postepowania". Należy zauważyć, że stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Strony mogą przytaczać nowe uzasadnienie podstaw kasacyjnych. Z treści powyższego przepisu wynika, że chodzi o przytoczenie nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, a nie o przytoczenie nowych podstaw kasacyjnych wraz z uzasadnieniem. Przepis ten nie dostarcza więc uzasadnienia do zmiany lub rozszerzenia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze kasacyjnej, po upływie terminu przewidzianego do wniesienia skargi kasacyjnej (por. B. Gruszczyński (w:) B. Dauter, B. Gruszczyński, A, Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2009, s. 534. oraz J. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 403 i powołane tam orzecznictwo a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 lipca 2011 r., sygn. akt I FSK 910/10; dostępny w CBOSA). A zatem próba przedstawienia nowej podstawy kasacyjnej w piśmie procesowanym skierowanym do NSA po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, wyłącznie w celu skonstruowania wniosku o zawieszenia postepowania sądowego nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Tym samym na gruncie przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 ppsa.
Odnosząc się przedstawionego przez skarżącego alternatywnego wniosku o zawieszenie postępowania na podstawie art. 126 ppsa wyjaśnić należy, że warunkiem pozytywnego załatwienia wniosku jest zgoda wszystkich stron postępowania. Brak poparcia wniosku przez chociażby jedną ze stron uniemożliwia sądowi wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania, chyba że wskazane przez stronę wnioskującą powody przemawiające za zawieszeniem postępowania dają mu podstawę do działania z urzędu, stosownie do art. 124 § 1 i art. 125 § 1 ppsa. (M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. IX, Warszawa 2024, art. 126).
Na dzień orzekania, w aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu, z którego wynikała by zgoda drugiej strony postępowania (organu) na zawieszenie postępowania, a zatem nie zaistniała podstawa do zawieszenia postepowania na gruncie art. 126 ppsa.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.