I GSK 3/24

I GSK 3/24 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2026-05-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-03
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Beata Sobocha-Holc /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Pietrasz
Piotr Piszczek
Symbol z opisem
6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne
Ubezpieczenie społeczne
Sygn. powiązane
V SA/Wa 48/23 - Wyrok WSA w Warszawie z 2023-05-19
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 141 § 4, art. 153
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2021 poz 735
art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zzzh ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U.UE.L 2014 nr 187 poz 1 art. 2 pkt 18 lit c
Rozporządzenie Komisji (UE) NR 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w  zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu
Dz.U. 2019 poz 498
art. 11 ust. 1  1a
Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Piotr Pietrasz Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej D. Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 48/23 w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 14 października 2022 r. nr 450000/71/211349/2020/RDZ/UTRZ w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 19 maja 2023 r. sygn. akt V SA/Wa 48/23 oddalił skargę D. Sp. z o.o. w Warszawie (dalej zwana: skarżącą lub spółką) na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej zwanego: organem) z 14 października 2022 r. nr 450000/71/211349/2020/RDZ/UTRZ w przedmiocie zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając powyższy wyrok w całości i domagając się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:
1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej zwanej: p.p.s.a.) naruszenie przepisów postępowania przez:
– naruszenie art 141 § 4 p.p.s.a, polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, przez powtórzenie w uzasadnieniu wyroku argumentów organu bez wykazania błędów w argumentacji skarżącej, która kontrargumentację sformułowała już w skardze na decyzję organu, co mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie;
– naruszenie art 141 § 4 p.p.s.a, polegające na niewłaściwym ustaleniu stanu sprawy przez nieustalenie istotnych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy;
2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego przez:
– naruszenie art. 15zzzh ust 1 pkt 1 ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374, z późn. zm.; dalej zwanej: ustawą COVID-19) w zw. z art. 2 pkt 18 lit c rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2004 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26 czerwca 2014 r.; dalej zwanego: rozporządzeniem nr 651/2004) oraz w zw. z art. 11 ust. 1 – 1a ustawy z 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe (Dz. U. z 2019 r. poz. 498, z późn. zm.; dalej zwanej: u.p.u.) przez błędną ich wykładnię, a tym samym nieuprawnione przyjęcie, że przedsiębiorca w trudnej sytuacji w myśl powyższych przepisów to taki podmiot, który na dzień 31 grudnia 2019 r. zalegał z opłacaniem należności z tytułu składek za okres dłuższy niż 12 miesięcy.
Nadto skarżąca zarzuciła:
3. naruszenie art 6 i art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej zwanej: k.p.a.) przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na dokonaniu błędnej oceny prawnej okoliczności faktycznych i prawnych, mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym przez pominięcie faktu, że w okresie od 14 marca 2018 r. do 14 stycznia 2020 r. jedyny rachunek bankowy skarżącej był zablokowany w związku z postępowaniem zabezpieczającym prowadzonym z wniosku Miasta Stołecznego Warszawy przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla Warszawy Pragi-Południe w Warszawie pod sygn. akt: KM 73/18 w ramach postępowania sądowego prowadzonego z powództwa Miasta Stołecznego Warszawy przed Sądem Okręgowym w Warszawie, XXVI Wydział Gospodarczy o sygn. akt: XXVI GC 1012/18, co powodowało brak możliwości regulowania składek w powyższym okresie z przyczyn obiektywnych i niezależnych od skarżącej;
4. naruszenie art. 7a i art. 8 k.p.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadami bezstronności, proporcjonalności i równego traktowania, co spowodowało, że w świetle dowodów wnioskowanych przez skarżącą, w tym odpisów postanowień, wyroków oraz pisma Miasta Stołecznego Warszawy związanych z postępowaniem zabezpieczającym, skarżąca została odmiennie potraktowana niż inne podmioty o podobnej czy też tożsamej sytuacji;
5. naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a., art. 8 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. przez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na wadliwym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, skutkującym niewyjaśnieniem okoliczności faktycznych i prawnych sprawy, a tym samym przez:
– brak dokonania obiektywnej i merytorycznej oceny przesłanki w postaci braku możliwości regulowania składek w latach 2018 – 2019 r. z przyczyn obiektywnych i niezależnych od skarżącej;
– brak dokonania obiektywnej i merytorycznej oceny okoliczności w postaci ustalenia bieżącej zdolności skarżącej do wykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych;
– brak dokonania obiektywnej i merytorycznej oceny przesłanki materialnoprawnej przyznania zwolnienia z tytułu opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od 1 marca 2020 r. do 31 maja 2020 r.;
– brak dokonania obiektywnej i merytorycznej oceny przesłanki w postaci niewypłacalności skarżącej w rozumieniu przepisu art. 11 ust. 1 u.p.u.;
6. naruszenie art. 80 k.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na pozostawieniu poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych dotychczas przez skarżącą, całkowitym pominięciu istotnych dla sprawy środków i materiałów dowodowych oraz dokonaniu ich oceny wbrew zasadom logiki, doświadczenia życiowego oraz sprawiedliwości społecznej, przy jednoczesnym daniu wiary wyłącznie twierdzeniom organu;
7. naruszenie art. 107 ust. 3 k.p.a. przez jego niezastosowanie polegające na niewskazaniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które uznane zostały za udowodnione, dowodów, które wzięto za podstawę rozstrzygnięcie oraz przyczyn, z powodu których nie uznano określonych twierdzeń i dowodów, zupełnie je pomijając, co skutkuje tym, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie zawiera odniesienia do rzeczywistych okoliczności faktycznych sprawy, potwierdzających zasadność wniosku skarżącej o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r.
Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu.
Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także jako: NSA) rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej.
Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona.
Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych, podniesiono w niej bowiem zarzuty naruszenia prawa materialnego, jak i zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Uchybienia przepisom postępowania mogą być skutecznie podnoszone, jeśli jednocześnie strona skarżąca kasacyjnie wykaże, że mogły mieć one istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z dnia 24 marca 2023 r. sygn. akt III OSK 1167/22; treść uzasadnienia wskazanego wyroku oraz innych orzeczeń powołanych poniżej, dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).
Za nieusprawiedliwiony należało uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.
Na podkreślenie zasługuje to, że zarzut ten został sformułowany wadliwie, albowiem autor skargi kasacyjnej nie przedstawił należytego uzasadnienia podstawy kasacyjnej, ograniczając się jedynie do ogólnego stwierdzenia o "niewłaściwym ustaleniu stanu sprawy" oraz "niedostatecznym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia". Tymczasem obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie naruszonego przepisu, lecz także wyjaśnienie, na czym konkretnie polegało jego naruszenie oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna wymogu tego nie spełnia, co już z tej przyczyny uniemożliwia skuteczną kontrolę kasacyjną w omawianym zakresie.
Niezależnie od powyższego podkreślenia wymaga, że art. 141 § 4 p.p.s.a. określa wymagania konstrukcyjne uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego. Przepis ten może stanowić skuteczną podstawę kasacyjną jedynie wówczas, gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera elementów pozwalających odtworzyć tok rozumowania sądu, uniemożliwiając przeprowadzenie kontroli instancyjnej. Nie służy natomiast kwestionowaniu prawidłowości ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd ani polemice z oceną materiału dowodowego.
Tymczasem argumentacja przedstawiona przez stronę skarżącą zmierza w istocie do podważenia ustaleń faktycznych dotyczących sytuacji finansowej spółki oraz oceny zgromadzonych dowodów, a więc pozostaje poza zakresem zastosowania art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzut naruszenia tego przepisu nie może być wykorzystywany jako instrument do zwalczania merytorycznej oceny sprawy dokonanej przez sąd I instancji.
W realiach niniejszej sprawy uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane art. 141 § 4 p.p.s.a. Sąd I instancji przedstawił stan sprawy, wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia, odniósł się do przesłanek materialnoprawnych mających znaczenie dla sprawy, a także wyjaśnił przyczyny, dla których uznał, że organ – ponownie rozpoznając sprawę – zastosował się do wiążących wskazań wynikających z prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 20 lipca 2021 r. wydanego w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 2653/20. Uzasadnienie to umożliwia zatem dokonanie kontroli instancyjnej i w pełni odpowiada wymogom przewidzianym w art. 141 § 4 p.p.s.a.
Przechodząc do rozpoznania kolejnych zarzutów w pierwszej kolejność wskazać należy, że istotne znaczenie dla oceny zarzutów kasacyjnych ma okoliczność, iż zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie został wydany po uprzednim uchyleniu wcześniejszej decyzji organu wyrokiem tego sądu z 20 lipca 2021 r. sygn. akt V SA/Wa 2653/20. W wyroku tym sąd dokonał wiążącej wykładni art. 15zzzh ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19 w zw. z art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia nr 651/2014 oraz art. 11 ust. 1 i 1a u.p.u., wskazując, że dla ustalenia, czy przedsiębiorca znajdował się w trudnej sytuacji na dzień 31 grudnia 2019 r., konieczne jest zbadanie jego niewypłacalności w rozumieniu prawa upadłościowego, a nie wyłącznie samego faktu zalegania z opłacaniem składek.
Przypomnieć należy, że godnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w prawomocnym orzeczeniu sądu wiążą zarówno organ, jak i sąd ponownie rozpoznający sprawę. Z kolei art. 170 p.p.s.a. stanowi, że prawomocne orzeczenie wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i organy państwowe. Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei związanie samego sądu administracyjnego w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się w pełnym wymiarze oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organów administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania (zob. wyrok NSA z 21 marca 2014 r. sygn. akt I GSK 534/12).
Podkreślenia wymaga, że ocena prawna wyrażona w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wiąże nie tylko ten sąd oraz organ, ale również Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od kolejnego wyroku wydanego w tej sprawie.
WSA w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę i wydając wyrok, zobligowany był przede wszystkim do zbadania, czy przepis art. 153 p.p.s.a. został w pełni zastosowany przez organ odwoławczy w ponownie prowadzonym postępowaniu. W konsekwencji Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając sprawę zakończoną wyrokiem z 19 maja 2023 r., obowiązany był ocenić legalność decyzji organu z uwzględnieniem wykładni prawa oraz wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku z 20 lipca 2021 r. Skarżąca natomiast w skardze kasacyjnej nie podniosła zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a., ani nie zakwestionowała przyjęcia przez sąd I instancji związania oceną prawną wyrażoną w tym wcześniejszym prawomocnym orzeczeniu. Okoliczność ta ma zasadnicze znaczenie dla oceny podniesionych zarzutów kasacyjnych. Bez takiego zarzutu podważenie stanowiska sądu I instancji nie jest możliwe. Stanowisko to nie jest bowiem pochodną własnych ocen i wykładni przyjętej przez sąd I instancji, z którymi polemizuje skarżąca kasacyjnie, lecz wynika z uznania związania oceną prawną wyrażoną w innym prawomocnym wyroku.
Zatem formułując zarzuty zawarte w pkt. 2 – 7 petitum skargi kasacyjnej autor skargi kasacyjnej powinien powiązać niniejsze zarzuty z art. 153 p.p.s.a., czego nie uczynił i tym samym uniemożliwił kontrolę zaskarżonego wyroku w tym zakresie. Mimo to, gdyby nawet je rozpoznać, to należy podkreślić, że zarzuty te zostały nieprawidłowo sformułowane.
Zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. zostały sformułowane w sposób ogólnikowy i w istocie sprowadzają się do polemiki z oceną materiału dowodowego dokonaną przez organ i zaakceptowaną przez sąd I instancji. Skarżąca nie wykazała jednak, aby wskazane uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego wymaga art. 174 pkt 2 p.p.s.a.
W szczególności nie można podzielić stanowiska skargi kasacyjnej, jakoby organy i sąd I instancji pominęły okoliczność zajęcia rachunku bankowego skarżącej w toku postępowania zabezpieczającego prowadzonego na wniosek Miasta Stołecznego Warszawy. Okoliczność ta była znana organowi i została uwzględniona przy ponownym rozpoznaniu sprawy, jednak nie mogła prowadzić do podważenia ustalenia, że na dzień 31 grudnia 2019 r. spółka znajdowała się w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014. Organ ustalił bowiem nie tylko wielomiesięczne opóźnienia w wykonywaniu wymagalnych zobowiązań pieniężnych, ale również bardzo istotny poziom niepokrytych strat przewyższających ponad połowę kapitału zakładowego i zapasowego spółki oraz ponoszenie strat z działalności gospodarczej. Ustalenia te korespondowały z przesłankami niewypłacalności określonymi w art. 11 ust. 1 i 1a u.p.u.
Nie jest także trafny zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 15zzzh ust. 1 pkt 1 ustawy COVID-19 w zw. z art. 2 pkt 18 lit. c rozporządzenia nr 651/2014 oraz art. 11 ust. 1 – 1a u.p.u. Zarzut ten został wadliwie skonstruowany, ponieważ jego uzasadnienie odnosi się do twierdzenia, że przedsiębiorca został uznany za znajdującego się w trudnej sytuacji wyłącznie z uwagi na zaległości składkowe przekraczające 12 miesięcy. Tymczasem zarówno z uzasadnienia decyzji organu wydanej po ponownym rozpoznaniu sprawy, jak i z motywów zaskarżonego wyroku wynika jednoznacznie, że podstawą oceny były przesłanki niewypłacalności w rozumieniu prawa upadłościowego, zgodnie z wykładnią przyjętą w prawomocnym wyroku WSA z 20 lipca 2021 r.
W rzeczywistości autor skargi kasacyjnej polemizuje z ustaleniami faktycznymi i oceną dowodów, próbując nadać tym zarzutom postać zarzutu naruszenia prawa materialnego. Tego rodzaju konstrukcja zarzutów jest nieskuteczna, albowiem naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie może być skutecznie podnoszone wyłącznie przy niekwestionowanym stanie faktycznym przyjętym za podstawę orzekania.
Nadto część zarzutów kasacyjnych została sformułowana w sposób niespełniający wymogów art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna nie zawiera bowiem należytego wyjaśnienia, na czym konkretnie miało polegać naruszenie wskazanych przepisów oraz jaki wpływ uchybienia te mogły mieć na wynik sprawy. NSA wielokrotnie wskazywał w swoim orzecznictwie, że obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest precyzyjne wskazanie sposobu naruszenia konkretnego przepisu oraz przedstawienie argumentacji prawnej uzasadniającej zarzut. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego konstruowania ani uzupełniania podstaw kasacyjnych.
Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, zaś zarzuty skargi kasacyjnej nie podważają skutecznie dokonanej przez sąd I instancji kontroli legalności zaskarżonej decyzji.
Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.