I GSK 533/24

I GSK 533/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2025-07-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-04-10
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Anna Apollo
Piotr Pietrasz
Tomasz Smoleń /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne
Osoby niepełnosprawne
Finanse publiczne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 1585/22 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-06-28
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 573
arrt. 26,  art. 26a ust. 1a1 pkt 2,  art. 26d,  art. 32 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 188
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Smoleń (spr.) Sędzia NSA Piotr Pietrasz Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 1585/22 w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. we W. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia 27 kwietnia 2022 r. nr DRP.WPAIV.411.3890.2022.BW, L.dz.25302.02Y1742J0 w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od I. Sp. z o.o. we W. na rzecz Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 czerwca 2023 r., sygn. akt V SA/Wa 1585/22, po rozpoznaniu skargi I. Sp. z o.o. we W. (skarżąca, spółka) na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (skarżący kasacyjnie, organ, Prezes Zarządu) z dnia 27 kwietnia 2022 r., nr DRP.WPAIV.411.3890.2022.BW L.dz. 25302.02Y1742J0 w przedmiocie ustalenia wysokości dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, w pkt 1/ uchylił zaskarżoną decyzję w zaskarżonej części; w pkt 2/ zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego.
Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym.
Spółka złożyła do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Fundusz) wniosek Wn-D o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc 10/2018 r. w terminie określonym w § 4 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 951; dalej: rozporządzenie w sprawie dofinansowania).
Fundusz poinformował spółkę, że wyliczona przez niego wysokość przysługującego miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okres 10/2018 r. oraz kwota dofinansowania wyliczona przez organ różnią się. Spółka wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o wysokości miesięcznego dofinansowania za 10/2018 r.
Prezes Zarządu wyżej wskazaną decyzją z 27 kwietnia 2022 r. ustalił spółce wysokość miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za 10/2018 r. - dla M. Ł. w wysokości 0,00 złotych, a dla pozostałych pracowników w kwotach wnioskowanych.
W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że wynagrodzenia za 10/2018 r. zostały przekazane przelewem w dniu 8 listopada 2018 r. w kwotach zgodnych z listami płac za 10/2018 r. Zaznaczył przy tym, że wynagrodzenie dla M. Ł. zostało wypłacone na konto osoby trzeciej. Wskazał, że z pisma ZUS z dnia 20 października 2021 r. sygnatura sprawy: [...] wynika, że składki ZUS za 11/2018 r. zostały opłacone w terminie i w całości. Jednakże do dnia sporządzenia decyzji nie wpłynął dokument świadczący o tym, że M. Ł. jest współwłaścicielem konta na które zostało wypłacone jej wynagrodzenie za 10/2018 r. Żądany dokument był niezbędny do ustalenia czy spółka spełnia przesłanki do otrzymania dofinansowania za ww. pracownika za 10/2018 r. Dlatego też organ ustalił wysokość dofinansowania do wynagrodzeń za 10/2018 dla M. Ł. w wysokości 0,00 zł, a pozostałym pracownikom niepełnosprawnym w kwotach wnioskowanych.
Sąd I instancji dokonując kontroli uznał, że zaskarżona decyzja narusza prawo w sposób wymagający usunięcia jej z obrotu prawnego.
W uzasadnieniu wyroku WSA podkreślił, że organ kwestionując de facto wypłatę wynagrodzenia wskazanemu powyżej pracownikowi niepełnosprawnemu w sposób niewystarczający wyjaśnił tą kwestię opierając się zasadniczo na braku przedłożenia przez skarżącą dokumentu potwierdzającego współwłasność konta pracownika niepełnosprawnego na które wpłynęło wynagrodzenie za październik 2018 r. Sąd I instancji za słuszne uznał stanowisko skarżącej, że z podmiotem prowadzącym rachunek na który przelane zostało wynagrodzenie nie łączy jej żaden stosunek prawny. Niezasadne zatem w tej sytuacji było oczekiwanie, że skarżąca jest w posiadaniu dokumentów dotyczących wspomnianego rachunku i że dokumenty te przedłoży na żądanie organu. Chcąc obronić przyjętą tezę organ powinien zgromadzić materiał dowodowy, który w sposób nie budzący wątpliwości będzie dawał podstawę do ustalenia, że wynagrodzenie wypłacone na omawiany rachunek finalnie nie zostało otrzymane przez pracownika. Pomocne w tym zakresie może być np. przesłuchanie w charakterze świadka samego pracownika niepełnosprawnego na okoliczność otrzymania wynagrodzenia za październik. W przeciwnym razie organ nie będzie mógł skutecznie ustalić wysokości przyznanego dofinansowania na dotychczasowym poziomie (0,00 zł). Jest to tym bardziej istotne, gdyż jak zaznaczono powyżej organ nie zakwestionował w ogóle terminu i wysokości składek odprowadzonych od wypłaconego wynagrodzenia.
Sąd I instancji uznał, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego uregulowanych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej: k.p.a.) obligujących organ do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz do oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący kasacyjnie organ, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżając ww. orzeczenie w całości oraz wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, a także zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Ponadto oświadczył, że zrzeka się rozprawy.
Na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjne (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259 z późn. zm.; aktualnie: t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:
- prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:
1. błędną wykładnie art. 7 k.p.a. w zw. z art. 44 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 z późn. zm.; dalej: u.f.p.) poprzez uznanie, że z powodu całkowitej bierności strony w zakresie przedłożenia dowodu uzasadniającego wypłatę dofinansowania, uzasadnione jest całkowite przerzucenie ciężaru dowodzenia na organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął bowiem irracjonalne założenie, że pracodawca nie może pozyskać od własnego pracownika stosownych dowodów i że w efekcie należy:
a. ponieść koszty na dojazd do W. aby w ramach przesłuchania zadać pracownikowi to pytanie, którego nie zamierza zadać pracodawca
bądź też
b. wezwać na przesłuchanie do W. osobę niepełnosprawną w związku z tym, iż nie zamierza przedstawić stosownego dowodu własnemu pracodawcy, a takie działanie wręcz może stanowić dyskomfort zdrowotny z uwagi na niepełnosprawność tej osoby.
Tymczasem do niezbędnych czynności należy wezwanie strony do przedstawienia stosownego dowodu, co zważywszy na okoliczności nie wymagałoby od strony znacznego zaangażowania czy też nakładów finansowych. Przepis art. 7 k.p.a. i art. 44 ust. 3 pkt 1 u.f.p. przewidują racjonalizację działań, sam zaś art. 7 k.p.a. nie zwalnia strony, która pobiera środki publiczne z obowiązku współdziałania z organem w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy.
- przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 12 § 1 k.p.a., poprzez uznanie, że organ nie działał w przedmiotowej sprawie wnikliwie, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, lecz stwierdził de facto, że organ powinien przesłuchać pracownika niepełnosprawnego, podczas gdy celem postępowania nie powinno być przeprowadzenie jakiegokolwiek dowodu, w tym z przesłuchania, lecz prowadzenie postępowania dowodowego zgodnie z zasadami logiki - przesłuchanie osoby niepełnosprawnej nie zastąpi dowodu w formie papierowej lub elektronicznej świadczącego o tym, że osoba niepełnosprawna była współposiadaczem rachunku bankowego, na które zostało przelane wynagrodzenie objęte dofinansowaniem ze środków publicznych;
3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez:
1) oparcie orzeczenia na ustaleniach stanu faktycznego korzystnych tylko i wyłącznie dla skarżącego bez precyzyjnego umotywowania swojego stanowiska w tym zakresie. Sąd powinien dokładnie i precyzyjnie wykazać błędy organu w rozumowaniu lub w dokonanej ocenie, trudno natomiast uznać, że cel ten został osiągnięty w sytuacji, gdy Sąd podważa ustalenia organu, choć wzywał on stronę do złożenia wyjaśnień w zakresie związanym z ustaleniem, do kogo należał rachunek bankowy i czy Pracownik skarżącej był jego współposiadaczem w momencie, w którym została przekazana dotacja. Strona natomiast nie udzieliła odpowiedzi na proste pytanie i nie przedłożyła przy tym stosownego dowodu, który mogła pozyskać od własnego Pracownika;
2) niesprecyzowanie, dlaczego w ocenie Sądu wezwania do przedłożenia informacji o tym, kto jest właścicielem rachunku, na który zostało wypłacone dotowane wynagrodzenie były niewystarczające dla uznania, że organ podjął działania zmierzające do wszechstronnego zbadania okoliczności faktycznych w tej sprawie. bowiem gdyby Sąd przyjął (zgodnie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego), że organ w istocie wykazał w pełni inicjatywę w celu dokonania ustaleń, natomiast w całkowicie bierny sposób zachowała się w tym zakresie spółka jako strona, która powinna być po pierwsze - zainteresowana w wykazaniu dowodu, że dotacja była należna, po drugie, mogła ten dowód pozyskać w relatywnie prosty sposób, doszedłby do wniosku, że przesłanki prawne do wypłaty dofinansowania w tym przypadku nie zostały spełnione, skoro spółka lekceważy przedstawienie dowodu, że dofinansowane wynagrodzenie trafiło na właściwe konto bankowe.
Argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.
Skarżąca spółka nie skorzystała z uprawnienia do wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a spółka nie zażądała jej przeprowadzenia.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a.; żadna jednak ze wskazanych w tym przepisie przesłanek w stanie faktycznym sprawy nie zaistniała. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami.
Przypomnieć w tym miejscu należy, że skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, można oprzeć stosownie do art. 174 p.p.s.a. na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Autor skargi powinien wskazać konkretne, naruszone przez sąd zaskarżonym orzeczeniem przepisy prawa materialnego i procesowego.
Komplementarny charakter zarzutów skargi kasacyjnej na co wskazuje także wspólne ich uzasadnienie w skardze kasacyjnej, uprawnia Naczelny Sąd Administracyjny do dokonania ich łącznej oceny.
Skarga kasacyjna jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie.
Decyzją z dnia 27 kwietnia 2022 r., nr DRP.WPAIV.411.3890.2022.BW L.dz.25302.02Y1742J0, Prezes Zarządu ustalił spółce wysokość miesięcznego dofinansowania za 10/2018 r. w kwocie 0,00 zł dla M. Ł. w związku z niespełnieniem przesłanki płynącej z art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 573 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji). Zgodnie z tym przepisem, miesięczne dofinansowanie nie przysługuje, jeżeli wynagrodzenie pracownika niepełnosprawnego nie zostało przekazane na jego rachunek bankowy lub rachunek w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej albo na adres zamieszkania tego pracownika, za pośrednictwem osób prawnych prowadzących działalność w zakresie doręczania kwot pieniężnych. Powyższa regulacja nie pozostawia wątpliwości, że warunkiem przyznania miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracowników niepełnosprawnych jest dokonanie wypłaty tego wynagrodzenia w odpowiedniej formie. Zagadnienie to stanowiło przedmiot rozstrzygnięć Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2595/15 , z dnia 4 grudnia 2019 r., sygn. akt I GSK 1470/18 oraz z dnia 23 kwietnia 2023 r., sygn. akt I GSK 1354/19; dostępne pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela powyższe stanowisko.
Jak wynika z uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 28 czerwca 2012 r. o zmianie ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych oraz niektórych innych ustaw (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 986), mocą której wprowadzano do ustawy o rehabilitacji art. 26a ust. 1a1 pkt 2, celem tej regulacji było uszczelnienie systemu wypłaty dofinansowania, poprzez zapewnienie możliwości skuteczniejszej kontroli ich faktycznego wypłacania pracownikom niepełnosprawnym (v. druk sejmowy nr 386 z dnia 13 marca 2012 r.), tym samym wprowadzenie regulacji o charakterze ochronnym i gwarancyjnym dla pracownika niepełnosprawnego - a mianowicie, że otrzyma wynagrodzenie i to w pełnej wysokości. Stosownie do treści art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji - w brzmieniu obowiązującym w stanie faktycznym sprawy - środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r., uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz. Urz. WE L 214 z dnia 9 sierpnia 2008 r., str. 3). Dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jest formą pomocy publicznej, co narzuca bardziej restrykcyjne reguły w stosunku do ogólnych zasad.
Podkreślić należy, że chcąc korzystać z dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych, pracodawca musi dostosować się do wymogów przewidzianych w ustawie o rehabilitacji, w tym również w zakresie sposobu wypłaty wynagrodzenia. W sprawie spółka nie wykazała aby wypłata wynagrodzenia M. Ł. nastąpiła w sposób przewidziany w art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Zauważyć należy, że organ poinformował spółkę, że wynagrodzenie dla M. Ł. pozostało wypłacone na konto osoby trzeciej. W takiej sytuacji to spółka winna przedstawić dowody, które dawałby podstawę do stwierdzenia, iż spełnione zostały wymogi wynikające z treści art. 26a ust. 1a1 pkt 2 ustawy o rehabilitacji. Skarżąca nie może oczekiwać, że dowody niezbędne do przyznania dofinansowania zbierze za nią organ.
Trzeba przypomnieć, że w utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych, zasadnie się przyjmuje, że obowiązywanie w postępowaniu administracyjnym zasady dochodzenia prawdy obiektywnej, w świetle której to na organie administracji prowadzącym postępowanie spoczywa, co do zasady, obowiązek wszechstronnego oraz rzetelnego ustalenia stanu faktycznego sprawy (art. 7 i nast. k.p.a.), nie oznacza, że organ ma obowiązek poszukiwania dowodów mających wykazać zaistnienie okoliczności, których wykazanie leży w interesie strony, w sytuacji jej pasywnej postawy w tym zakresie. Z treści przepisów k.p.a. normujących postępowanie dowodowe nie można bowiem wyprowadzić konkluzji, że organy administracji zobowiązane są do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona środków takich nie przedstawia. Nałożenie na organy prowadzące postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie zwalnia bowiem stron postępowania od współudziału w realizacji tego obowiązku. Dotyczy to zwłaszcza sytuacji, gdy nieudowodnienie określonych okoliczności faktycznych może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla stron (zob. wyroki NSA z dnia: 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3577/18; 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3581/18; 30 lipca 2019 r., sygn. akt I OSK 2148/15; 20 lutego 2020 r. sygn. akt II GSK 3719/17, 30 marca 2023 r. sygn. akt. III FSK 4657/21, 3 lipca 2024 r. sygn. akt. I OSK 503/23, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).
W myśl art. 188 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny w razie uwzględnienia skargi kasacyjnej, uchylając zaskarżone orzeczenie rozpoznaje skargę, jeżeli uzna, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Sprawę należy przy tym uznać za dostatecznie wyjaśnioną, gdy jest ona wyjaśniona w stopniu, w jakim, uwzględniając charakter postępowania odwoławczego przed NSA, sąd ten może prawomocnie zweryfikować dokonaną przez wojewódzki sąd administracyjny kontrolę legalności zaskarżonego aktu. Taki stan wyjaśnienia sprawy ma miejsce w niniejszym przypadku. Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że stan prawny i faktyczny sprawy został dostatecznie wyjaśniony i nie pozostawia wątpliwości. Ponadto - w świetle ocen i rozważań poczynionych wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny - Prezes Zarządu wydając zaskarżoną decyzję prawidłowo stwierdził, że skoro do dnia sporządzenia wydania decyzji nie wpłynął dokument świadczący o tym, że M. Ł. jest współwłaścicielem konta na które zostało wypłacone wynagrodzenie za 10/2018 r. to spółka nie wykazała spełnienia przesłanki do otrzymania dofinasowania do wynagrodzenia za tego pracownika za 10/2018 r. W związku z powyższym organ prawidłowo ustalił wysokość dofinansowania do wynagrodzeń za 10/2018 r. dla M. Ł. w wysokości 0,00 zł, a pozostałym pracownikom niepełnosprawnym w kwotach wnioskowanych.
Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 i art. 182 p.p.s.a. w związku z art. 193 i art. 151 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego w wysokości 340 zł obejmujących wynagrodzenie radcy prawnego reprezentującego organ w postępowaniu kasacyjnym orzeczono na podstawie 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).