I GSK 2915/18

I GSK 2915/18 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2022-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-08-27
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Artur Adamiec
Hanna Kamińska /przewodniczący/
Henryk Wach /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
III SA/Po 250/18 - Wyrok WSA w Poznaniu z 2018-06-14
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 141 par 4
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska Sędzia NSA Henryk Wach (spr.) Sędzia del. WSA Artur Adamiec po rozpoznaniu w dniu 13 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej B . Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w S. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 14 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Po 250/18 w sprawie ze skargi B. Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w S.L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 20 lutego 2018 r., nr 3001-IEE.711.63.2018 w przedmiocie określenia wysokości nieprzekazanej kwoty należnej z tytułu zajęci wierzytelności pieniężnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od B.Spółki z ograniczona odpowiedzialnością w S. L. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.
Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 250/18 na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") oddalił skargę B. (...) sp. z o.o. w S (...) (dalej: skarżąca) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu z dnia 20 lutego 2018 r. nr 3001-IEE.711.63.2018, w przedmiocie określenia nieprzekazanej kwoty tytułem realizacji zajęć wierzytelności.
Skarżąca spółka złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi lub uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Nadto, skarżąca wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a., zarzucono naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. praz w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu, która zasługiwała na uwzględnienie z uwagi na fakt, iż organy podatkowe zarówno pierwszej jak i drugiej instancji naruszyły przepisy postępowania administracyjnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:
a) art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., dalej: "k.p.a.") w związku z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm., dalej: "u.p.e.a." i w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez działanie w toku postępowania egzekucyjnego w administracji wbrew obowiązującym przepisom prawa, w szczególności z naruszeniem zasad swobody umów zawartej w art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz., 1025 ze zm., dalej: "k.c.") i wynikającego z niej prawa stron do dowolnego kształtowania treści umowy, a w konsekwencji podjęcia przez organ egzekucyjny działań wbrew przepisom kodeksu cywilnego dotyczących przekazu (art. 9211 i art. 9214 k.c.) i uznanie, że organ egzekucyjny wstępując do umowy w prawa i obowiązki Zobowiązanego nabywa uprawnienia do jednostronnego zmieniania jej treści i może ją jednostronnie odwołać, w sytuacji, gdy fakt zajęcia wierzytelności lub innego prawa majątkowego nie zmienia charakteru stosunku prawnego między dłużnikiem zajętej wierzytelności a zobowiązanym, w którego miejsce wstępuje organ egzekucyjny, w związku z czym organ egzekucyjny winien był respektować wiążącą Skarżącego umowę współpracy w jej pierwotnym kształcie;
b) art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez błędne uznanie przez organy egzekucyjne, iż art. 67a § 1 u.p.e.a. wyłącza zastosowanie przepisów kodeksu cywilnego, a organ egzekucyjny wstępując w prawa i obowiązki zobowiązanego do umowy współpracy zawartej ze Skarżącym nabywa uprawnienia do samodzielnego kształtowania treści wiążącej go umowy cywilnoprawnej, podczas gdy z wykładni art. 67a § 1 u.p.e.a. wynika, że samo wstąpienie organu egzekucyjnego w miejsce zobowiązanego nie zmienia charakteru stosunku prawnego między dłużnikiem zajętej wierzytelności a zobowiązanym, w którego miejsce wstępuje organ egzekucyjny;
2. art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez sporządzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu lakonicznego uzasadnienia skarżonego wyroku poddającego w wątpliwość i uniemożliwiającego sprawdzenie, czy Sąd dokonał kontroli legalności działalności administracji publicznej i wydanych przez te organy rozstrzygnięć, którą miał obowiązek przeprowadzić, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w praktyce uniemożliwia Skarżącemu ocenę i kontrolę toku rozumowania Sądu, a co tym idzie, pozbawia go możliwości polemizowania z jego oceną stanu faktycznego i prawnego sprawy, uniemożliwiając również kontrolę instancyjną wydanego rozstrzygnięci, a w szczególności:
a) brak w treści uzasadnienia skarżonego wyroku rozpatrzenia zarzutu naruszenia art. 7, 77 oraz art. 80 w związku z art. 81 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 1a pkt 16, art. 71a § 9, art. 71b i art. 168 u.p.e.a., art. 10 § 1 w związku z art. 81 k.p.a., art. 107 § 3 i art. 126 k.p.a. w związku z art. 64 § 1 pkt 4, § 6 oraz § 8 u.p.e.a., art. 7. art. 77, art. 124 k.p.a., co w konsekwencji doprowadziło do tego, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu skupił się jedynie na powierzchownym i lakonicznym wykazaniu, że przepisy egzekucyjne niwelują łączące Zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności stosunki prawne, w tym cywilnoprawne, oparte na odrębnych i niezależnych od egzekucyjnych przepisach prawa, a zapomniał rozpoznać istoty sprawy;
b) nieczytelne i niezrozumiałe, nieuniemożliwiające prawidłowe sformułowanie zarzutów kasacyjnych i dokonanie kontroli instancyjnej ustosunkowanie się do zarzutu naruszenia art. 71a § 9 u.p.e.a. w związku z art. 71b u.p.e.a., tj. nieprzeanalizowanie niespełnienia łącznie obu przesłanek wynikających z tych przepisów warunkujących wydanie postanowienia, a w skutek tego:
• nieprzeanalizowanie treści wiążącej Skarżącego umowy cywilnoprawnej i wynikającej z niej istoty przekazu, a tym samym niewzięcie pod uwagę, że na gruncie prawa cywilnego strony danego stosunku prawnego mogą zasadzie swobody umów dowolnej kształtować treść zawieranej umowy;
• niedostrzeżenie, że kształt zawartej przez Skarżącego i Zobowiązanego umowy o współpracy podyktowany był warunkami rynku i regułami panującymi w obrocie gospodarczym, w tym oporem dostawców towaru do zawierania transakcji ze Zobowiązanym będącym w likwidacji, bez gwarancji zapłaty za towar;
c) całkowicie niezrozumiałe i niezawierające żadnego uzasadnienia uznanie, że cywilnoprawna umowa o współpracy dłużnika zajętej wierzytelności z zobowiązanym nie ma mocy neutralizowania przepisów rangi ustawowej i nie wyłącza ich stosowania, w tym nieprzedstawienie żadnych wyjaśnień i powodów, dla których Sąd I instancji odmówił racji argumentom zgłaszanym przez Skarżącego i uznał za zasadne stanowisko organów egzekucyjnych.
Zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucono ponadto naruszenie przepisów prawa materialnego, a mianowicie:
1. art. 71a § 9 u.p.e.a. w związku z art. 71 b u.p.e.a. poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, iż skarżący jako dłużnik zajętej wierzytelności bezpodstawnie uchylał się od przekazywania zajętej wierzytelności organowi egzekucyjnemu, w sytuacji gdy:
a) do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 71a § 9 u.p.e.a. niezbędne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek, tj.: dłużnik zajętej wierzytelności musi uchylać sią od jej przekazania organowi egzekucyjnemu, a uchylanie sią dłużnika musi mieć charakter działania bezpodstawnego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie została spełniona przesłanka "bezpodstawnego uchylania się";
b) Skarżący dysponował przesłanką do skutecznej odmowy realizacji zajęcia egzekucyjnego w postaci obowiązującej i wiążącej go cywilnoprawnej umowy o współpracy (umowy przekazu);
a) wiążąca Skarżącego umowa współpracy zobowiązywała go do przekazywania należności na rzecz dostawcy Zobowiązanego, a jej niewykonanie wiązałoby się z koniecznością ponoszenia wysokich kar umownych,
a) organ egzekucyjny wstępując w prawa i obowiązki Zobowiązanego do umowy współpracy nie nabył uprawnień do jednostronnej zmiany postanowień umowy bądź jej odwołania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów oraz stanowisko w sprawie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu złożył odpowiedz na skargę kasacyjną wnosząc o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, nadto rozpoznanie sprawy na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z 183 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie został określony zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza zatem przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Omawiany przepis ogranicza wymogi, jakie musi spełniać uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną wyłącznie do, niemającej swojego odpowiednika w art. 141 § 4 p.p.s.a., oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny uzyskał fakultatywne uprawnienie do przedstawienia, zależnie od własnej oceny, wyłącznie motywów zawężonych do aspektów prawnych świadczących o braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej albo o zgodnym z prawem wyrokowaniu przez sąd pierwszej instancji mimo nieprawidłowego uzasadnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu za podstawę wyroku z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt III SA/Po 250/18 przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu. Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Winogrady prowadzi postępowanie egzekucyjne przeciwko D. – (...) Sp. z o.o. w likwidacji w S(...), w ramach którego ujawnił i dokonał zajęcia wierzytelności pieniężnej należnej zobowiązanemu od B (...) Sp. z o.o. w S .. Dłużnik zajętej wierzytelności odebrał zawiadomienia o zajęciu w dniu 27 marca 2017 roku oraz 29 maja 2017 roku. Na poczet dokonanych zajęć w zakreślonym terminie nie wpłynęły żadne kwoty oraz nie zostały złożone oświadczenia w sprawie przeszkód w realizacji zajęcia. W ramach działań dotyczących kontroli prawidłowości realizacji zajęcia wierzytelności organ egzekucyjny ustalił, że B (..) Sp. z o.o. do końca września 2017 r. wynajmuje w miejscu wskazanym jako siedziba Spółki jedno pomieszczenie, a przedstawiciele Spółki w siedzibie pojawiają się sporadycznie. Na wezwanie skierowanie do Prezesa Zarząd B (...) Sp. z o.o. stawił się prokurent Spółki, który nie potrafił wyjaśnić, dlaczego dłużnik zajętej wierzytelności nie realizuje zajęć na rachunek organu egzekucyjnego.
W dniu 15 września 2017 r. do organu egzekucyjnego wpłynęło pismo prokurenta Spółki, z którego wynika, że od dnia otrzymania pierwszego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności na rzecz zobowiązanego, jako zapłata za wystawione faktury VAT przekazano 64.587,30 złotych. Na podstawie faktur VAT ujawnionych w Jednolitych Plikach Kontrolnych ustalono, że B (...) Sp. z o.o. w okresie lipiec – sierpień 2017 roku zakupiła towary od D (...) Sp. z o.o. za kwotę 1.832.589,04 złotych.
Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Winogrady postanowieniem z dnia 27 listopada 2017 r. określił wysokość nieprzekazanej kwoty tytułem realizacji zajęć wierzytelności na kwotę 860.821,12 złotych. W dniu 15 grudnia 2017 r. B (...) Sp. z o.o. wpłaciła na rachunek depozytowy organu egzekucyjnego kwotę 61.745 złotych. Uzasadnienie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego zawiera jednoznaczne stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę rozstrzygnięcia.
Stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku formalnie nie jest kwestionowany przez kasatora, ponieważ w pkt 1. i pkt 2. petitum skargi kasacyjnej opartej na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2) p.p.s.a. nie podniesiono zarzutów dotyczących błędnych ustaleń faktycznych. Tym samym, kasator nie zakwestionował oceny wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, co do prawidłowości postępowania administracyjnego w sprawie: "Organy podejmowały zgodne z prawem działania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego (rejestry sprzedaży zobowiązanej, faktury sprzedaży, umowę o współpracy, protokół majątkowy dotyczący zobowiązanej, protokół z czynności w siedzibie dłużnika zajętej wierzytelności, wyjaśnienia dłużnika złożone przez prokurenta, zestawienie faktur w Jednolitych Plikach Kontrolnych za czerwiec, lipiec i sierpień 2017 roku). (...) Po przeprowadzeniu zgodnego z prawem postępowania wyjaśniającego organy obu instancji przyjęły ustalenia faktyczne z poszanowaniem zasad logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego i poparły je przekonującą argumentacją."
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (u.p.e.a.) w art. 1 pkt 1) określa sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2. Zgodnie z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Odpowiednie stosowanie określonego przepisu może polegać na jego zastosowaniu wprost albo z pewnymi modyfikacjami, usprawiedliwionymi odmiennością stanu "podciągniętego" pod dyspozycję stosowanego przepisu, bądź na niedopuszczeniu jego stosowania do rozpatrywanego stanu w ogóle. Ta niedopuszczalność może wynikać albo bezpośrednio z treści wchodzących w grę regulacji prawych, albo z tego, że zastosowania danej normy nie dałoby się pogodzić ze specyfiką i odmiennością rozpoznawanego stanu. Należy podkreślić, że w postępowaniu egzekucyjnym w administracji dominuje przede wszystkim interes wierzyciela, natomiast ochrona praw zobowiązanego została uregulowana tak, że stosowanie przepisów k.p.a. jest ograniczone tylko do zagadnień nie uregulowanych w u.p.e.a., ponieważ przepisy k.p.a. nie mogą modyfikować regulacji specyficznych dla postępowania egzekucyjnego. W postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzi się swoiste postępowanie dowodowe, którego przedmiotem jest określenie sposobu przymusowego doprowadzenia do wykonania obowiązków określonych w tytule wykonawczym. Organ egzekucyjny musi podjąć czynności w celu ustalenia sytuacji majątkowej i faktycznej zobowiązanego i ma prawo wykorzystywać tu wszelkie środki dowodowe, zarówno uregulowane w Kodeksie postępowania administracyjnego, jak i nienazwane.
Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wymagane jest, aby uzasadnienie wyroku stanowiło logiczną, zwartą całość, a jednocześnie by było ono jedynie syntezą stanowiska sądu. Treść uzasadnienia powinna umożliwić zarówno stronom postępowania, jak i w razie ewentualnej kontroli instancyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu prześledzenie toku rozumowania sądu i poznanie racji, które stały za rozstrzygnięciem o zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, że w razie wniesienia skargi kasacyjnej nie powinno budzić wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że zaskarżony wyrok został wydany po gruntownej analizie akt sprawy i że wszystkie wątpliwości występujące na etapie postępowania administracyjnego zostały wyjaśnione. Należy zwrócić uwagę na to, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy.
Z kolei, zgodnie z art. 98 § 1 p.p.s.a., przewodniczący zamyka rozprawę (posiedzenie). Natomiast uzasadnienie wyroku sporządza się z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym (art. 141 § 1 p.p.s.a.). Z przepisów tych wynika, że skoro wydanie wyroku który jest wynikiem sprawy sądowo-administracyjnej, poprzedza sporządzenie jego uzasadnienia, to wadliwie sporządzone uzasadnienie nie może mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w przypadku, kiedy uzasadnienie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia oraz zawiera stanowisko co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia.
Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale siedmiu sędziów z 15 lutego 2010 r., II FPS 8/09 stwierdził: "Przepis art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 tej ustawy), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia." Uzasadnienie zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku spełnia wymogi ustawowe.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu akceptując ustalenia faktyczne dokonane przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Poznaniu nie naruszył wskazanych przez kasatora przepisów postępowania.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 2) p.p.s.a.
Wszelka argumentacja podniesiona w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1) p.p.s.a. zmierzająca do podważenia stanu faktycznego sprawy nie może odnieść zamierzonego skutku. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone. W przeciwnym wypadku ich stawianie jest przedwczesne. Wykazywanie naruszenia prawa materialnego nie polega na kwestionowaniu przez stronę ustaleń w zakresie okoliczności sprawy. Skoro Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu przyjął, że skutkiem prawnym zajęcia wierzytelności lub innego prawa majątkowego jest to, że organ egzekucyjny może wykonywać wszelkie prawa zobowiązanego w zakresie niezbędnym do prowadzenia egzekucji (art. 67a § 1 u.p.e.a.), to z dniem otrzymania zawiadomienia o zajęciu wierzytelności lub innego prawa majątkowego, skarżąca spółka miała obowiązek zachować się zgodnie z żądaniem organu egzekucyjnego i przekazywać organowi egzekucyjnemu wszelkie należności wykreowane w ramach współpracy dłużnika zajętej wierzytelność z zobowiązanym. Po otrzymaniu zawiadomienia o zajęciu wszelkie kwoty z faktur dokumentujących sprzedaż na rzecz skarżącej spółki winny być przekazywane do organu egzekucyjnego, gdyż forma płatności wskazana w fakturach wystawionych przez zobowiązaną (przelew) z mocy dokonanego zajęcia była nieaktualna do wysokości egzekwowanej należności.
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy z art. 174 pkt 1) p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1) p.p.s.a.